Autistic Journals - quotes στο facebook
[Η συλλογή είναι αρχείο μέχρι το 2022]
Δεν καταλαβαίνω γιατί κάθε φορά που μιλάμε κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να πεταχτεί και να πει "μα για όλους αυτό είναι έτσι". Όχι δεν είναι και σταματήστε να μας ακυρώνετε με αυτόν τον τρόπο.
*
Κάντε μου μία χάρη και μη λέτε σε Αυτιστικά άτομα "στο είπα". Όταν ένα Αυτιστικό άτομο σας ρωτάει κάτι, σημαίνει ότι *δεν του ΕΧΕΤΕ δώσει την πληροφορία*. Αν δεν ενδιαφέρεστε για το τι χρειάζεται το άτομο, ΔΕΝ είναι accommodation αυτό. Είναι μη σεβασμός στην διαφορά του από το τυπικό. Είναι αγένεια.
*
Δεν σας ενοχλεί που υπάρχουν παντού διαφημίσεις;
*
Normalcy didn't really want you to wear masks in the first place.
*
You resisted what you experienced as losing privileges. You were shown your real position and who’s got the real power.
*
Αν δεν με κρίνετε και δεν προβάλλετε πάνω μου συναισθήματα μια χαρά θα τα πάμε. Απλό δεν είναι; Είναι κάτι δύσκολο αυτό και δεν μπορείτε να το κάνετε;
Δεν καταλαβαίνω την εμμονή με την προβολή συναισθημάτων και με το να ασκούμε κριτική για το τι κάνει κάποιος άλλος στη ζωή του.
Άμα είναι κανένας εγκληματίας όμως θα ψάξουμε 1000 δικαιολογίες για τις πράξεις του. Δεν μπορεί, δεν υπάρχει "κακό", ας είμαστε συμπονετικοί κλπ. Δεν βγάζετε πολύ νόημα.
*
(...) Αλλά όχι, πρέπει να εξαντληθείς να υποκρίνεσαι ότι δουλεύεις ενώ δεν χρειάζεται και όταν θα πρέπει όντως να κάνεις κάτι να είσαι εξαντλημένος.
(...) Σε τσιτώνουν χωρίς λόγο. Θέλουν να βλέπουν μία συγκεκριμένη παρουσία-συμπεριφορά που θεωρούν αυτοί ως δεδομένα "παραγωγικό". Όχι, δεν ξέρεις το δικό μου το πραγματικά παραγωγικό ποιο είναι, θες να δεις κάτι. Είναι πιο σημαντικό απ' ό,τι φαίνεται εκ πρώτης. Γιατί από κάτι τέτοια κρίνεσαι κιόλας, αν θα σε πάρουν σε μια δουλειά, αν είσαι καλός κλπ.
Αυτό πιστεύω ότι συνδέεται με neurodivergence στα εξής. α) Στο ότι παρερμηνεύεται η συμπεριφορά μας (και τα κίνητρα) και η εικόνα, και β) στην διαχείριση της ενέργειάς μας.
*
Η ενέργειά μας και το πώς είμαστε παραγωγικοί είναι τελείως διαφορετικό, δεν είναι μια εικόνα. Αν πρέπει να καταναλώνουμε ενέργεια γι' αυτήν την εικόνα δεν είναι καθόλου παραγωγικό. Εγώ θα βρω τον πιο αποδοτικό τρόπο με την ελάχιστη δυνατή κατανάλωση ενέργειας, αλλά ο άλλος θέλει να δει κάτι άλλο, για το οποίο θα πρέπει εγώ να καταναλώσω ενέργεια για να το υποκριθώ, και θα μειώσει την απόδοσή μου.
Και θα με βάλει σε ένα mode που δεν θα μπορώ καν να λειτουργήσω, μόνο θα εξαντλούμαι χωρίς λόγο.
Και στην εκπαίδευση αυτό και σε πολλά άλλα πράγματα, το ίδιο.
*
Γενικά θέλουν να βλέπουν μια εικόνα αντί για πραγματικό αποτέλεσμα. Κι αυτό καταλήγει να επηρεάζει και το αποτέλεσμα.
*
Και δεν είναι μόνο το bullying τότε. Η πιστοποίηση και μόνο των ικανοτήτων σου (που αμφίβολο πόσο αντίκρισμα θα έχει για τους πραγματικούς σου στόχους) ή η ανάπτυξη των πραγματικών δυνατοτήτων σου (και αμφίβολο το πόσο θα αναπτυχθούν σε αυτήν τη συνθήκη) μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να προκαλέσεις στον εαυτό σου βλάβες. Και μακροχρόνιες.
*
Ναι βέβαια έχεις πολλές άλλες επιλογές, να μην κάνεις απολύτως τίποτα, να αυτοκτονήσεις, κ.ά. Πάντα έχεις επιλογές.
*
Η διαφορά είναι ότι εσείς δεν βγήκατε χτυπημένοι μετά από τέτοιες διαδικασίες. Εσείς βγήκατε ενδυναμωμένοι, με αναπτυγμένες δυνατότητες, με κοινωνική δικτύωση. Εγώ βγήκα χτυπημένη, τραυματισμένη, κακοποιημένη. Αυτά.
Με ένα χαρτί. Και για ένα χαρτί.
*
(…) Είναι κρυφοί και αδιόρατοι τρόποι αποκλεισμού, όπως το να σε αγνοούν, να δίνουν credits στους άλλους και όχι σε σένα, να μην σε ευχαριστούν (αλλά αγενής εσύ είσαι), να μην ανταποκρίνονται. Και δεν είναι οκ. Δεν είναι ατομικό, είναι αποκλεισμός συγκεκριμένων ατόμων. Αδιόρατος, όχι και τόσο πια, ορατότατος.
*
Οι "δάσκαλοι" δεν μας προστατεύουν. Είναι enablers του bullying.
Αυτοί είναι οι υπαίτιοι γιατί ένας σωστός Δάσκαλος μπορεί να καλλιεργήσει κλίμα σεβασμού και να μην το επιτρέψει.
https://www.facebook.com/103068585252851/posts/350473090512398/
Ερώτηση
Δεν το αντιλαμβάνονται ή αδιαφορούν;
Απάντηση
Η θέση τους φέρει ευθύνη. Αν δεν είναι κατάλληλοι να παραιτηθούν. 🤷♀️
•Ποιος έκρινε την καταλληλότητά τους να διδάξουν;
Μιας και είχαμε την κουβέντα για την καταλληλότητα και ικανότητα.
*
Άραγε τα Μεγάλα αυτά Πνεύματα της Τέχνης θα έδιναν ποτέ την Άδεια σε αυτούς τους Γελοίους να τους διδάσκουν και διαστρεβλώνουν το νόημα της διδασκαλίας τους; (...)
*
Καταγγέλω ότι το σύστημα φορολόγησης της Ελλάδας είναι ΜΗ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟ. (...)
Τι πρέπει κανείς να κάνει;
Να εκτίθεται στο facebook;
Να ζητάει βοήθεια από συγγενείς και φίλους;
Καταγγέλω την ΜΗ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ των ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ της ΕΛΛΑΔΑΣ. Επίσης την ΜΗ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ των ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ τους.
*
"Όλοι είμαστε λίγο Αυτιστικοί"
Μάλλον μπερδεύεις το γεγονός οτι έχουμε κοινά σημεία επειδή όλοι είμαστε άνθρωποι.
*
Η πρόσβαση στην γνώση (και κατάρτιση για κάτι) δεν είναι ελεύθερη σε όλα τα άτομα γιατί πρέπει να περάσει κανείς μέσα από εκπαιδευτικά συστήματα.
(που ελέγχουν αυτήν την πρόσβαση)
*
Οι δάσκαλοι συνήθως δεν προστατεύουν τα Αυτιστικά άτομα.
*
(...) You wanna know when I was bullied? Later, when I tried to develop my true self and capacity and gain a professional status for my skills and interests that would enable me and give access to do the work I wanted to do and acknowledge my work.
(...) As long as it was only "play" and not real work --> infantilising
*
(...) people pleasing is not really what it implies, it is struggling to meet expectations or to survive, we should reframe all these things that imply some kind of motivation or an inherent psychology.
*
Ableism και μη πρόσβαση
Η μη πρόσβαση είναι να σου κλείνουν μία πόρτα και να σου λένε δεν μπορείς εσύ να εισέλθεις.
*
Πολύ λογικό είναι να σταματάμε να μιλάμε (τουλάχιστον εκτός ασφαλών χώρων και ατόμων) όταν κάθε φορά που το κάνουμε μας διαστρεβλώνουν, αντανακλούν πίσω σε μας στρεβλά είδωλα ή μας φέρονται με απαξίωση, μία εχθρική/διαχωριστική διάθεση στην οποία ποτέ δεν στοχεύσαμε, αντί του να ακούσουν με διάθεση να κατανοήσουν και να επικοινωνήσουν, και μας ακυρώνουν. Αυτό συμβαίνει όλη μας τη ζωή. Μετά μας κατηγορούν ότι κλεινόμαστε στον εαυτό μας και δεν επικοινωνούμε.
Το μεγαλύτερο μέρος του χώρου (της κοινωνίας) που υπάρχει δεν είναι ασφαλές για μας και για την επικοινωνία μας.
*
Ό,τι δεν καταλαβαίνουν το θεωρούν χωρίς νόημα και σύμπτωμα ψυχικής διαταραχής 🤦♀️🤦♀️
Να σου πω εγώ τι θεωρώ χωρίς νόημα από αυτά που κάνεις εσύ, άστο καλύτερα.
*
Και μόνο η λέξη θεραπεία αποτελεί προσβολή, δεν χρειάζεται καμία "θεραπεία" για κάτι που λειτουργεί διαφορετικά. Οι αποκαλούμενες "θεραπείες" σκοπό έχουν το να νιώθουν άνετα οι άλλοι, όχι το να αναπτυχθεί το ίδιο το άτομο. Ντροπή και μόνο που το αποκαλούν "θεραπεία" αυτό.
"Παρεμβαίνεις" σε τι; Γιατί; Για ποιον;
Το να νιώθουν άνετα ή την διατήρηση της κυριαρχίας τους (του προνομίου τους) μέσω της καταπίεσης των άλλων.
*
Δεν είναι αυτιστικές συμπεριφορές, είναι ανθρώπινες συμπεριφορές. Ο διαφορετικός (από τον τυπικό) τρόπος παθολογικοποιείται. (Ή το διαφορετικό context.) Όταν η "συμπεριφορά" γίνεται από νευροτυπικό άτομο είναι απολύτως οκ, κάτι που πάντα με προβλημάτιζε. Γι' αυτό και συχνά λένε μερικοί (μη αυτιστικοί) "κι εγώ το κάνω αυτό". Ναι, πράγματι, δεν είναι αυτό όμως που έχει σημασία, γιατί για σένα είναι οκ. Δεν κάνουμε κάτι εξωγήινο, άνθρωποι είμαστε.
*
Παίζεται πολύ χρήμα. Δείτε αναλυτικά και μην υποστηρίξετε ξανά αυτόν τον οργανισμό και τις καμπάνιες του (μπλε, παζλ, κλπ), που μόνο σκοπό έχει το κέρδος.
Έρχεται Απρίλης, που σημαίνει ότι θα αρχίσετε να βλέπετε παζλ και μπλε και λοιπές εκστρατείες να κάνουν την εμφάνισή τους. Και δήθεν "ενημέρωση", που μόνο κακό κάνει και κανένα καλό. Μην την διαδώσετε. Να ακολουθείτε και να ακούτε απευθείας τα Αυτιστικά άτομα, όχι αυτόν τον $$οργανισμό.
Προσέξτε το και μην γίνετε μέρος του.
*
When you are a young autistic person and they tell you: "You have time" .
No, you don't.
Certain things prevented my progress, it wasn't my choice of time. (...)
Something that isn't accessible to you is not a choice of time.
This is wrong.
It's also infantilising.
*
"Έχεις χρόνο..."
Όχι δεν έχεις, δεν έχεις. Όταν δεν μπορείς να κάνεις τα πράγματα που θέλεις, υπάρχει λόγος, λόγος που συνήθως έχει να κάνει με προνόμιο και μη πρόσβαση, όχι με χρόνο. Δεν θα σου λύσει κάτι ο χρόνος σε αυτήν την περίπτωση. Εις βάρος σου θα είναι ο χρόνος.
*
Το να λέτε "όλοι είμαστε λίγο έτσι" "για όλους αυτό είναι πρόβλημα κλπ", βλάπτει. Όχι δεν είναι. Το να το λέτε αυτό, όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά καταλήγει στο να μην παίρνει το άτομο τη σωστή υποστήριξη που χρειάζεται για οτιδήποτε.
Και βέβαια ακυρώνει το βίωμα του ατόμου, που όχι δεν είναι το ίδιο με το δικό σου, και η ίδια κατάσταση δεν δημιουργεί το ίδιο πρόβλημα σε σένα.
Τα άτομα έτσι αγνοούν το βίωμά τους και δεν υποστηρίζονται σε ό,τι χρειάζονται. (...)
*
(...) Προσωπικά, μόνο για τον εαυτό μου μιλώντας, θεωρώ ότι [σε κάποιες περιπτώσεις] δεν θα ήταν το ίδιο το τηλέφωνο τόσο μεγάλο πρόβλημα, όσο το ότι δεν είναι ξεκάθαρη η δομή και διαδικασία και το ότι επίσης δεν κατανοούν τον δικό μου τρόπο επικοινωνίας.
Παρόμοια προβλήματα όμως αντιμετωπίζω και γραπτά, συνεπώς δεν λύνονται *μόνο* με την δυνατότητα γραπτής επικοινωνίας. Χρειάζονται περισσότερα πράγματα για ουσιαστική πρόσβαση και accommodation στην επικοινωνία.
[Είναι βασικότατο να υπάρχει αυτή η δυνατότητα βέβαια, απλά θεωρώ ότι υπάρχει ένα ολόκληρο παγόβουνο κάτω από αυτό, και δεν αρκεί από μόνο του. (...)]*
Η επικοινωνία και η ευθύνη για αυτήν είναι αμφίδρομη, δεν πρέπει να είμαστε διαρκώς επιφορτισμένοι με την ευθύνη της. Αντίθετα, η θέση ισχύος της νευροκανονικότητας θα έπρεπε να φέρει την ευθύνη αυτή, αντί να μας αγνοεί και να μη μας σέβεται κι εμείς να βρισκόμαστε σε υποταγή. (...)
*
Δεν δυσκολεύεις εσύ τον εαυτό σου σε κάτι, ούτε δυσκολεύεσαι. Δεν έχεις πρόσβαση σε αυτά που οι άλλοι έχουν. Το θέμα της πρόσβασης δεν είναι μεταφυσικό.
*
Το να σεβαστείς τη νευρολογία σου, σε ένα περιβάλλον που δεν σε διευκολύνει αλλά σε δυσκολεύει και εμποδίζει, είναι ο δύσκολος δρόμος, όχι ο εύκολος.
Δεν δυσκολεύουμε και δεν εμποδίζουμε εμείς τους εαυτούς μας.
Και καμία ευκολία δεν υπάρχει στον άλλο δρόμο. Αμφίβολο το αν θα επιτευχθούν μερικά πράγματα, πολύ κατώτερα των δυνατοτήτων σου, του ανεκπλήρωτου δυναμικού σου, με κόστος, εξευτελισμό και burnout. Αυτός είναι ο άλλος δρόμος, που οδηγεί στο μη νόημα και στο πουθενά.
*
Δεν υπάρχει κάποια οντότητα που λέγεται "αυτισμός". Υπάρχουν Αυτιστικά άτομα.
*
Η γραπτή επικοινωνία παρανοείται επίσης, και πολύ μάλιστα, κατά την εμπειρία μου.
Μερικές φορές και περισσότερο από την προφορική. Γιατί η νευροκανονικότητα χρησιμοποιεί αλλιώς και την προφορική και την γραπτή επικοινωνία.
*
Άμα θέλετε να επιστρέψουμε στην "κανονικότητα", εγώ θα επιστρέψω στην δική μου κανονικότητα.
*
Αρνούμαι να παραβιάζω τη νευρολογία μου για να επιλύω το οποιοδήποτε θέμα, που δεν έχω καν δημιουργήσει εγώ.
Το όποιο θέμα πρέπει να μπορεί να επιλύεται μόνο με απόλυτο σεβασμό στον εαυτό μου και στην επικοινωνία μου και με κανέναν άλλο τρόπο.
-Μπορεί αυτό να συμβαίνει; Δεν μπορεί; Γιατί; Ποιος είναι υπαίτιος;
-Ποιος θα είναι ποτέ υπόλογος για την κατάσταση άγχους που μου δημιουργούν χωρίς κανέναν απολύτως λόγο παρά για το ότι επικοινωνώ με τρόπο τον οποίο δεν σέβονται;
*
Εσείς δεν λέτε να "σεβόμαστε τον εαυτό μας"; Πώς θα σεβαστώ τον εαυτό μου όταν ο εαυτός μου παραβιάζεται κάθε μέρα όλη μέρα; Δεν θέλω να "σεβαστώ τον εαυτό μου"; Γιατί να μη θέλω να "σεβαστώ τον εαυτό μου";
Και πού καταλήγει η προσπάθεια να σέβομαι όντως τον εαυτό μου; Στο να δημιουργούνται προβλήματα στη ζωή μου, επειδή ας πούμε ζητάω να επικοινωνήσω γραπτά αντί τηλεφωνικά και ανοίγουν ξαφνικά οι ασκοί του Αιόλου για μένα. Και ταλαιπωρούμαι ή καταλήγω σε χειρότερη θέση, επειδή απλά και μόνο προσπάθησα να σεβαστώ τον εαυτό μου.
*
Όλα ξεκινάνε από την τοξική αντίληψη ότι είμαστε όλοι το ίδιο, εν δυνάμει ο ίδιος άνθρωπος. Απόρροια αυτού και η αφελέστατη αντίληψη ότι το “κακό” δεν υπάρχει.
Όλες αυτές οι τοξικές αφελέστατες αηδίες είναι εκεί για να κρύβουν την πραγματικότητα και την δυνατότητα δράσης μας, μας κάνουν παθητικούς και εκμεταλλεύονται το αίσθημα της ενοχής. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Είμαστε όλοι ξεχωριστοί άνθρωποι.
Άμα θες εσύ να ταυτίζεσαι με τον Χίτλερ και το κάθε τέρας, ταυτίσου.
*
Δεν παθαίνετε όλοι Autistic burnout, ούτε meltdowns να υποθέσω από τις καταστάσεις που και για εσάς δεν λειτουργούν καλά, ή από την έλλειψη επικοινωνίας.
*
Κάποιος νευροτυπικός που λειτουργεί/επικοινωνεί με τον ίδιο τρόπο με τους περισσότερους, κατευθείαν θα γίνει αντιληπτό τι βιώνει, όλοι θα προστρέξουν να δουν τι έπαθε. Το Αυτιστικό άτομο δεν θα το πιστέψουν και θα το αγνοήσουν. Αυτή είναι η διαφορά. Όταν καταλάβετε πόσο βάναυσο είναι αυτό ίσως αρχίσει κάτι να γίνεται.
*
(...) Δεν παθαίνετε όλοι burnout, και κρίνετε και τα άτομα που παθαίνουν, επειδή εσείς με την ίδια κατάσταση δεν πάθατε burnout, λες και ήταν κάτι που τα άτομα το επιθυμούσαν ή ήταν στην δική τους βούληση και έλεγχο.
Αν δεν το καταλάβουμε αυτό το απλό δεν θα καταλάβουμε απολύτως τίποτα. Υπάρχουν διαφορές στην λειτουργία και επικοινωνία μας. Υπάρχουν διαφορές στη νευρολογία μας. Δεν λέτε να το καταλάβετε, και παίρνετε σαν δεδομένο μόνο το δικό σας βίωμα.
*
Κατά την καραντίνα συνήλθα από Autistic burnout και κατάλαβα ότι η νευρολογία μου παραβιάζεται εδώ και δεκαετίες.
Για μένα "κανονικότητα" = burnout.
*
Το ότι εσύ ανέχεσαι κάτι, δεν σημαίνει ότι μπορεί και κάθε άλλος άνθρωπος να το ανέχεται.
Το ότι κάτι και σένα σε ενοχλεί δεν σημαίνει ότι δημιουργεί το ίδιο πρόβλημα σε σένα που δημιουργεί στον άλλον.
Το ότι και εσένα δυσκολεύει κάτι δεν σημαίνει ότι δημιουργεί το ίδιο πρόβλημα σε σένα που δημιουργεί στον άλλον.
Το ότι για σένα κάτι δεν λειτουργεί καλά δεν σημαίνει ότι δημιουργεί το ίδιο πρόβλημα σε σένα που δημιουργεί στον άλλον.
Αν δεν ξεκινήσουμε από αυτές τις απλούστατες παραδοχές δεν θα καταλάβουμε ποτέ απολύτως τίποτα.
*
Όταν λέμε ότι το βίωμα διαφέρει δεν εννοούμε απαραίτητα ότι η (εξωτερική) κατάσταση διαφέρει.
*
Η ίδια κατάσταση επηρεάζει διαφορετικά τους ανθρώπους.
•Δεν είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα. Είμαστε στην ίδια καταιγίδα. (Από ένα meme.)
*
Τα ακατάλληλα και κακοποιητικά περιβάλλοντα και συστήματα σας συνθλίβουν, και εσείς ενδίδετε στο αφήγημα ότι είναι δική σας κάθε ευθύνη και απαντάτε με την "αλλαγή..." Ποια αλλαγή; Σε τι αλλαγή; Δεν είναι αυτό η χειραφέτηση, δεν είναι αυτό "empowerment".
Συναίνεση είναι στην καταστροφή σας. Συμμόρφωση είναι.
Το αντίθετο είναι η χειραφέτηση και το "empowerment".
Δεν δυναμώνεις έτσι τον εαυτό σου με το να συμμορφώνεσαι σε ό,τι σε καταπιέζει.
*
Μάθετε να κρίνετε τους ανθρώπους από τις πράξεις τους και τα αποτελέσματά τους και σταματήστε να τα αποκλείετε, να τα στιγματίζετε, και να τα κακοποιείτε επειδή λειτουργούν και επικοινωνούν με διαφορετικό τρόπο.
Και μόνο ο στιγματισμός αυτός ως κάτι που τα άτομα αυτά δεν είναι, είναι καταστροφικός για τα άτομα. Σας φαίνεται λίγο ο στιγματισμός; Η ντροπή που νιώθουν και η εσωτερίκευση αυτής της ντροπής σας φαίνεται λίγο; Είναι καταστροφικό. Σταματήστε να καταστρέφετε τα άτομα με αυτόν τον τρόπο.
*
(...) Και τέλος, για ακόμα μια φορά, το ότι νιώθετε άβολα δεν σημαίνει ότι το άτομο σας βλάπτει. Γρήγορα μερικοί αποφασίζετε να το αποκλείσετε και να του κάνετε κακό, να το συκοφαντήσετε, να του κάνετε ζημιά, χωρίς να σας έχει κάνει τίποτα. Για ακόμα μια φορά, ξεχωρίστε τι βλάπτει και τι όχι.
*
(...) Το τραύμα είναι κάτι που συμβαίνει στο νευρικό σύστημα αφενός και αφετέρου αυτό που έχει σημασία είναι το πώς επανέρχεται το νευρικό σύστημα μετά από ένα stress response, που είναι κάτι φυσιολογικό. Δεν είναι το να μην υπάρχει stress αυτό που επιδιώκουμε, θα ήταν αφύσικο κάτι τέτοιο, αλλά η επαναφορά.
*
(...) Με αποτέλεσμα να αντιμετωπιζόμαστε με καχυποψία, δυσπιστία, και να μην καλυπτόμαστε σε ό,τι χρειαζόμαστε. Που συχνά είναι και τόσο απλά πράγματα, που σε κάνει να αναρωτιέσαι, γιατί, γιατί να ταλαιπωρείσαι για κάτι εντελώς απλό για αυτούς.
"Α, πριν μιλούσες, τώρα δεν μιλάς". "Α, τότε πώς μίλησες στο τηλέφωνο και τώρα δεν μπορείς;" "Α, η δυνατή μουσική δεν σε ενοχλεί, ο τάδε ήχος σε ενοχλεί, πώς γίνεται αυτό" Και άλλα πολλά. Που προκύπτουν από την παντελή άγνοια για τη λειτουργία μας (...)
*
(...) Σταματήστε λοιπόν να είστε καχύποπτοι απέναντί μας σχετικά με το τι χρειαζόμαστε και ποια είναι η λειτουργία μας. Εκπαιδευτείτε σε αυτό. Ακούστε μας. Ποιος ο λόγος να παριστάνουμε ότι με αυτόν τον τρόπο δεν λειτουργούμε, ή ότι χρειαζόμαστε κάτι, γιατί να το κάνουμε, γιατί να μπούμε σε αυτόν τον κόπο, γιατί να δημιουργήσουμε άκυρες αλληλεπιδράσεις μαζί σας που εμάς βλάπτουν και όχι εσάς; Δεν υπάρχει λόγος. Ακούστε μας και σεβαστείτε μας.
*
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτά τα πράγματα είναι αρκετά σύνθετα και δεν μπορούμε να τα θεωρούμε απλοϊκά επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε την λειτουργία του νευρότυπου και κρίνουμε με βάση τους εαυτούς μας. Και πραγματικά: Δεν χρειάζεται. Για να μας ακούτε και να μας σέβεστε, δεν χρειάζεται να κατανοήσετε κάτι. Αρκεί να μας ακούσετε και να μας σεβαστείτε.
*
Δεν ζητήσαμε κάποια εξαίρεση ή προνόμιο, το αντίθετο, έχουμε δικαίωμα στον σεβασμό και στην πρόσβαση για τη δική μας λειτουργία, που υπάρχει μόνο για τη δική σας, τα accommodations είναι για να συμπεριλαμβανόμαστε, όχι για να εξαιρούμαστε.
*
Όσοι δε διατείνεστε κιόλας ότι είστε προσβάσιμοι, είστε απλά τραγικοί. Εκπαιδευτείτε χτες, δεν θα σας εκπαιδεύσω εγώ σε αυτό που οφείλετε και διατυμπανίζετε κιόλας που είναι μόνο για τη δημόσια εικόνα σας και τίποτα άλλο.
*
(...) Γι' αυτό και masking να γίνει ή code switching στην ουσία, προφορικά ή γραπτά δεν αλλάζει κάτι. Εξωτερικά αλλάζει. Οι διαφορές όμως είναι δομικές.
Δεν μπορεί να αλλάξει ο κώδικας. Όπως αυτοί θα μου μιλάνε σαν σε ρομπότ γιατί αυτό νομίζουν, έτσι και το δικό μου το masking δεν θα έχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα στην επικοινωνία.
*
Εσείς οι νευροτυπικοί μεταξύ σας όταν ζητάτε πληροφορίες λέτε ο ένας στον άλλον "μην ανησυχείτε"; Μιλάμε είστε τελείως άκυροι οι περισσότεροι, και κατά τ' άλλα το πρόβλημα το έχουμε εμείς.
Αν ανησυχούμε και αγχωνόμαστε για οτιδήποτε οφείλεται αποκλειστικά σε εσάς και στο ότι δεν μας κατανοείτε και απαντάτε άλλα αντί άλλων.
*
Α, μου έχει τύχει και το άλλο. Να μπερδεύουν την έννοια της καθαρής επικοινωνίας με την έννοια του ρομπότ. 😄 Και να μου μιλάνε σε ένα ρομποτικό ψυχρό στυλ χαχαχαα ενώ ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει τίποτα στην καθεαυτή επικοινωνία-πληροφορία. Δεν είναι η απόσταση και η ψύχρα αυτό που χρειάζομαι, είναι η καθαρή επικοινωνία. 🤦♀️
*
Μου είναι αδύνατον να έχω άλλες τέτοιες αλληλεπιδράσεις. Αδύνατον. Γιατί δεν το καταλαβαίνετε; Γιατί είμαι υποχρεωμένη να το υφίσταμαι αυτό; Γιατί δεν μπορώ να βρίσκομαι στην ησυχία μου;
(...) Να ρωτάω κάτι να μου πουν και να μου λένε "μην ανησυχείτε". Δεν μιλάμε για τόνο φωνής και social cues, μιλάμε για γραπτά. Είναι δομικές οι διαφορές. Δεν αντέχεται, αλήθεια, δεν αντέχεται.
*
(…) Αυτά τα γράφω (…) για να καταλάβετε ότι υπάρχουν κι άλλα Αυτιστικά άτομα όπως εγώ τα οποία δεν είναι ασφαλή στην κοινωνία και γι' αυτό δεν επικοινωνούν και απομονώνονται. Γιατί είναι κάτι που αφορά την κοινωνία.
*
(…) είναι αρκετά δύσκολο να παραμείνω σταθερά στο unmasking και στον αυθεντικό μου εαυτό, όσο αλληλεπιδρώ κοινωνικά με νευροτυπικούς. Άλλος ένας λόγος που η επιστροφή στην κανονικότητα είναι μια κόλαση. (...)
*
(...) Μετατροπές, που άλλωστε δεν θα φέρουν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα, πέρα ίσως από το να πιάσει ο άλλος και ότι δεν είσαι αυθεντικός, συν όλα τα άλλα, και να σε παρεξηγήσει ακόμα χειρότερα. Αυτήν τη στιγμή ο χώρος εκτός Αυτιστικής κοινότητας, είναι ένας χώρος μη ασφαλής για μένα.
*
Την αίτηση που μου είναι αδύνατον να συμπληρώσω, πώς θα τη συμπληρώσω, με masking???
--> Functioning labels και γιατί δεν έχουν νόημα.
•Καταλαβαίνουμε ότι το masking αφορά κοινωνικές αλληλεπιδράσεις με σκοπό να μη νιώθουν άβολα οι άλλοι και ότι δεν σε κάνει "λειτουργικό" (με την έννοια που αυτοί το εννοούν, δεν σε κάνει νευροτυπικό δηλαδή, έχουμε άλλη λειτουργία) ;
•Καταλαβαίνουμε ότι η ταμπέλα "high functioning" σημαίνει ότι κάνεις masking και φαίνεσαι να "λειτουργείς" όπως οι άλλοι (ώστε απλά να μην νιώθουν εκείνοι άβολα) ;
•Καταλαβαίνουμε ότι αυτό δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα γιατί θεωρείσαι ότι "λειτουργείς" και δεν λαμβάνεις υποστήριξη και δεν έχεις πραγματική πρόσβαση;
•Αν από την άλλη χαρακτηριστείς low functioning, αφαιρούνται δικαιώματα και αυτονομία σου, και αντιμετωπίζεις άλλα προβλήματα.
•Αυτό που χρειάζεται είναι αποδοχή του διαφορετικού τρόπου λειτουργίας, και ό,τι accommodations χρειάζονται ώστε να έχουμε πρόσβαση στην κοινωνία. Δεν υπάρχουν ταμπέλες λειτουργικότητας, υπάρχει διαφορετικός τρόπος λειτουργίας που πρέπει να είναι αποδεκτός.
*
Φυσικά και μου δημιουργείται άγχος, όταν καλούμαι να αντεπεξέλθω χωρίς καμία υποστήριξη σε πράγματα που λειτουργούν με τρόπο όχι κατάλληλο για μένα.
Τι είναι προτιμότερο; Να υποστηριχτώ σε ό,τι χρειάζομαι για να είμαι καλά ή να μου πουν έχεις πρόβλημα, κάνε ψυχοθεραπεία, ξεπέρασε το άγχος σου;
Η αιτία είναι πολύ συγκεκριμένη. Το να αλλάξω την φυσιολογική μου λειτουργία μόνο καταστροφικό είναι, δεν μπορεί να γίνει και δεν λύνει τίποτα, ενώ με το να υποστηριχτώ σε ό,τι χρειάζομαι ή με δυνατότητες και προσαρμογές στο περιβάλλον δεν θα έχω κανένα πρόβλημα και θα λειτουργήσω.
*
Αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα με μία αίτηση.
Υποτίθεται ότι οι άνθρωποι γενικά δεν αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα.
Δεν θεωρώ ότι είναι σωστό να απευθύνομαι σε συγγενείς και φίλους για κάθε τέτοιου είδους πρόβλημα.
Θα έπρεπε να έχω τη δυνατότητα να κάνω αυτήν την αίτηση, όπως ο κάθε άνθρωπος.
Αυτό είναι ένα θέμα προσβασιμότητας.
Επίσης δεν πρόκειται ποτέ να λάβω υποστήριξη για κανένα τέτοιο πρόβλημα. Γιατί δεν θεωρούμαι ότι χρειάζομαι αυτήν την υποστήριξη. Άρα θα πρέπει κάποια απλά για άλλους πράγματα είτε να μην μπορώ εγώ να τα πραγματοποιώ, είτε να εξαρτώμαι από κάποιον, από τον οποίο θα ζητάω να με βοηθήσει, αν και όποτε υπάρχει αυτός ο κάποιος, και αν μπορώ να τον βρω. Τι κάνει αυτό στον αυτοσεβασμό μου;
*
Are we really rejected, or we don't have access (that others have)?
There is a difference.
*
Η ableist κουλτούρα δεν πρέπει να μένει χωρίς αμφισβήτηση, χωρίς απάντηση, χωρίς να καταδεικνύεται, να φανερώνεται. Αν κάτι είναι αόρατο αυτό είναι. Όταν μιλάμε για καταπίεση, δεν πρόκειται για την ατομική μας στάση με την οποία θα ξεπεραστεί, ούτε για την αλαζονεία μερικών ατόμων. Δεν είναι κάτι που λύνεται αν εμείς το αγνοήσουμε. Ως κοινωνία, μας αφορά.
*
(...) when NTs claim all those people and their knowledge, who clearly had Neurodivergent traits, and to me it seems a lot of them could be Neurodivergent. If the same NTs that now appear to respect them so much and idealise them and their work (which in my opinion sometimes extensively distort), and even teach it, knew them in real life, and if it wasn't for their reputation, they would mock and throw stones to them, they would never acknowledge them and not even know their work.
Even known facts about the lives of some of those people, about mental health issues, breakdowns etc, are either ignored or romanticised, when in real life the same NTs would have no respect at all for any such individual.
(...)
Also, taking our own work, research, and using it for their purposes with no credits, is a thing.
And distorting it, or using it in their own different contexts, to make profit within a system that they only have access.
*
(…) I speak about prejudice against Autistic people, specifically when it is assumed that Autistic behaviour is harmful.
•We need to understand and distinguish what is harmful and what is not.
•Autistic people are not discriminated against because they do something harmful. They are discriminated against and not accepted for who they are and for doing things in a different way.
•If you feel inconvenient it doesn't mean that the Autistic person has abused you, harmed you, oppressed you.
•If you feel inconvenient, before you turn against an Autistic person, ask yourself if and how they have actually harmed you. Chances are you just didn't find something "acceptable", for being out of the norm, and your feeling inconvenient, rather than for harming you.
•You then proceed to harm the Autistic person.
•Who was the really harmful one? The Autistic person who is oppressed by the dominant culture (neuronormativity), or you who represents the dominant culture to which you believe we should all comply?
*
Σταματήστε να κάνετε επίτηδες triggering σε άτομα.
*
(...) Συνήθως μπορώ να καταλάβω πότε κάποιος με σέβεται και πότε όχι. Δεν έχει να κάνει ούτε με τι θα πει, ούτε με το πώς θα το πει, τις λέξεις ή τον τόνο της φωνής του. Ίσα-ίσα αν έχει υποκριτική ευγένεια για μένα προσωπικά είναι χειρότερο. Όπως και το passive aggressive. Προτιμώ την ευθύτητα.
*
(...) Μετά από τέτοιου είδους χειριστικές συμπεριφορές απέναντί μας, η όποια αντίδρασή μας είναι αυτή που κρίνεται, και όχι η παρενόχληση που δεχτήκαμε.
*
(...) Τέλος, συνήθως, όταν γίνεται triggering, είναι πράγματι επίτηδες. Σπάνια μπορεί να μην είναι, και θα φανεί αυτό από την μετέπειτα στάση του ατόμου, από τη γενικότερη στάση του απέναντί σου, από τα αποτελέσματα και την ζημιά που είχε την πρόθεση να προκαλέσει σε περιπτώσεις που παίρνει έκταση. Επίσης αν συνεχώς σου κάνει triggering, μάλλον κάτι δεν πάει καλά και δεν το κάνει καταλάθος.
*
(...) Κι εγώ έχω παρατηρήσει ότι τα περισσότερα που λένε για τα Αυτιστικά άτομα, ισχύουν στην πραγματικότητα για τα νευροτυπικά. Στην πραγματικότητα μιλάμε για μια κυριαρχία τους και τίποτα παραπάνω, οι κρίσεις αυτές δεν ισχύουν, ή κατά ειρωνικό τρόπο ισχύουν για τους ίδιους. Οτιδήποτε λένε μπορεί κάλλιστα να ειπωθεί για αυτούς. Η κυριαρχία ορίζει το αφήγημά τους.
*
Είναι πολύ βάναυσο να αγνοείτε "συμπεριφορές" ως "αυτιστικές". [Πόσο μάλλον να τις κρίνετε και με ηθικούς όρους. Αν είναι δυνατόν, και όμως αυτό κάνετε.] Το άτομο προσπαθεί να επικοινωνήσει. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε πόσο βάναυσο είναι αυτό και πώς μπορώ να το μεταφέρω αυτό το βίωμα.
*
Πρέπει να αλλάξει η αντίληψή μας. Αντί να βλέπουμε παντού βιολογίες και ψυχολογίες, είναι καιρός να αναζητήσουμε τις συστημικές αιτίες.
Καταλαβαίνετε πώς έχουμε χειραγωγηθεί να μη βλέπουμε τις συστημικές αιτίες;
Να στρεφόμαστε ενάντια στον εαυτό μας αντί σε ό,τι μας καταπιέζει;
Δείτε τον ρόλο που έχουν παίξει πολλά πράγματα (κυρίαρχες αντιλήψεις) σε αυτό. Από την ψυχολογικοποίηση, μέχρι το new age, και πολλά άλλα.
Αναγνωρίστε τα όπου τα βλέπετε.
*
Από πού και ως πού πρέπει οπωσδήποτε να φταίω εγώ που *εσύ* δεν μπορείς να δουλέψεις μαζί μου;
Εσύ είσαι ο ανίκανος εδώ να *αλλάξεις* οτιδήποτε στον δικό σου κυρίαρχο τρόπο.
Εγώ είμαι αυτή, που όχι δυσκολεύομαι με την αλλαγή, αλλά αντίθετα μια ζωή αλλάζω και προσαρμόζομαι στα δικά σου συστήματα.
Κόφτο λοιπόν με το ότι "δεν αλλάζω". Εσύ δεν αλλάζεις. Και είσαι κυρίαρχος. Δεν κάνεις την παραμικρή προσαρμοργή για να με συμπεριλάβεις, και αντί να το δεις αυτό, μου ρίχνεις όλο το βάρος και την ευθύνη κάθε πράγματος.
Εγώ την ευθύνη την έχω αναλάβει πάρα πολλές φορές, ακόμα και όταν δεν ήταν δική μου.
Εσύ πότε θα αναλάβεις τη δική σου ευθύνη;
*
Why do I need the "skill" of "how well I can *present* myself", in order to do a job for which I have all the actual skill needed?
• It's not even that skill for us, it's how well I can present myself pretending to be neurotypical
• Why do we need all these irrelevant "skills"
*
Όλη μας τη ζωή πολλά Αυτιστικά άτομα καταλήγουμε να μην τη ζούμε, το masking για μας καταλήγει σε μία παράλληλη ζωή, ενός νευροτυπικού άλλου, που δεν είμαστε εμείς. Δεν ξαναγυρίζω σε αυτό. Σεβασμό στα Ανθρώπινα Δικαιώματά μας. Ζούμε ως αυτό που είμαστε και όχι ως κάτι άλλο.
Σε αυτήν την παράλληλη ζωή, που δεν είναι δική μας, είναι σαν να ζούμε τη ζωή κάποιου άλλου, οι διαφορετικές μας δυνατότητες δεν αναπτύσσονται, δεν φτάνουμε το δυναμικό μας. Αυτό για μένα είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα.
*
(...) Το τι σημαίνει να μας αποκλείουν στην επαγγελματική μας ζωή και ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν γίνεται κατανοητό.
Το τι θα αντιμετωπίσει κανείς καθορίζεται από πάρα πολλούς παράγοντες. Δεν καταλαβαίνω την ευκολία με την οποία κάποιος το αντιμετωπίζει αυτό. Την ευκολία με την οποία λέει "γιατί δεν κάνεις μια άλλη δουλειά". Γιατί αυτή είναι η δουλειά μου. (...)
(...) Στον αποκλεισμό που δεχόμαστε και σε ό,τι αντιμετωπίζουμε στην εργασία μας δεν είναι το πρόβλημα ότι εμείς επιλέξαμε λάθος δουλειά. Αλλού είναι. (...)
Δεν καταλαβαίνω γιατί αντί να βγω και να πω συμβαίνει αυτό και αυτό που με αποκλείει, που δεν με αφήνει να προχωρήσω στον τομέα μου, θα πρέπει να το καταπιώ και να διαλέξω κάτι στα υποτιθέμενα μέτρα που αυτό το περιβάλλον όρισε για μένα και που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις δικές μου δυνατότητες. (...)
(...) Τα επαγγέλματα είναι συνυφασμένα με τη ζωή μας. Οι επιλογές αυτές, όπως και για τις προσωπικές μας σχέσεις είναι κάτι σημαντικό, δεν ρίχνουμε ζάρια, δεν κάνουμε ό,τι να 'ναι.
Το θέμα είναι να συμπεριλαμβανόμαστε ισότιμα στην κοινωνία και να έχουμε αυτά που χρειαζόμαστε, ώστε να αναπτύξει ο καθένας μας τις δυνατότητές του. Όχι να αλλάζουμε δουλειές.
*
Νόμιζα ότι επειδή εγώ κατάλαβα, θα καταλάβαιναν και οι άλλοι. Αλλά όχι. Δεν.
Δεν μπορούν ή δεν θέλουν; Επειδή λόγω του προνομίου τους αυτό το ερώτημα θα μείνει αναπάντητο, το θέμα που τίθεται αφορά Ανθρώπινα Δικαιώματα, και όχι το να "καταλάβουν".
Μην το καταλάβεις και ποτέ. Δεν χρειάζεται κάτι να "καταλάβεις" για να σέβεσαι όλα τα άτομα, ή για να αναγνωρίσεις [...] την καταπίεση, τον αποκλεισμό και την καταπάτηση των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων μιας ομάδας στην οποία δεν ανήκεις.
Δεν χρειάζεται να "καταλάβεις" κάτι για να σε αφορά, ως άνθρωπο προς άνθρωπο. Και αν όχι μην ξαναχρησιμοποιήσεις την λέξη "αλληλεγγύη", δεν σου ανήκει η λέξη αυτή.
Στο Θέατρο του Παραλόγου οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.
*
(...) Λένε "μη μιλάς έτσι μπροστά του γιατί καταλαβαίνει". Γι' αυτό; Τι σημασία έχει αν "καταλαβαίνει" ή όχι. Δεν μπορείς να σέβεσαι το άτομο σε κάθε περίπτωση; Αυτή η νοοτροπία δείχνει πόσο σε νοιάζει μόνο το φαίνεσθαι, και πόσο υποκρίνεσαι την ευγένεια. Κατά τ' άλλα χαρακτηρίζεις τα αυτιστικά άτομα αγενή. (...)
*
Ξεκίνησα ένα πείραμα και σας το προτείνω, έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Δοκιμάστε να μη χρησιμοποιείτε την παθητική φωνή (κακοποιήθηκε, δέχτηκε bullying, υφίσταται κλπ), αλλά να υπάρχει ενεργητικό ρήμα με υποκείμενο (κάποιος κακοποίησε). Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Και από αυτήν τη χρήση της γλώσσας ακόμα καταλαβαίνουμε πόσο βαθιά είναι αυτή η νοοτροπία και πόσο δύσκολη η μετατόπιση της προσοχής μας στον δράστη αντί για το θύμα.
Και επίσης παρατηρήστε πόσο φορτισμένη είναι και η λέξη "θύμα", με ντροπή και με ευθύνη.
*
(…) Δεν είναι το "demand avoidance" το χαρακτηριστικό, πόσο μάλλον το "pathological". Θέλουμε να είμαστε αυτόνομοι, να έχουμε εμείς τον έλεγχο του εαυτού μας και δεν δεχόμαστε να μας ελέγχουν οι άλλοι και να κάνουμε ό,τι μας λένε επειδή το λένε. Για μένα αυτό είναι το Φυσιολογικό και το αυτονόητο, νόμιζα ότι για όλους είναι, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είναι έτσι για όλους και ότι είναι PDA.
*
-Γράψτους, αδιαφόρησε.
-Σοβαρά μιλάς; Έχεις γίνει ποτέ αποδιοπομπαίος τράγος; Όταν δεν σε συμπαθούν σε τρώνε λάχανο, το έχεις βιώσει ποτέ αυτό; Δεν θα σε προστατέψει και δεν θα σε υποστηρίξει κανένας. Αυτό το έχεις βιώσει; Δεν θα υπάρχει καμία ενσυναίσθηση προς εσένα.
Ναι, από ό,τι δεν εξαρτώμαι το γράφω.
*
Ο αποκλεισμός από την κοινωνία δεν είναι ούτε επιλογή, ούτε μια ασήμαντη κατάσταση. Αφορά την επιβίωση. Επηρεάζει τα πάντα στη ζωή μας, υλικά, και φυσικά και την ψυχολογία μας.
*
(…) Συχνά τέτοιες αφελέστατες και επικίνδυνες απόψεις ξεκινάνε από κάτι πολύ καλοπροαίρετο, που πολύ θα θέλαμε να είναι έτσι: Όλοι είναι καλοί, όλα έχουν μία δικαιολόγηση ή έστω μία εξήγηση. Στο σύμπαν του θεάτρου μπορεί. Στην πραγματικότητα όχι.
Η δε δικαιολόγηση στην πραγματικότητα είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα, το πιο επικίνδυνο που υπάρχει. Και δεν είναι όλοι καλοί. Ούτε όλοι εν δυνάμει κακοί.
Μπορεί κάποιες καταστάσεις να προκαλούσαν την ηθική μας λίγο περισσότερο από αυτό που φανταζόμαστε, αλλά αυτό από το να κρύβουμε όλοι έναν Χίτλερ μέσα μας, απέχει πάρα πολύ. Κάπου έχει χαθεί κάθε όριο με αυτές τις ρομαντικοποιήσεις. Είμαστε ξεχωριστά άτομα, δεν είμαστε όλοι ένα. Αυτές οι απόψεις μου φαίνονται εξαιρετικά αφελείς.
*
Πολλοί από εμάς *δεν* έχουμε επιλογή. Η κατάσταση αυτή είναι καταπιεστική για εμάς. Μιλάμε για συστημική καταπίεση και όχι για κάτι που είναι ατομική υπόθεση με όρους ψυχολογίας. Πρέπει να σταματήσουμε να στρέφουμε κοινωνικά ζητήματα στο άτομο.
*
Η Εφαρμοσμένη Ανάλυση Συμπεριφοράς (ABA) είναι κακοποίηση.
Το να προσπαθήσεις να μετατρέψεις τον εαυτό σου σε νευροτυπικό, εκτός από μάταιος κόπος και ψυχικό βασανιστήριο, δεν θα έχει κανένα θετικό αποτέλεσμα. Αυτός ο "νευροτυπικός" εαυτός θα έχει πάντα λιγότερες δυνατότητες από τους νευροτυπικούς, θα είναι πάντα κάτι λιγότερο.
Δεν έχει νόημα να αναπτύσσετε το masking του παιδιού σας για να το κάνετε πιο συμμορφωμένο και να νιώθει πιο άνετα το περιβάλλον του. Αυτό δεν είναι θεραπεία για κάτι, διότι δεν βοηθάει το παιδί σας. Το παιδί σας χρειάζεται να αναπτύξει τον αληθινό αυτιστικό του εαυτό και τις δικές του δυνατότητες για να είναι ευτυχισμένο σε μια κοινωνία που το αποδέχεται. Η ΑΒΑ είναι κακοποίηση.
*
Ούτε κάνουμε τους ηθοποιούς (ακόμα και αν είμαστε), ούτε το κάνουμε για να "γίνουμε αποδεκτοί", σαν να είναι κάτι που το επιλέγουμε και είναι εντάξει για μας.
Δεν επιθυμούμε να παίζουμε θέατρο στη ζωή μας. Το masking είναι πολύ βαθύτερο. Είναι μηχανισμός επιβίωσης που έχει δημιουργηθεί μέσα από τραύμα. Είναι επώδυνο, δεν είναι επιλογή.
*
Το masking είναι μηχανισμός επιβίωσης, και όχι πεδίο ανάδειξης του ταλέντου μας στην υποκριτική.
Masking is a surviving mechanism and not a field of showing our talent in acting.
Και είναι οδυνηρό για μας, γι' αυτό ας τα διαχωρίσουμε.
*
Ένα άλλο πρόβλημα παρανόησης που αντιμετωπίζουμε και έχει ιδιαίτερη σημασία σε εργασιακά περιβάλλοντα και γενικά σε επίσημες συνδιαλλαγές, είναι το να παρεξηγείται η πρόθεσή μας, ως αρνητική, χειριστική, αποφυγή εργασίας κλπ. Αυτό, εκτός του ότι είναι πάρα πολύ πληγωτικό, είναι πέρα για πέρα αναληθές για μας.
(...) Θα μου φαινόταν πολύ περίεργο να θέλει ένα αυτιστικό άτομο να αποφύγει εργασία. Αν ζητάει κάτι τέτοιο, σημαίνει ότι του είναι απαραίτητο για να λειτουργήσει ή για να κάνει καλύτερα τη δουλειά του, ή είναι πέραν των ορίων του. Γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει και τι χρειάζεται.
*
(...) είναι πάρα πολύ σημαντικός ο σεβασμός. Αν υπάρχει ένα τέτοιο καλό κλίμα και συμπεριφέρεστε στο αυτιστικό άτομο ακούγοντας αυτά που λέει και χωρίς να τα παρανοείτε ως χειριστικά ή οτιδήποτε άλλο, και να προσδίδετε/προβάλλετε κίνητρα σε αυτά, όλα μπορούν να είναι μια χαρά.
Αν αντίθετα παρανοείτε, προσβάλλετε, πιέζετε το αυτιστικό άτομο, αντί να ακούσετε τι του είναι απαραίτητο, και του αντιτίθεστε επειδή νομίζετε πχ ότι θέλει να σας χειριστεί, να είστε σίγουροι ότι χωρίς λόγο και αιτία του έχετε δημιουργήσει μία ανυπόφορη κόλαση στην οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει, και αυτό θα ζημιώσει και εσάς με το να μην αποδώσει στην εργασία του, πέρα από τις επιπτώσεις στην ψυχοσωματική του υγεία και την κόλαση που βιώνει. (...)
*
Εξίσου σημαντικό με το τι χρειάζεται είναι και το τι *δεν* χρειάζεται ένα αυτιστικό άτομο, και γνωρίζει πολύ καλά τι είναι αυτό. Δεν έχουμε περισσότερες ανάγκες, έχουμε εντελώς διαφορετικές ανάγκες, που τις γνωρίζουμε εμείς και όχι εσείς.
Μη μας κουράζετε λοιπόν χωρίς λόγο όταν κάτι *δεν* το χρειαζόμαστε, και αντίστοιχα ακούστε μας και δώστε μας αυτό που σας λέμε ότι χρειαζόμαστε, και μόνο αυτό, χωρίς τη διαρκή αμφισβήτηση και καχυποψία σας επειδή εσείς δεν το χρειάζεστε και σας φαίνεται γελοίο.
Αντίστοιχα γελοίο, ή μάλλον για την ακρίβεια εντελώς κουραστικό είναι να μας απασχολείτε με πράγματα που δεν χρειαζόμαστε επειδή τα χρειάζεστε εσείς. Ακούστε μας και σεβαστείτε μας.
*
Ούτε πατρονάρισμα θέλουμε, ούτε και υποτίμηση/μη σεβασμό. Σαφήνεια θέλουμε και καθαρή επικοινωνία, ισότιμη, με σεβασμό.
*
Πώς να μιλήσεις για παρανοήσεις, όταν παραβιάζονται τα βασικά δικαιώματά σου, όταν βιώνεις συστημική καταπίεση, όταν δεν μπορείς καν να υπάρχεις ισότιμα στην κοινωνία. Αυτό προέχει. Αλλά και οι παρανοήσεις παραμένουν εντελώς ενοχλητικές.
*
Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι οι νευροτυπικοί παίρνετε σαν δεδομένο ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Και μάλιστα δεν μπορείτε (ή δεν προσπαθείτε αρκετά) να δείτε πέρα από αυτό.
*
Κάντε μία προσπάθεια να είστε πιο σαφείς ως προς το πλαίσιο σε αυτό που εννοείτε, και ειδικά όταν κατακρίνετε με απολυτότητα.
Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο όταν δεν μπορείτε να δείτε τίποτα πέρα από αυτό, αλλά κάντε μία προσπάθεια να ενδιαφερθείτε και για άλλους ανθρώπους, και να είστε πιο φιλόξενοι.
*
Δεν καταλαβαίνω γιατί το να κάνεις καλά τη δουλειά σου ως ηθοποιός σημαίνει ή έχει σχέση με το να είσαι δημοφιλής.
•Ισχύει και για άλλες δουλειές το ίδιο, η δημοτικότητα είναι αξία αυτής της κοινωνίας. Η αξία μας μετριέται μόνο σε χρήμα ή δόξα (μέγεθος κοινού). Το πόσο επιτυχημένος είσαι στη ζωή σου, ό,τι δουλειά και αν κάνεις, ορίζεται από το επίπεδο που βρίσκονται αυτά. Keep going 👍 στον αγώνα για το τίποτα.
*
Εγώ αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί χρειάζεσαι νευροτυπικές κοινωνικές δεξιότητες για να προχωρήσεις στο επάγγελμά σου, ασχέτως της καθεαυτής σου αξίας σε αυτό.
*
Νομίζω ότι κυριολεκτικά βρίσκομαι σε άλλη διάσταση με τα νευροτυπικά άτομα.
Είναι σαν να ζουν σε μία θεατρική σκηνή, ή σε μία ταινία, όπου τίποτα σχεδόν δεν μπορεί πραγματικά να επιδράσει. Σε μια κατάσταση υπνωτική.
Σχόλια