Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 8: Το θέμα βρίσκεται στην διαφορά λειτουργίας και στην πρόσβαση για την Αυτιστική λειτουργία.
Στηρίξτε την λειτουργία του ατόμου, δράστε για την πρόσβαση. Αυτό είναι σεβασμός.
Αυτό που χρειάζεται είναι η πρόσβαση για την Αυτιστική λειτουργία, και οι γονείς θα ωφελήσουν πολύ περισσότερο το παιδί τους αν δράσουν προς αυτήν την κατεύθυνση και στηρίζουν την λειτουργία του παιδιού τους αντί να το τραυματίζουν προσπαθώντας να αλλάξουν την λειτουργία του, κάτι που δεν γίνεται και ωφελεί μόνο τα κέρδη του παρα-συστήματος και τεράστιας βιομηχανίας ABA, ενώ καταστρέφει τον αυτοσεβασμό και τα όρια των παιδιών.
Στην προηγούμενη ανάρτηση της σειράς είδαμε ότι η άρνηση της διαφοράς λειτουργίας σημαίνει παραβίαση των ορίων. Έτσι το Αυτιστικό άτομο δεν θα γίνει σεβαστό. Το Αυτιστικό άτομο δεν θα γίνει σεβαστό και αποδεκτό με το λεγόμενο "μάσκινγκ", που αντίθετα θα διαβρώσει τον αυτοσεβασμό και αυτοεκτίμησή του και την ίδια την αίσθηση του εαυτού του. Σεβασμός σημαίνει πρόσβαση για την Αυτιστική λειτουργία και όχι άρνηση της διαφοράς.
(...) Αυτό όμως που θα κρίνει σημαντικά πράγματα, ανώτερες (και γενικά) σπουδές, επαγγελματική εξέλιξη κ.ά, δεν είναι αυτή η επιτέλεση της εικόνας. Αυτό που θα σε κρίνει, και συμβαίνει ακριβώς για να σε αποκλείσει, σε πιο σημαντικά πράγματα είναι *η ίδια η αλλιστική λειτουργία*, την οποία *ποτέ* δεν θα έχεις αν είσαι Αυτιστικό άτομο. Δεν έχεις πρόσβαση με το "μάσκινγκ", είναι εικόνα.
Θα πρέπει να γίνει σεβαστή η Αυτιστική λειτουργία, αν θέλουμε να προχωρήσουμε σε οτιδήποτε και να έχουμε πραγματική πρόσβαση.
"Μάσκινγκ", η επιτέλεση της εικόνας δεν είναι πρόσβαση.
Το κέντρο εντοπίζεται αλλού. Στην διαφορά της λειτουργίας, στην επικοινωνία, και το κεντρικό ζήτημα είναι η πρόσβασή μας. Αυτό είναι η προτεραιότητα.
Δεν έχουμε πρόσβαση σε βασικά πράγματα λόγω της Αυτιστικής λειτουργίας μας, και αυτό πρέπει να είναι ο βασικός συγκεκριμένος στόχος για εμάς.
(...) Το πρόβλημα είναι ότι θα πληγωθείς συναισθηματικά επειδή κάποιος δεν ήταν αυτός που νόμιζες; Αυτό είναι το λιγότερο. Πώς θα το διαχειριστείς αυτό και άλλα, όταν το πρόβλημά σου, που δεν έχεις διαχειριστεί γιατί ίσως δεν γνωρίζεις καν, είναι τελείως διαφορετικό. Η "βιτρίνα" κανονικότητας θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος και τα χτυπήματα που νόμιζες ότι δεν σε επηρέαζαν θα φανούν. Όσο πιο σύντομα το αντιληφθείς, τόσο το καλύτερο.
(...) Ποια η ουσία εδώ και ποια η προτεραιότητα; Τι σημαίνει σεβασμός για το άτομο αυτό, τι σημαίνει όρια; Είναι τα χαρακτηριστικά; Είναι η επιτέλεση (της αλλιστικής εικόνας) και καταστολή του που θα του προσφέρει σεβασμό και αυτοσεβασμό, είναι η ίδια η ικανότητά του από μόνη της; Ή το να προχωρήσει σε αυτό που θέλει να κάνει; Αυτό θα του εξασφαλίσει και τον σεβασμό και τα όρια, η πρόσβαση. Δεν έχει πρόσβαση, δεν έχει τα βασικά.
(...) Όταν δεν το έχεις αυτό, το βασικό, πώς θα διαχειριστείς τα υπόλοιπα; Τα υπόλοιπα είναι μια επιφάνεια. Και αν κάτι πάει έστω και ελάχιστα "λάθος" σε αυτήν την επιφάνεια, θα καταρρεύσει, αν δεν έχεις βρει την αρχική αιτία και το χτίζεις ανάποδα. Και αυτά τα βασικά είναι ζητήματα πρόσβασης για την Αυτιστική λειτουργία.
Αυτό είναι το πρωταρχικό, και για μένα πλέον αυτό έχει σημασία. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία, και αν έχουν, ας αντιληφθείτε την προτεραιότητα και τον βασικό στόχο. Την αιτία. Η αυταπάτη θα καταρρεύσει. Η επιτέλεση (της αλλιστικής εικόνας) δεν θα ωφελήσει, ούτε στην πρόσβαση, ούτε θα κρατήσει την κατασκευή. Αντίθετα θα διαβρώνει ακόμα περισσότερο τον αυτοσεβασμό, θα προκαλεί τοξική ντροπή, θα διατηρεί τον τραυματικό πόνο που δεν θα μπορεί πια να κρύβει ή να μουδιάζει.
Ούτε τα χαρακτηριστικά θα κρίνουν κάτι, ούτε η επιτέλεση της εικόνας και καταστολή σου, ούτε και η ικανότητά σου σε κάποιον τομέα. Όλη αυτή η ψυχολογικοποίηση που τοποθετεί το κέντρο στο άτομο είναι αποπροσανατολιστική για το πού πρέπει να στοχεύσουμε. Το θέμα βρίσκεται στην διαφορά λειτουργίας και στην πρόσβαση για την Αυτιστική λειτουργία.
Μην δημιουργείτε προβλήματα στα παιδιά ή ενήλικα Αυτιστικά άτομα, μην τους κάνετε άλλο την ζωή τους κόλαση. Δείτε τι πραγματικές ανάγκες υπάρχουν και προσπαθήστε εκεί να βοηθήσετε, σε συνεργασία, σύμπνοια, σεβασμό μαζί τους, όχι πολεμώντας τα, είναι ό,τι χειρότερο αυτό, τα άτομα πληγώνονται πάρα πολύ όταν οι αγαπημένοι τους άνθρωποι τους φέρονται έτσι. Δεν έχουν και πού να στραφούν για βοήθεια, όταν αυτοί οι άνθρωποι είναι αυτοί από τους οποίους περιμένουν την υποστήριξη. Τους δημιουργείτε μια αφόρητη κατάσταση, χωρίς λόγο. Που θα έχει και επιπτώσεις στην ψυχική, σωματική και νευρολογική τους υγεία, γιατί αυτά συσσωρεύονται.
(Το τι πρέπει να φοβάσαι και τι όχι το ορίζει η κανονικότητα.)
Δείτε επίσης Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 3
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου