Masking is an allistic concept (Νέα ετικέτα)

Ο χρόνος σε εμάς λειτουργεί εναντίον μας. Οι προηγούμενες εμπειρίες μόνο στο τραύμα προσθέτουν, δεν αλλάζουν κάτι, γιατί το μάσκινγκ [μέσω του οποίου καλούμαστε εμείς να "λειτουργήσουμε"] δεν είναι κάτι που "αναπτύσσεται" όπως αναπτύσσεται η προσωπικότητα ενός νευροτυπικού ατόμου. 

Το μάσκινγκ δεν είναι προσωπικότητα. Είναι τραυματική ανταπόκριση και μηχανισμός επιβίωσης. 

(Ο χρόνος λειτουργεί εναντίον μας. Το μάσκινγκ δεν είναι "προσωπικότητα". Τα πράγματα επαναλαμβάνονται σε κύκλους.)

 

Για μακρά χρονική περίοδο, χωρίς να γνωρίζω ότι είμαι Αυτιστική, διερευνούσα το χτίσιμο μιας περσόνας, την νευροτυπική "προσωπικότητα" (επειδή αυτό κυριαρχεί), το μάσκινγκ (ό,τι είχε εφαρμογή σε αυτό), χωρίς να γνωρίζω τι είναι. 

Έτσι έχω καταλάβει και πολλά για την νευροαπόκλιση και για την Αυτιστική λειτουργία, γιατί ουσιαστικά μελετούσα τη λειτουργία μου μέσα από το πρίσμα της νευροτυπικής "προσωπικότητας", διάφορες θεωρίες της ψυχολογίας -και ψυχοπαθολογίας, του χαρακτήρα και της περσόνας. 

Η έρευνα δεν ήταν μόνο ενασχόληση με το αντικείμενο, μελέτη, σπουδές και επαγγελματική ενασχόληση, αναφέρομαι επίσης και σε ψυχοθεραπευτικές διαδικασίες, και διερεύνηση του εαυτού μέσα από αυτές. Συμπεριλαμβανομένων ψυχαναλυτικού τύπου, αλλά όχι μόνο. Εκτός αυτού δεν ήταν κάτι αποκομμένο και από την κοινωνική ζωή μου. Ήταν δηλαδή κάτι που γινόταν συνολικά και σχεδόν συνέχεια. 

Όταν συνειδητοποίησα τι συμβαίνει, το στοιχείο της νευροαπόκλισης έδωσε νόημα σε όλη την έρευνα και σε ό,τι δεν γινόταν να βγάλει νόημα χωρίς αυτό, μπήκαν στη θέση τους τα πράγματα και όλη η έρευνά μου που είχε ήδη υπάρξει.

(Αν δεχτούμε τις ψυχολογικές θεωρίες, δεχόμαστε την παθολογικοποίησή μας.)

Το συγκεκριμένο θέμα είναι κάτι που αντιλαμβάνομαι σε πολύ μεγάλο βάθος, λόγω του ότι έχω ασχοληθεί, διαβάσει, και πειραματιστεί πάρα πολύ και έχω σημαντική εμπειρία να μεταφέρω. Έχω περάσει και από επαγγελματική εκπαίδευση στην υποκριτική, και βέβαια κάθε εκπαίδευση απευθύνεται στην αλλιστική λειτουργία, και είναι απλώς αφελές να θεωρεί κανείς ότι για το Αυτιστικό άτομο θα είναι εύκολη η συγκεκριμένη εκπαίδευση. Όπως καμία εκπαίδευση δεν θα είναι εύκολη για το Αυτιστικό άτομο, διότι απευθύνεται σε άλλον τρόπο λειτουργίας (συν ableism και gatekeeping), το ίδιο, για να μην πω και περισσότερο θα ισχύει για κάθε καλλιτεχνική εκπαίδευση και σταδιοδρομία / αγορά εργασίας, και το ίδιο, για να μην πω και περισσότερο θα ισχύει για την θεατρική εκπαίδευση και σταδιοδρομία / αγορά εργασίας. Για όλους τους γνωστούς κοινωνικούς και συστημικούς λόγους. Χρειαζόμαστε υποστήριξη, όπως όλοι οι άνθρωποι. Αντί να μας υποστηρίξουν να επιτύχουμε τους στόχους μας και να αναπτυχθούμε μας οδηγούν σε burnout εξαναγκάζοντάς μας στην αλλιστική λειτουργία.

Για την αφελή ρομαντικοποίηση να νομίζουμε ότι ένα Αυτιστικό άτομο μπορεί έτσι απλά "να γίνει καλλιτέχνης", ασχέτως του αν πράγματι θα μπορούσε σε μια κατάλληλη γι' αυτό συνθήκη, έχω αναφερθεί ξανά εδώ: Το να συσχετίζουμε/συγχέουμε την καλλιτεχνική ιδιότητα/επάγγελμα με την νευροαπόκλιση είναι λάθος. Το πρόβλημα είναι ότι κάθε ρόλος και κάθε εργασία καταλαμβάνεται από αλλιστικούς, και είναι κατάλληλα διαμορφωμένη για αυτούς. Το ίδιο και η εκπαίδευση. Πρόκειται για συστήματα που μας αποκλείουν. Τα υπόλοιπα είναι εντελώς αφελείς ρομαντικοποιήσεις, για όσους απλά διακρίνουν την ικανότητά μας και νομίζουν ότι αυτό θα μετρήσει για να κάνεις οτιδήποτε. Όταν μιλάμε για Ableism, και για συστήματα αποκλεισμού, δεν μιλάμε για "ικανότητα". 

Στο συγκεκριμένο πεδίο έχω σημαντική εμπειρία να μεταφέρω, και όπως λέω στην παραπάνω ανάρτηση, το στοιχείο της Αυτιστικότητας φώτισε μια ολόκληρη έρευνα που είχε ήδη υπάρξει. Καθώς μελετούσα και προσπαθούσα να βγάλω άκρη αλλά και να λειτουργήσω ως αλλιστική, μη γνωρίζοντας ότι υπάρχει άλλη λειτουργία. Η φυσική μου λειτουργία καταπιέστηκε πάρα πολύ δημιουργώντας μου υπερβολικό στρες, burnout, και γενικά μια κατάσταση μη διαχειρίσιμη. Τα πράγματα δεν έβγαζαν νόημα. Βίωνα ένα θέατρο Παραλόγου.

Πρόκειται βέβαια για μια διαδρομή. Εδώ, υπάρχει μεν πλέον το στοιχείο της Αυτιστικότητας, αλλά παραμένει διαδρομή σε σχέση με την αντίληψη του "masking". Πλέον έχω σταματήσει να το αποκαλώ "masking", γιατί δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και είναι τρόπος που οι αλλιστικοί  μας βλέπουν σύμφωνα με την δική τους λειτουργία, και δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις, σαν να μπορούμε εμείς να λειτουργήσουμε με τον ίδιο τρόπο, κάτι που δεν ισχύει γιατί εμάς μας δημιουργεί ένταση, πηγαίνει ενάντια στην νευροβιολογία μας, μας οδηγεί σε burnout, δεν είναι καν πάντα ή για όλους μας εφικτό. 

Θεωρεί την αλλιστική λειτουργία ως υγιή και ανώτερη και την δική μας ελλειμματική, και κρίνει το "επίπεδο" της "λειτουργικότητάς" μας. Κάτι εντελώς εσφαλμένο. Κρίνει μια εξωτερική εικόνα και "συμπεριφορά", χωρίς να λαμβάνει υπόψη το βίωμά μας και συχνά τον βασανισμό μας, ψυχικό, σωματικό και νευρολογικό. Πρόκειται για μία τραυματική κατάσταση, που βέβαια δεν έχει και καμία σχέση με το θέατρο και την υποκριτική τέχνη. Όλα αυτά τα αναλύω περισσότερο στις αναρτήσεις που ακολουθούν. Όπως γράφω σε άλλη ανάρτηση, εμείς δεν φοράμε μάσκα, εμείς προσπαθούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του (αλλιστικού) περιβάλλοντος. 

Masking is an allistic concept.

Δείτε όλες τις αναρτήσεις στη νέα ετικέτα.