Την ψυχολογικοποίηση αυτή την έχετε αναγάγει μέχρι στην ιστορία και στην πολιτική που αντιλαμβάνεστε ως ψυχό-δραμα.
Trauma is what is happenning in the nervous system of people. It's nothing more than this, it shouldn't be mystified, romanticised, demonised.
1/12/22 (Παλιότερη ανάρτηση στο facebook)
Για συνεχίστε λίγο να δαιμονοποιείτε το τραύμα και να το συνδέετε με αρνητικά πράγματα και κακοποιήσεις να δω κάτι που θέλω. 🙄
Είναι απίστευτο πόσο Ableist λόγος υπάρχει ακόμα και σε neurodivergent χώρους.
Τραύμα κ φοβίες ειδικά ειναι ό,τι πιο δαιμονοποιημένο και στιγματισμένο.
Ableist λόγος που χρησιμοποιείται για Αυτιστικά άτομα, με στερεότυπα όπως "tantrums", "παιδικές συμπεριφορές" και "έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων", περνάει χαλαρά χαλαρότατα ακόμα και από [μερικές] neurodivergent σελίδες και advocates.
Ολόκληρο το αφήγημα περί του τραυματισμένου ατόμου που το ίδιο κακοποιεί περνάει χαλαρά. 🙄
((...) Είναι αυτό το "hurt people hurt people". Ό,τι πιο τοξικό έχει ποτέ ειπωθεί. Και διότι δεν βοηθάει το ίδιο το θύμα να λέγεται αυτό για τον θύτη και γιατί στιγματίζει και δαιμονοποιεί το ίδιο το θύμα και τραυματισμένο άτομο. Πρέπει επιτέλους να σταματήσει η ψυχολογικοποίηση. Αποσυνδέστε αυτά τα πράγματα.)
-
(Σχόλια στην αρχική)
Η σελίδα είναι ασφαλής χώρος για θύματα ψυχικής κακοποίησης και για άτομα με τραύμα.
Το τοξικό και βλαπτικό αφήγημα "hurt people hurt people" και κάθε αφήγημα ψυχολογικοποίησης της κακοποίησης ή της κακίας δεν θα γίνεται αποδεκτό σε αυτή τη σελίδα.
Υπόψιν ότι αυτά ποτέ δεν θα τα πουν για να δείξουν την ενσυναίσθησή τους ή να δικαιολογήσουν το θύμα. Πάντοτε λέγονται για να δικαιολογήσουν τον θύτη.
Ποτέ δεν λέγονται με καλό σκοπό.
Την ενσυναίσθηση πρώτα στον εαυτό μας. Και στα θύματα.
Το "κανείς δεν φταίει" και "όλοι είναι καλοί" και "κάνουν το καλύτερο που μπορούν" δεν υπάρχει εδώ.
-
Την ψυχολογικοποίηση αυτή εν τω μεταξύ την έχετε αναγάγει μέχρι στην ιστορία και στην πολιτική που αντιλαμβάνεστε ως ψυχό-δραμα.
-
Ψυχολογικοποίηση (ή ψυχο-δραματοποίηση) της πολιτικής.
Όταν σε μία πράξη μιλάμε για “διαφορά ισχύος” [όπως και για την δυναμική προνομίου-καταπίεσης μέσα σε συστήματα, που μπορεί να είναι για παράδειγμα ableist, ή να ευνοούν τον έλεγχο και την κυριαρχία κάποιας ομάδας ανθρώπων, όπως και αν αυτό το καθορίζουμε], δεν μιλάμε πάντα για ένα εξωτερικό καθολικό ψευδές δίπολο, είτε υπαρκτό, είτε κατασκευασμένο, μιλάμε για την ίδια την πράξη και την δυναμική ισχύος που την καθορίζει. Σε κάθε τέτοια πράξη η ισχύς δεν βρίσκεται στο θύμα ως "καταπιεσμένο", εξ ορισμού. Το να το μεταθέτουμε αυτό σε ένα φαντασιακό μιας εξωτερικής κατάστασης μέσα από το πρίσμα μίας πολιτικής ανάγνωσης, είναι στρεβλή αντίληψη.
[Το παραπάνω έχει αναφορά σε μία ανάρτηση όπου έγραφα ότι το κακό βρίσκεται στην "πλευρά του ισχυρού". Με αυτό ήθελα να δείξω την κοινωνική δυναμική (και την δυνατότητα-enabling που δίνει αυτήν την ισχύ ή εξουσία), αντί της "ψυχολογικής" διάστασης που δίνεται.]
Η ψυχολογικοποίηση στην πολιτική είναι στρεβλή αντίληψη. Δεν εννοώ την "χειραγώγηση" για την οποία η "ψυχολογία" [; υπό συζήτηση και αυτό, δεν είναι “ατομική ψυχολογία”*] μπορεί να αποτελεί ένα εργαλείο. Αλλά την αναγωγή μίας πραγματικής κατάστασης σε κάτι που μοιάζει με ψυχο-δραματική συνεδρία.
*Εννοώ ότι και πάλι μιλάμε για “enabling” που είναι τελικά άσχετο με την “ψυχολογία”. Με απλά λόγια δηλαδή κάποιος προβαίνει σε μία πράξη επειδή μπορεί, επειδή κάτι του δίνει την δυνατότητα ή τον νομιμοποιεί. Η νομιμοποίηση μπορεί να παίρνει και την μορφή εντύπωσης [κοινωνικής] συναίνεσης που μπορεί να κατασκευάζεται. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την διαμεσολάβηση στις πηγές πληροφόρησης και στην επικοινωνία.
Το μίσος είναι κάτι που μπορεί να καλλιεργηθεί, αλλά και πάλι δεν το θεωρώ οπωσδήποτε “ψυχολογία”, ως κίνητρο που βρίσκεται στην βάση της πράξης. Είτε πρόκειται για την δημιουργία μίας πεποίθησης για το ποιος είναι “ο εχθρός” ή υπεύθυνος για κάθε τι που υφίσταται κάποιος, μία κατασκευή δηλαδή που ορίζει τις δυνατότητες και πολιτισμικές έννοιες μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο, είτε και πάλι πρόκειται για enabling και νομιμοποίηση ακόμα και με τη μορφή εντύπωσης της συναίνεσης, χωρίς σχέση με την “ατομική ψυχολογία”.
Η σχέση που θα μπορούσαμε να βρούμε, είναι με μία “πρωταρχική” έννοια σε σχέση με το τι είναι αυτό που τελικά εφόσον νομιμοποιείται από κάποιους πραγματοποιείται και τι είναι αυτό που διαφοροποιεί την ηθική επιλογή. Το τι είναι, θα ήταν ας πούμε μια συζήτηση για το αν πρόκειται για “καταπιεσμένα ένστικτα”. Για μένα αυτή η συζήτηση δεν είναι έγκυρη γιατί καταρχάς θεωρεί δεδομένη την υπόθεση ότι είμαστε όλοι ο ίδιος άνθρωπος, και υποθέτει ότι μόνο η συνθήκη μας διαφοροποιεί, άρα ακυρώνει την επιλογή. Γενικότερα δεν θεωρώ ότι οδηγεί κάπου, και προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι “καταπιεσμένα ένστικτα” ως το αίτιο του κακού. Οπότε δεν συμφωνώ με την ψυχολογικοποίηση και σε αυτήν τη βάση. Το τι είναι αυτό που διαφοροποιεί την ηθική επιλογή δεν μπορώ να το απαντήσω, και δεν πιστεύω ότι η “ψυχολογία” είναι η κατάλληλη συζήτηση γι’ αυτό.
Όταν την ψυχολογική θεώρηση, που δεν την δέχομαι σε σχεδόν κανένα επίπεδό της με την μορφή, χρήση και στόχους που έχει, την ανάγουμε σε μία αντίληψη καθολική για τον κόσμο, καταλήγουμε να αντιλαμβανόμαστε την πολιτική, και την ιστορία, ως ψυχό-δραμα.
Η εντύπωση της κοινωνικής συναίνεσης
Η εντύπωση της κοινωνικής συναίνεσης είναι enabling. Γι' αυτό "η κοινωνία", κάθε άτομο που την αποτελεί, φέρει ευθύνη, και δεν μπορεί να είναι αμέτοχο σε ρόλο παρατηρητή.
Κάποιοι αυτόματα ταυτίζονται-παίρνουν το μέρος του δράστη, αυτό κάτι λέει για αυτούς. Αυτοί νομίζοντας λόγω του group thinking ότι κάνουν το σωστό, και δρώντας μέσα από ομάδες, λαμβάνουν έναν πιο ενεργό ρόλο και είναι πιο ομιλητικοί, μερικές φορές φτάνουν στο θράσος και στην ύβρη, γιατί η πίστη τους ότι βρίσκονται στην "σωστή πλευρά" τους κάνει να μη φοβούνται, και η δράση και σκέψη μέσω ομάδων και συλλογικών ταυτίσεων τους κάνει να μην ερευνούν και να μην έχουν αμφιβολίες για "το σωστό".
Αντίθετα, πολλοί από τους υπόλοιπους παραμένουν σιωπηλοί. Έτσι φέρουν και αυτοί ευθύνη γιατί δημιουργείται η εντύπωση της κοινωνικής συναίνεσης.
Το "μίσος"
Εγώ ένα συμπέρασμα έχω βγάλει για το "μίσος", όταν μιλάμε για ιδεολογίες μίσους. Δεν είναι πάντα πράξη ενεργητική, δεν είναι συναίσθημα ενεργητικό, είναι απουσία ενσυναίσθησης προς κάποια ομάδα ανθρώπων, είναι αδιαφορία. Και πάντα καλύπτεται με την αίσθηση της ηθικής ανωτερότητας. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου