Υπάρχει διαφορά στο πώς επιδρά το εξωτερικό περιβάλλον σε εμάς από τους αλλιστικούς (και άλλες σημειώσεις).

Μιλάμε για ερεθίσματα όπως ήχοι, φώτα, οσμές, υφές, γεύσεις, θερμοκρασία, κ.ά., και πώς επιδρούν στο Νευρικό μας Σύστημα, κάτι που έχει διαφορά από τους αλλιστικούς, και που η έννοια της "ευαισθησίας" το ψυχολογικοποιεί-ελαχιστοποιεί (ενώ είναι πόνος και βασανισμός του ατόμου) και καταλήγει στην άρνηση της διαφοράς και στην κανονικοποίηση της παραβίασής μας. 

Σημείωση για ηθικοποίηση και resilience.

Ακριβώς όλο το θέμα αυτό είναι. Υπάρχει διαφορά στο πώς επιδρά το εξωτερικό περιβάλλον σε εμάς από τους αλλιστικούς. Όταν τίθεται αυτό ως "ευαισθησία" (υπέρ ή υπό), σημαίνει ήδη ότι το μέτρο είναι η αλλιστική λειτουργία ή και μόνο εικόνα της. Έχουμε ένα εξωτερικό περιβάλλον και συνολικά "κοινωνική" ζωή διαμορφωμένο σύμφωνα με το βίωμα των αλλιστικών. Αυτό επιδρά στο σύνολο της εμπειρίας μας.

Μπορούμε σχηματικά να φανταστούμε την αλλιστική αντίληψη-βίωμα να ορίζει μία γραμμή στο χώρο. Δεν αντιλαμβάνεται κάτι πέρα από αυτή. (Υπάρχει μία στενότητα αντίληψης σε αυτό.) Πάνω σε αυτήν θα τοποθετήσει το οτιδήποτε, με όρους "πολύ" ή "λίγο". Ίσως αυτή η αντίληψη τους κάνει να βλέπουν και ένα "γραμμικό φάσμα" στο οποίο τοποθετούν εμάς, αν και νομίζω ότι στην πραγματικότητα ούτε που ασχολούνται διότι τους είναι παντελώς αδιάφορο ό,τι δεν επηρεάζει την ζωή τους. Έτσι η διαφορά τοποθετείται σε αυτήν την γραμμή, το οποίο είναι άρνηση της διαφοράς και παραβίασή μας. Το δικό μας βίωμα και το πώς επιδρά το εξωτερικό περιβάλλον σε εμάς δεν μπορεί να έχει για κριτήριο και μέτρο το αλλιστικό βίωμα.

Η ψυχολογικοποίηση που αναλύω στο blog είναι επίσης ένα δικό τους αντιληπτικό και ερμηνευτικό εργαλείο και πρίσμα που είναι αναντίστοιχο με το δικό μας βίωμα. Ως εργαλείο της αλλιστικής υπεροχής είναι για μας εργαλείο καταπίεσης. Σε ό,τι αφορά εμάς στοχεύει στην καταστολή του νευρότυπου και όχι ενδυνάμωσή μας, και μπορεί να λειτουργήσει αποπροσανατολιστικά και στρεβλωτικά. 

-

Έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση ότι φαίνεται και κάποια Αυτιστικά ( ; ) άτομα να έχουν διαφορετικό βίωμα, συγκεκριμένα σε σχέση με το (ψυχολογικοποιημένο) "τραύμα", στην προσπάθειά μου να δείξω ότι αυτό και πάλι διαφέρει από το βίωμα των αλλιστικών, και ότι μπορεί να φέρουμε άλλους Αυτιστικούς σε αυτήν τη συνειδητοποίηση, αλλά γενικεύοντας δεν θα καταφέρουμε κάτι σε σχέση με τους αλλιστικούς, διότι δεν ισχύουν τα ίδια για αυτούς. Αυτή η διαφοροποίηση μεταξύ των Αυτιστικών (αν είναι όντως), πέρα από όλα τα άλλα, πέρα από το dissociation που ανέφερα εκεί, το καμουφλάζ, την απουσία ερμηνευτικών εργαλείων άλλων από της αλλιστικής υπεροχής, του Ableism και εσωτερικευμένου Ableism, της όλης στρέβλωσης και αποπροσανατολισμού από τις αντιλήψεις που κυριαρχούν, της απομάκρυνσης από τον εαυτό μας, και πέρα από το ότι έτσι κι αλλιώς είναι απόλυτα φυσιολογικό να διαφέρουν οι αντιλήψεις και το βίωμα διαφορετικών ατόμων, οφείλεται και δείχνει για ακόμα μια φορά την τεράστια σημασία του εξωτερικού περιβάλλοντος και συνθήκης του κάθε ατόμου. Και εγγενείς διαφορές υπάρχουν από άτομο σε άτομο σε οποιοδήποτε βίωμα και αντίληψη, και η εξωτερική συνθήκη είναι καθοριστική.

Έτσι, στην αλλιστική γραμμή που ορίσαμε παραπάνω, οι αλλιστικοί βλέπουν χαρακτηριστικά, μετράνε "πολύ" ή "λίγο", παθολογικοποιούν, καθορίζουν την "λειτουργικότητα", και σχηματίζουν ένα "εγγενές" ψυχολογικό προφίλ του κάθε ατόμου, αγνοώντας την επίδραση της εξωτερικής συνθήκης και τι το ίδιο το άτομο χρειάζεται.

Έχοντας πει όμως αυτά, θα ήθελα να είναι ξεκάθαρο ότι σε ό,τι αφορά όντως ( ; ) Αυτιστικά άτομα, είναι ατομικό τους θέμα, και δεν μπορούν ούτε αυτά να υποχρεωθούν να αντιληφθούν κάτι. Άλλωστε  μάλλον τα ίδια το αποποιούνται υιοθετώντας την αντίληψη της παθολογικοποίησης, δεν είναι περιπτώσεις που τα άτομα είναι ανοιχτά Αυτιστικά. Αναφέρομαι σε περιπτώσεις που τα άτομα τα ίδια μπορούν και θέλουν να συνειδητοποιήσουν κάτι και να έρθουν πιο κοντά στον εαυτό τους. Σε αυτό η εμπειρία άλλων Αυτιστικών με την οποία θα νιώσουν την ταύτιση, θα βοηθήσει. Από την στιγμή που υιοθετούν τα αφηγήματα της αλλιστικής υπεροχής και εγώ δεν μπορώ να γνωρίζω τι βιώνουν και τι δεν βιώνουν, ενώ δεν είναι και ανοιχτά Αυτιστικά και φαίνεται να το αποποιούνται και παθολογικοποιούν, εγώ θα τα αντιμετωπίσω όπως και τους αλλιστικούς, δεν μπορεί να υποχρεωθεί κανείς σε συνειδητοποίηση. Σε αυτήν την περίπτωση όμως, όπως και οι αλλιστικοί, οφείλουν να σέβονται και να μην ακυρώνουν τους άλλους, και δεν με ενδιαφέρει ο νευρότυπός τους, και αν κατανοούν ή όχι. Και δεν θα επιτρέψουμε την πρόκληση βλάβης στα Αυτιστικά άτομα από τα αφηγήματα της αλλιστικής υπεροχής που υιοθετεί ο οποιοσδήποτε. 

Άρα, αφήνοντας μόνο κάποιο χώρο για άτομα που θα μπορούσαν να ωφεληθούν και κατανοήσουν τον εαυτό τους, δεν έχει πια νόημα για μένα να αντιμετωπίζω διαφορετικά άτομα τα οποία ούτε ανοιχτά Αυτιστικά είναι, ούτε στην πραγματικότητα μπορούμε να γνωρίζουμε και μιλάμε υποθετικά, και ενώ υιοθετούν την αλλιστική αντίληψη της υπεροχής. Όσον αφορά τον παραπάνω χώρο, τρία χρόνια που εκθέτω προσωπικά τον εαυτό μου με κόστος και χωρίς υποστήριξη, θεωρώ ότι ήταν αρκετά ώστε να με απασχολήσει άλλο το αν κάποιος (*ίσως* είναι) και *ίσως* χρειάζεται να έρθει στην συνειδητοποίηση. Το θέμα αυτό κλείνει.

-

Τέλος θα ήθελα να σημειώσω την απουσία ερμηνευτικών εργαλείων άλλων από της αλλιστικής υπεροχής. Αυτό μπορεί να οδηγήσει κάποια Αυτιστικά άτομα να αποπροσανατολιστούν μέσα σε έναν κυκεώνα αλλιστικής ψυχολογικοποίησης. Και πάλι το κλειδί είναι στην διαφορά. Στο να καταλάβουμε ότι αυτά τα πράγματα ισχύουν γι' αυτούς, τα εργαλεία αυτά είναι διαμορφωμένα κατάλληλα για αυτούς και δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να τους πείσουμε (και να πείσουμε κανέναν όπως είπα παραπάνω) για το αντίθετο. Δεν ισχύουν για εμάς.