Autistic Journals - quotes

[Η συλλογή είναι αρχείο μέχρι το 2022] 

(Επιλεγμένα quotes)

Η πραγματική εξουσία είναι αυτή που ελέγχει τόσο το αφήγημα, όσο και την πρόσβαση.

*

Όσο και αν το άτομο νομίζει ότι αναλαμβάνει κάποια δράση για να αλλάξει την κατάσταση της καταπίεσής του, φέρνοντας την ευθύνη στον εαυτό του με τον μεταφυσικό / ψυχολογικό τρόπο, προσπαθώντας για παράδειγμα να "θέσει όρια", που νομίζει ότι ο λόγος που δεν γίνονται σεβαστά είναι γιατί το ίδιο το άτομο δεν τα έχει θέσει ή δεν τα έχει θέσει σωστά, δεν χειραφετείται στην πραγματικότητα. Συμμορφώνεται περισσότερο με την κατάσταση της καταπίεσής του, και στρέφεται ενάντια στον εαυτό του.

*

Δυστυχώς κινδυνεύουμε από τα κάθε λογής κακοποιητικά άτομα που μας αντιλαμβάνονται ως να μην έχουμε όρια, επειδή σχετιζόμαστε με το περιβάλλον μας και με τους υπόλοιπους ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο που δεν κατανοοούν και παρερμηνεύουν την ενσυναίσθησή μας επίσης ως έλλειψη ορίων. 

*

Δεν είναι το ίδιο το τραύμα αυτό που δεν μας επιτρέπει να είμαστε ο εαυτός μας. Το τραύμα είναι αποτέλεσμα. 

*

Πότε πλασάρεις ότι είσαι εκτός νόρμας επειδή ΜΠΟΡΕΙΣ, και πότε είσαι όντως και υφίστασαι τις επιπτώσεις από αυτό; 

Από ποια ΘΕΣΗ το κάνεις αυτό; Από ποιο προνόμιο; 

*

Δεν αντανακλά το περιβάλλον μας τη σχέση μας με τον εαυτό μας, το περιβάλλον αντανακλά κάτι στρεβλό για εμάς.

*

Τις καλές έννοιες όλων των λέξεων τις κρατάνε για τους εαυτούς τους. Αυτοί μπορούν να είναι cool weird, περίεργοι, τρελοί. Χωρίς επιπτώσεις, με αποδοχή και χειροκρότημα. Εμείς έχουμε τις επιπτώσεις. 

*

Πολύ απλά δεν μπορώ να δουλέψω χωρίς accommodations, χωρίς προϋποθέσεις, διαφορετικά ΒΛΑΠΤΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ, θέτω σε κίνδυνο τον εαυτό μου. Δεν συμβαίνει το ίδιο σε εσάς.

*

Δεν μας κάνετε καλό έτσι, αν αυτό νομίζετε. Τη διαφορά αυτή (από το τυπικό) πρέπει να την αναγνωρίσετε και να τη σεβαστείτε, και όχι να μας αντιμετωπίζετε ως "περίεργους".

Δεν μας σέβεστε έτσι. 

Δεν είμαστε περίεργοι νευροτυπικοί. Είμαστε Αυτιστικοί.

*

Έχετε προκατάληψη απέναντι στα άτομα στα οποία ενεργοποιούνται τραύματα και νευρολογικές ανταποκρίσεις; Αντί να σεβαστείτε αυτά τα άτομα και να προσέξετε όσο μπορείτε να μη συμβάλλετε σε αυτό, τα γελοιοποιείτε και προκαλείτε και επίτηδες αυτές τις αντιδράσεις; Αυτό κάτι λέει για εσάς.

*

When you shame people for phobias you shame their survival nervous system processes and responses.

Stop phobia shaming and bullying.

*

Το μοντέλο της παθολογικοποίησης και μαζί οι ταμπέλες λειτουργικότητας, δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΒΑΣΗ, μπορεί να πεταχτεί όπως είναι όλο μαζί στα σκουπίδια όπου ανήκει, είναι καταστροφικό, απόλυτα κακό και Ableist. Ή είσαι Αυτιστικός ή δεν είσαι.

*

Ο Άσπεργκερ διαχώριζε τα παιδάκια που θα σώζονταν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, βάσει του ποια έκρινε ότι μπορούν να δουλέψουν. Αν αυτό δεν είναι τρομακτικό και απόλυτα κακό, δεν ξέρω τι είναι.

Δείτε τη μεγάλη εικόνα.

*

Ευχαριστώ πολύ αλλά η νευροτυπική / neuronormative κοινωνικοποίηση δεν βρίσκω τον λόγο που ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ στην εργασία μου, στην εκπαίδευσή μου, σε όποιο ενδιαφέρον μου παρά μόνο για να μου @&@&*%"@ τη ζωή. Αν εσάς κάτι τέτοιο δεν έχει @$%^**%#!@^& την ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΖΩΗ, κάντε μου τη χάρη και μη μιλάτε για το τι χρειάζομαι εγώ στην δική μου. 

*

Δεν είμαστε "αντικοινωνικοί". Έχουμε άλλη κοινωνικότητα. Έχουμε άλλη επικοινωνία. Συνεργαζόμαστε άψογα μεταξύ μας. Δεν μας λείπουν "κοινωνικές δεξιότητες". Είναι άλλες από τις τυπικές/neuronormative. 

Επιτίθενται στο ήθος μας και μας δημιουργούν ενοχή. 

Μας λένε ότι οι "συμπεριφορές" μας είναι προβληματικές, αρνητικές. Δεν είναι. Οι συμπεριφορές μας είναι ανθρώπινες. Κάποιοι μας παρενοχλούν, και μας δημιουργούν προβλήματα. 

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να διαχωριστεί είναι το neurodivergency από την κακία, την αρνητική συμπεριφορά, και την αγένεια. 

Αγενείς και αήθεις είναι αυτοί που δεν μας σέβονται, μας κακοποιούν, μας παρενοχλούν, μας δημιουργούν προβλήματα στην ζωή μας. 

Neurodivergent "συμπεριφορές" δεν είναι αρνητικές συμπεριφορές.

Δεν υπάρχουν καν neurodivergent "συμπεριφορές", υπάρχουν ανθρώπινες συμπεριφορές. Neurodivergent Άνθρωποι μόνο υπάρχουν.

*

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να αντιδράσει σε κάτι, και σε πολλές περιπτώσεις το περιβάλλον αυτό το καταλαβαίνει, και θα το θεωρήσει δικαιολογημένο, μπορεί να του πει και μπράβο ακόμα, στην κατάλληλη συνθήκη.

Η διαφορά είναι ότι α) [κάποιες φορές] δεν είναι κατανοητό σε τι ένα Αυτιστικό άτομο ανθρώπινα αντιδρά/ανταποκρίνεται, με ανθρώπινες συμπεριφορές και αντιδράσεις, και β) όταν υπάρχει στοχοποίηση και προκατάληψη εναντίον του, χαρακτηρίζουν την συμπεριφορά του "αρνητική". Ό,τι και αν κάνει. Δεν υπάρχει σωτηρία από αυτό. (...)

(...) (--> γ) προκαλούν αντιδράσεις (βλ. reactive bullying))

*

1) Δεν γνωρίζεις τα κίνητρα και δεν έχεις δικαίωμα να λες μια συμπεριφορά "φοβική", αυτό μπορεί να ήταν το δικό σου κίνητρο, ο άλλος δεν είναι εσύ για να γνωρίζεις τα δικά του κίνητρα 

2) Στην [αμφίβολη και αυθαίρετη] υπόθεση ότι η "συμπεριφορά" έχει ως αιτία φοβία, τότε ποιος είσαι εσύ που θα υπαγορεύσεις στον άλλο να ΜΗΝ κάνει κάτι που τον κάνει να αισθάνεται ασφαλής; 

Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην διαχείριση της ασφάλειάς του και της αίσθησης της ασφάλειάς του. 

Οτιδήποτε άλλο είναι παραβιαστικό, ελεγκτικό και στοχοποιεί ανθρώπους. 

*

Τα όρια έχουν ήδη τεθεί. Δεν καλείσαι να τα θέσεις, αλλά να ευθυγραμμίσεις την συμπεριφορά σου με την κανονικότητα.

Όσο προσπαθούμε ατομικά να ρυθμίσουμε τις σχέσεις μας στο περιβάλλον μας, δεν αλλάζει κάτι στην καταπιεστική συνθήκη για μας. 

Καλούμαστε και πάλι να λειτουργήσουμε ως άτομα (μεμονωμένα), ενάντια στον εαυτό μας, σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Το οποίο παρουσιάζεται αμετακίνητο και παντοδύναμο και δεν καλείται να κάνει τίποτα.

Τα όρια έχουν ήδη τεθεί από την κανονικότητα. Όσα όρια και να προσπαθήσεις εσύ να θέσεις, αν δεν είναι ευθυγραμμισμένα με αυτά, δεν θα γίνουν σεβαστά. Δεν τα θέτεις εσύ τα δικά σου όρια εκεί που εσύ θέλεις. Είναι αυταπάτη ότι μπορείς να το κάνεις αυτό ["αρκεί να ξέρεις τον τρόπο"]. 

Αν ήταν τόσο απλά τα πράγματα, το να είσαι Αυτιστικό άτομο δεν θα σήμαινε κάτι πολύ διαφορετικό από το να μην είσαι, ως προς την καταπίεση.  

Υπάρχει μία συνθήκη καταπιεστική για μας, συγκεκριμένα για μας, και το να νομίζουμε ότι μπορούμε να ρυθμίσουμε ατομικά κάθε πράγμα, αρνείται αυτό το γεγονός, αρνείται δεν λαμβάνει υπόψη τη διαφορά μας από το τυπικό, αρνείται την ύπαρξη των Αυτιστικών ατόμων, αρνείται να σεβαστεί τα Αυτιστικά άτομα. 

Αρνείται πρόσβαση ως αυτό που είμαστε. 

Αποκλείει Αυτιστικούς τρόπους ύπαρξης ή επικοινωνίας. 

Να θέτουμε όρια. Να είναι όντως τα δικά μας, όχι (μη αντιληπτή) ευθυγράμμιση ή παραχώρηση.

*

Μας αποκλείουν και μας το χρεώνουν (ατομικά). Δεν είναι όμως ατομικό, μιλάμε για συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων και εγγενή χαρακτηριστικά. Όταν αυτά τα πράγματα έχουν οδηγήσει ανθρώπους μέχρι και στην αυτοκτονία,  είναι κοινωνικά, δεν είναι προσωπικά.

*

Κάποια άτομα με αποφεύγουν και αποκλείουν, όταν εκφράζω τον αυθεντικό μου εαυτό.

Αυτό δεν είναι οκ. Δεν είναι μία ατομική προσωπική επιλογή που δεν αφορά κανέναν, είναι [...] προκατάληψη απέναντι σε συγκεκριμένα άτομα.

*

Όταν η ψυχική-συναισθηματική μου κατάσταση μετατρέπεται σε κέντρο όπου στρέφεται η προσοχή σας, δεν είναι παρά ένας τρόπος πολύ εύκολα να ακυρώσετε και αγνοήσετε το περιεχόμενο. 

Δεν υπάρχει πιο neuronormative, συστημικό, επιφανειακό, ableist πράγμα από αυτό. 

Σταματήστε να κάνετε focus στην "συμπεριφορά", στρέψτε την προσοχή σας στο περιεχόμενο.  

Δεν είναι η ψυχική-συναισθηματική μου κατάσταση το κέντρο.

*

Η φοβία δεν είναι προκατάληψη και μίσος, είναι κατάσταση Νευρικού Συστήματος. Αποδοχή στα άτομα που έχουν φοβίες.

Φοβία είναι συγκεκριμένη κατάσταση Νευρικού Συστήματος που δεν έχει καμία σχέση με την επιλογή της προκατάληψης, το μίσος και τις διακρίσεις απέναντι σε ανθρώπους. 

Το να χρησιμοποιείται έτσι η λέξη "φοβία" είναι προκατάληψη απέναντι στα άτομα που έχουν φοβίες και εντείνει το στίγμα απέναντί τους που δημιουργεί πρόβλημα στην ζωή τους, μη σεβασμό και bullying. 

*

Προσωπικά έχω φοβίες και δεν μου αξίζει λιγότερος σεβασμός γι' αυτό. Ούτε να με συγχέουν με [...] προκατάληψη, μίσος εναντίον ανθρώπων.

Το περισσότερο bullying το έχω υποστεί για τις φοβίες μου. 

Μου έχουν φερθεί πάρα πολύ άσχημα και με έχουν κάνει να αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα για τον εαυτό μου επειδή έχω φοβίες. Αυτό δεν είναι σωστό. Οι συμπεριφορές αυτές και η αρνητική αντίληψη (προκατάληψη δηλαδή) για τα άτομα που έχουν φοβίες μου έχει δημιουργήσει πρόβλημα. 

*

Σεβαστείτε τα άτομα που έχουν φοβίες.

Σταματήστε να χρησιμοποιείτε τη λέξη "φοβικός" με αρνητική έννοια. (...)

*

Η "γλώσσα σώματος" δεν είναι μία "παγκόσμια γλώσσα". Σχετίζεται με την κάθε κουλτούρα. Η κυρίαρχη "γλώσσα σώματος" δεν είναι η μόνη που υπάρχει. 

*

(...) μερικά είδη ψυχοθεραπειών δεν λειτουργούν ή δεν λειτουργούν καλά/πλήρως, γιατί απευθύνονται σε νευροτυπικούς. Ψυχαναλυτικών συμπεριλαμβανομένων. Καθρεφτίζουν στρεβλά.

*

Οι "συγγνώμες" στην νευροτυπική κουλτούρα, είναι εντελώς performative. 

Δεν υπάρχει πραγματική ενσυναίσθηση. Είναι ειρωνικό και περίεργο να χαρακτηρίζουν τα Αυτιστικά άτομα ότι δεν έχουν ενσυναίσθηση. Όταν ένα άτομο έχει όντως ενσυναίσθηση, όντως νοιάζεται, και όντως ζητάει συγγνώμη (σε μία καθημερινή τυχαία αλληλεπίδραση), το άγνωστο τυχαίο άτομο το εκλαμβάνει αυτό ως κάποια "αδυναμία" και ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΟΡΙΟΥ.

*

Το να πας να "διδάξεις" νευροτυπικούς κώδικες, κάτι που μερικές φορές και από μόνα τους τα άτομα κάνουν, δεν θα είχε έτσι κι αλλιώς αποτέλεσμα.

*

Ό,τι και να έκανα ήταν inappropriate. Κάποιοι έμοιαζαν ακόμα και να προσβάλλονται.

*

Το θέμα όμως είναι ότι οι κανόνες είναι συνήθως κάτι ρευστό και που δεν λέγεται ξεκάθαρα. Έτσι καταλήγει κανείς να ζει ένα θέατρο του Παραλόγου όπου πληρώνει συνέπειες και κανείς δεν του λέει ποιο είναι το λάθος του.

*

Δεν είναι φόβος αλλά πόνος, και είναι πόνος επειδή μας βλάπτει.

*

Και ότι τι; Του λέτε "μη φοβάσαι" και να το ξεπεράσει ή ότι δεν είναι τίποτα, και τι; Μπράβο βρε σεις του λύσατε το θέμα, δεν το' χαμε σκεφτεί εμείς όλη μας τη ζωή να το "ξεπεράσουμε"...

*

Δεν ρωτήσαμε την συμβουλή σου, ούτε σου πέφτει κανένας λόγος για το τι νιώθω και βιώνω. Οφείλεις να με σεβαστείς όταν κάτι δεν είναι οκ, διαφορετικά είναι παραβίαση.

*

Πώς θα σου φαινόταν να σου λέγανε ότι "φοβάσαι" να κάνεις κάτι που σε βλάπτει και πρέπει να το ξεπεράσεις; Να βάζεις ας πούμε τα χέρια σου πάνω στα αναμένα μάτια της κουζίνας, και να σου λένε "να όλος ο κόσμος το κάνει και δεν παθαίνει τίποτα, ξεπέρασε τον φόβο σου, δεν είναι φυσιολογικό να φοβάσαι να ακουμπήσεις τα αναμένα μάτια της κουζίνας".

*

Πράγματα που δεν βλάπτουν εσάς, βλάπτουν εμάς, ο πόνος γι' αυτό βρίσκεται εκεί. Ο πόνος στον άνθρωπο δείχνει τι τον βλάπτει ώστε να μην το κάνει. Υπάρχει λόγος που αποφεύγουμε ή αντιδρούμε απέναντι σε κάποιο ερέθισμα. Και αυτό είναι το ότι μας βλάπτει.

*

Resilience έχει φτάσει να εννοείται η "σκληραγώγηση", εντελώς καταστροφικό για neurodivergent άτομα, δεν χτίζεται έτσι η ανθεκτικότητα του νευρικού συστήματος, είναι συνεχής επανατραυματισμός, βλάβη προκαλείται έτσι.

Η έκθεση στο ερέθισμα (δεν ξέρω τι είναι για τα νευροτυπικά άτομα και δεν μ' ενδιαφέρει), για μας είναι τραύμα και μόνο τραύμα. Μας επανατραυματίζουν. Μας καταστρέφουν, δεν δυναμώνει έτσι το νευρικό μας σύστημα.

*

Τονίζω ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να σας αφορά. Ο σεβασμός και η μη παραβίασή μας θα έπρεπε να είναι δεδομένη και να μην αμφισβητείται επειδή εσείς βιώνετε κάτι άλλο. Δεν χρειάζεται να κατανοείτε κάτι για να το σέβεστε. Το όχι είναι όχι, και αυτό μπορείτε να το καταλάβετε.

*

Τα πράγματα είναι εντελώς ξεκάθαρα. Διάλεξε.

Κάποτε όταν η ιστορία θα γράφει γι' αυτό, θα είστε από τη λάθος πλευρά της ιστορίας. Και ελπίζω να γίνει πολύ σύντομα αυτό. Εγώ μία μικρή πλατφόρμα έχω, που δεν την έχω προμοτάρει καθόλου, υπάρχουν advocates που έχουν πολύ μεγαλύτερο κοινό. Τα πράγματα αλλάζουν. Κάποτε θα καταλάβετε κι εσείς αν πρέπει να είστε από τη μεριά της μπίζνας ή των ανθρώπων.

*

Αλλάξτε λίγο focus και αντί να "μισείτε τον αυτισμό", να μισείτε τον (ableism) και ό,τι κάνει αυτήν την κοινωνία ΜΗ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΗ σε μας και στα ΠΑΙΔΙΑ σας.

Δεν "μισείς τον αυτισμό". Δεν υπάρχει αυτό. Δεν είναι κάτι ξέχωρο από εμάς τους ίδιους. Τα Αυτιστικά άτομα μισείς αν το λες αυτό.

Φρόντισε λοιπόν για μια κοινωνία ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΗ όπου ο διαφορετικός ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ τρόπος λειτουργίας μας είναι αποδεκτός, αντί να συντάσσεσαι με αυτό το καταστροφικό αφήγημα μίσους, που μόνο το συμφέρον των παιδιών σου δεν έχει κατά νου.

*

Το κόστος του να κάνω τα πράγματα που έκανα δεν το είδατε. Με είπατε ή θα με λέγατε high functioning επειδή δεν δημιουργούσα σε ΕΣΑΣ μεγάλο πρόβλημα. Και με τις συνέπειες του burnout που υφίσταμαι δεν είμαι καν σίγουρη ότι τώρα θα με αποκαλούσατε ακόμα high functioning.

Αυτό είναι το high functioning, ένας άνθρωπος που υποφέρει τις συνέπειες του burnout, του τραύματος και του αποκλεισμού του, και δεν το αναγνωρίζετε καν. Και είστε υπαίτιοι γι' αυτό.

Και όταν καταγγέλουμε κάτι τέτοιο, μας χλευάζετε ή απλά φεύγετε, γιατί μπορείτε, με την φοβερή ενσυναίσθησή σας. Προτιμάτε να μας αγνοείτε και να συνεχίζετε να κάνετε ότι δεν το βλέπετε.

*

Όχι δεν είμαι το "bigger person". Δεν είμαι εδώ γι' αυτό.

Και η μία "μικρο-επίθεση" [για σένα είναι "μικρο-", για μένα δεν είναι] που θα μου κάνεις μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις για μένα. Συνέρχομαι, προσπαθώ να συνέλθω από burnout, και δεν μπορώ να είμαι σε επιφυλακή και self advocacy 24/7 σε κάθε κοινωνική αλληλεπίδραση. Φυσικά, και αναγκαστικά, κάτι που εσύ δεν καταλαβαίνεις μάλλον, έχω περιορίσει Ό,ΤΙ μπορώ.

*

Έλεγχος πρόσβασης και αποκλεισμός, "αξιοκρατία"

Ναι, υπάρχουν ευθύνες, κάθε θέση έχει μία ευθύνη. Ποιες είναι όμως αυτές; Κρίνονται πράγματι τα άτομα και η καταλληλότητά τους βάσει των πραγματικών αυτών ευθυνών; Ή κρίνονται άλλα πράγματα, και οι κριτές αυτοί κατέχουν θέσεις εξουσίας και ελέγχου της πρόσβασης στην κοινωνία; 

*

Η κοινωνία είναι αυτή που θα έπρεπε να εξεγείρεται για την προσφορά των ατόμων που χάνει, επειδή εμποδίζεται το να αναπτύσσουν το πλήρες δυναμικό τους. 

Η κοινωνία είναι αυτή που δεν έχει πρόσβαση στο έργο όλων αυτών των ανθρώπων. 

Το να έχει μόνο με τη μορφή υπερ-εκμετάλλευσής τους, αφαίρεσης credits από την εργασία τους, κλοπής της εργασίας τους, δεν είναι σωστό.

[Δεν αναφέρω την παραγωγή, ούτε καν τη "συνεισφορά" στην κοινωνία ως μέτρο αξίας.] [Θέλει ανάλυση, αλλά συνολικά αυτή η οπτική της "παραγωγής" και "συνεισφοράς" ακόμα ανήκει στην αντίληψη του κόσμου με ό,τι κυριαρχεί σήμερα.]

*

Μου είπες ότι δεν έχω κουλτούρα, μου στέρησες την κουλτούρα μου, ενώ έχω κουλτούρα, άλλη από τη δική σου. 

Με όσο προνόμιο έχω να θέτω όσα όρια μπορώ να θέτω, δεν θα σου επιτρέψω την πρόσβαση στον εαυτό μου.

Την κοινωνία έχεις στερήσει από την κουλτούρα μου. Δεν είναι ή δεν θα ήταν το νευροτυπικό ο εχθρός μου, το νευροτυπικό είναι ή θα 'πρεπε να είναι ένας νευρότυπος.

Αν δεν κάνεις εσύ την διαδρομή που πρέπει να κάνεις, δεν έχει νόημα περισσότερη παραχώρηση.

Τι άλλο να σου πω; Όλα σου τα είπα. Φιλτραρισμένα για σένα.

Δεν νομίζω ότι δεν μπορείς να τα καταλάβεις και ότι χρειάζεται περισσότερη παραχώρηση για αυτόν το σκοπό. Δεν μπορώ να διαστρεβλώνω τον εαυτό μου, ούτε και να "υπερ-"εξηγώ.

Πρέπει και εσύ να καταβάλεις προσπάθεια. 

Λάθος νοήματα ψάχνεις στις λέξεις μου.

*

(...) Πρέπει και ο άλλος να καταβάλει προσπάθεια. Αν είναι κυρίαρχος, μεγαλύτερη προσπάθεια. Ήδη εγώ μεταφέρω κάτι. Και αυτός κάθεται στο τραπέζι, και δεν τον ενδιαφέρει καν.

*

Αλλά ableism είναι και το να υποθέτεις από μόνος σου ότι το άτομο δεν μπορεί να εκφράσει κάτι, να λύσει μία άσκηση, να συμμετέχει σε κάτι. Το ρώτησες τι χρειάζεται ώστε κάτι τέτοιο να είναι εφικτό γι' αυτό ή δεν σε ενδιαφέρει; Προσπάθησες να κατανοήσεις τον τρόπο που εκφράζεται; Σεβάστηκες τον δικό του τρόπο ή αν δεν επικοινώνησε με τον δικό σου τρόπο το ακύρωσες αβίαστα και το παράτησες; Αυτό είναι ableism.

*

Να αγνοώ κάτι και αντί να με διορθώνεις, προσφέρεις την πληροφορία σου, να προσβάλλεις τη νοημοσύνη μου. Πολλές φορές μάλιστα δεν πρόκειται καν για πληροφορία αλλά για κάτι που παίρνεις ως δεδομένο και που η δική μου απροκατάληπτη οπτική θα μπορούσε να προσφέρει σε εσένα μία άλλη πληροφορία, όψη, ή διάσταση, που εσύ αγνοείς. Αλλά επιλέγεις να με προσβάλεις για την "άγνοια" αυτού του δεδομένου σου.

Και δεν ξέρεις καν αν όντως πρόκειται για "άγνοια". Και αυτό ακόμα το υποθέτεις.

Γιατί ableism είναι να θεωρείς ότι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το δεδομένο σου.

*

Συγκεντρώνουν χρήματα για έρευνα για την εξάλειψη του νευρότυπού μας, also known as ευγονική.

Φανταστείτε πόσο κυριολεκτικά εχθρικός προς εμάς είναι ένας κόσμος που θέλει να μην υπάρχουμε. Τι σημαίνει αυτό για το καθημερινό μας βίωμα;

Η παθολογικοποίηση του νευρότυπού μας είναι μίσος προς την ταυτότητά μας. 

*

Ως προς αυτήν την κουλτούρα (την ableist neuronormative, όχι την νευροτυπική που είναι το κέντρο της), η διαχωριστική γραμμή δεν μπαίνει απαραίτητα ανάμεσα σε neurodivergent και neurotypical άτομα, μπορεί να επηρεάζει και neurodivergent/αυτιστικά άτομα διότι η νευροτυπική κουλτούρα είναι κυρίαρχη, και δεν έχουμε άλλα εργαλεία ερμηνείας. Γι' αυτό μπορεί να υπάρχει και εσωτερικευμένος ableism, όπως και στρεβλές ερμηνείες και αντιλήψεις για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Φυσικά όμως η ιεραρχία συνεχίζει να υφίσταται βάσει της φυσικής λειτουργίας, γιατί όσο masking και να κάνει το αυτιστικό άτομο, όσο και να μη γνωρίζει τι συμβαίνει και να προσπαθεί να προσαρμοστεί στην εξωτερική συνθήκη (που είναι απόλυτα εχθρική προς τον νευρότυπό του) θεωρώντας ότι όντως έχει κάποιο πρόβλημα (όπως συνεχώς αντανακλά σε αυτό το περιβάλλον του), η πραγματική του λειτουργία και η πραγματική του κουλτούρα δεν αλλάζει, αλλιώς δεν θα ήταν αυτιστικό. Αντίθετα αυτή η ενάντια στη φύση (του) προσαρμογή, που το κοινωνικό και συστημικό περιβάλλον απαιτεί, το βλάπτει και τραυματίζει.

Οι βλάβες και τραυματισμοί που προκαλούνται στα άτομα από τα εχθρικά περιβάλλοντα, κουλτούρα και αποκλεισμό τους από την κοινωνία, μπορεί να είναι τόσο ψυχικές, όσο και σωματικές και νευρολογικές. 

Αυτιστικά άτομα κακοποιούνται και βλάπτονται. Και αυτό είναι κάτι για το οποίο έχουμε μιλήσει. 

*

Τίποτα για εμάς χωρίς εμάς. 

Έχουμε λόγο, ύπαρξη και χώρο στην κοινωνία, όπως και αν μιλάμε ή δεν μιλάμε, για πράγματα που ΜΑΣ αφορούν, όπως και για ΟΛΑ τα πράγματα.

Ανήκω κι εγώ σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είμαι φυσική ομιλήτρια της κυρίαρχης γλώσσας. "Φυσικοί ομιλητές" είναι οι κυρίαρχοι ομιλητές.

Για μία φορά θα πρέπει να ΣΙΩΠΗΣΕΤΕ και να ΑΚΟΥΣΕΤΕ εμάς. ΣΙΩΠΩΝΤΑΣ.

*

Η ableist κουλτούρα είναι διάχυτη στην κοινωνία. Δεν είναι και τόσο δύσκολο όμως να την εντοπίσεις εφόσον την καταλάβεις. Από εκεί και πέρα είναι θέμα προνομίου που δεν θέλεις εσύ να αναγνωρίσεις και αποβάλεις.

*

Αν θέλουμε κοινωνία που πραγματικά συμπεριλαμβάνει ισότιμα κάθε άτομο, πρέπει να αλλάξει η έννοια του "κανονικού". Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να μιλάμε ούτε για "διαφορετικότητα" (δεν είμαστε εξωγήινοι, άνθρωποι είμαστε), ούτε για "invisible disability" σαν να πρέπει να έχουμε κεραίες για να ξεχωρίζουμε ότι δεν είμαστε abled - κανονικοί.

Με έχουν αποκλείσει *για αυτό που είμαι*, πριν εγώ η ίδια και πριν κανείς άλλος να γνωρίζει ότι είμαι Αυτιστική. Το ότι "δεν γνωρίζουν" δεν τους νομιμοποιεί να μας κακοποιούν. Το ζήτημα της αποδοχής είναι ουσίας. 

Πιστεύω ότι κι αν ακόμα το γνώριζα και το γνώριζαν, θα έβρισκαν απλά πιο λεπτούς και αδιόρατους τρόπους για να κάνουν το ίδιο, και θα είχα βιώσει πάλι τον αποκλεισμό, γιατί πολύ απλά αυτό που δεν ήταν αποδεκτό ήταν *αυτό που είμαι*, στην ουσία του, το γεγονός από μόνο του ότι αυτό λέγεται "είμαι Αυτιστική" δεν θα άλλαζε κάτι. 

"Αποδέχομαι τα Αυτιστικά άτομα" ο καθένας μπορεί να το πει, σημασία έχει τι κάνει στην πράξη όμως, αν στην πράξη αποδέχεται, σέβεται, συμπεριλαμβάνει τα άτομα. Αυτό σημαίνει ότι ο σεβασμός πρέπει να είναι δεδομένος και αυτονόητος προς όλα τα άτομα. Προς αυτό που είναι. 

*

Ο ευκολότερος τρόπος της κυριαρχίας για να με ακυρώσει και να με αγνοήσει είναι να κρίνει το "ήθος" μου.

Το να με ακυρώνεις επειδή δεν σ' αρέσει "ο τρόπος μου" είναι ableist.

Αγενείς είναι αυτοί που με απαξιώνουν, αγνοούν και ακυρώνουν.

*

Το μεγαλύτερο μέρος του χώρου (της κοινωνίας) δεν είναι ασφαλές για μας και την επικοινωνία μας.

*

(...) αντί του να ακούσουν με διάθεση να κατανοήσουν και να επικοινωνήσουν (...)

Πριν χαρακτηρίσεις / βγάλεις οποιοδήποτε συμπέρασμα για ένα άτομο, σκέψου αν εσύ έκανες αυτό ή όχι. Και σκέψου για ποιον η ακύρωση έχει κόστος και για ποιον όχι. Σκέψου αν το "πρόβλημα" της καταπίεσης είναι για σένα πρόβλημα του άλλου.

Σκέψου αν ο χώρος είναι παντού ασφαλής για σένα.

*

Το "να μην βλέπουν την αξία σου" είναι κομμάτι της καταπίεσής σου και καλά κάνει και σε ενοχλεί

Το να μη βλέπουν την αξία σου δεν σημαίνει κάτι για την αξία σου ή για σένα, δεν είναι όμως ασήμαντο, δεν είναι οκ. Αντίθετα είναι λογικό να σε απασχολεί και να μην είσαι οκ με αυτό, ως κομμάτι της καταπίεσής σου.

*

•Και μόνο η λογική και κατηγοριοποίηση σε ικανότητες ανήκει εξολοκλήρου στον τυπικό τρόπο αντίληψης του κόσμου. Η έννοια του ableism βρίσκεται πέρα από αυτό και δεν μπορεί να ορίζεται σύμφωνα με αυτό, σύμφωνα με το default, και από το default.

•Τέλος, πέρα από το φαντασιακό για την "ικανότητα", όταν αναφερόμαστε σε ableism αναφερόμαστε σε πραγματική καταπίεση, όχι μόνο στο φαντασιακό αυτής της κυριαρχίας για την "ικανότητα". Το default αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνει default, να παραμείνει στη θέση του, στο κέντρο, και αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει. 

*

-Γίνεται να έχεις ικανότητα / μεγάλη ικανότητα στη χρήση μίας γλώσσας, ακόμα και πιστοποιημένη επάρκεια σε μία γλώσσα και να μην μπορείς ή να δυσκολεύεσαι να επικοινωνήσεις;

-Αν πούμε ότι αυτό είναι άλλη ικανότητα (επικοινωνίας), γίνεται να μην έχει ο ένας ικανότητα επικοινωνίας και ο άλλος να έχει αφού η επικοινωνία είναι αμφίδρομη;

*

Όταν εστιάζουμε στο θέμα της "ικανότητας" ως να είναι το ζήτημα των διακρίσεων απέναντι στα ανάπηρα άτομα χωρίς να το κατανοούμε και αναλύουμε γίνονται υπεραπλουστεύσεις, σημαίνει ότι έχουμε δεχτεί πράγματα ως δεδομένα (που κρύβονται; όχι και τόσο - εκεί) και απλά αναμασάμε τις κυρίαρχες αντιλήψεις χωρίς να αλλάζει τίποτα ουσιαστικό στην αντίληψή μας. Το ζήτημα βρίσκεται αλλού και αλλού πρέπει να εστιάσουμε αν δεν θέλουμε να είμαστε φορείς των κυρίαρχων αντιλήψεων. 

*

Μπορώ = προνόμιο (όχι "ικανότητα") 

Το να χρησιμοποιούμε τη λέξη "ικανότητα" σε γενικές γραμμές είναι ableist, γιατί αντικατοπτρίζει την κυρίαρχη αντίληψη ότι οι δυνατότητες του ατόμου καθορίζονται από εγγενείς του ιδιότητες και χαρακτηριστικά και όχι από την κοινωνία. 

*

Η ικανότητα επίσης προϋποθέτει την τοποθέτηση ενός κέντρου και ενός μέτρου κάπου. Δηλαδή αν κάποιος σχολιάσει την έκφρασή μου με ableist τρόπο, σημαίνει ότι την συγκρίνει με κάτι (με το "κανονικό"). Αν εγώ πω "έτσι μπορώ να εκφράζομαι", "αυτό μπορώ", είναι διαφορετικό από "αυτή είναι η ικανότητά μου στην έκφραση". Αν πω το τελευταίο σημαίνει ότι κάπου υπάρχει ένα μέτρο του ποια είναι η κανονική ή ανώτατη ικανότητα έκφρασης που μπορεί κάποιος να έχει, και πού βρίσκεται βάσει αυτής σε μία σκάλα ικανότητας. Ποιο είναι αυτό το μέτρο; Σημαίνει ότι παίρνουμε ως δεδομένη την ανωτερότητα μιας συγκεκριμένης έκφρασης και κουλτούρας που είναι αυτό που όλοι οι άνθρωποι πρέπει να προσπαθούν να φτάσουν, ως ιδεατό και όποιος είναι πιο κοντά σε αυτό έχει κάποια ανωτερότητα , έχει περισσότερη "ικανότητα". Αν πω "αυτό μπορώ", "έτσι μπορώ να εκφράζομαι", [χωρίς να αναφέρομαι απαραίτητα ή άμεσα σε προνόμιο] δεν θέτει κάποιο τέτοιο κέντρο και μέτρο κανονικότητας, ως default.

*

(...) Ο σκοπός είναι να επικοινωνήσω με άλλους που θα το διαβάσουν, η επικοινωνία είναι αμφίδρομη και ενεργητική, και ο άλλος θα πρέπει επίσης να καταβάλει μία προσπάθεια να καταλάβει, ειδικά αν δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα ή δεν έχουμε την ίδια αντίληψη. Δεν καλούμαι εγώ να συμμορφώνομαι στον κυρίαρχο τρόπο για να επικοινωνώ. Ο κόσμος είναι για όλους. Δεν είναι ξένη χώρα. Ο άλλος (που είναι κυρίαρχος, και έχει προνόμιο) οφείλει να καταβάλλει αυτήν την προσπάθεια, και να μην περιμένει την συμμόρφωση όλων στην κυρίαρχη κουλτούρα ώστε να επικοινωνήσουν μαζί του, διαφορετικά τους αγνοεί και αποκλείει.

*

Go to live alone up on a mountain *IF you can*, "self-isolate" (? are you sure you are doing it to yourself?) *if you can afford*, quit all your jobs (most environments are toxic and/or abusive to nd people / no accommodations / violation of boundaries 24/7) (again if you can afford), waste your whole life quitting relationships and call it "setting boundaries". It's an illusion. We are being ostracised from society and call it setting boundaries. It's like saying the answer to bullying is ignoring it. 

This [quitting] works only within certain contexts, for certain relationships in which there isn't any dependence other than an emotional attachment. It cannot be generalised. We are interdependent in society and cannot just "quit". 

*

Most of it is not boundary issues. It's power imbalance.

•And 

-lack of accommodations

-no access / inaccessible NT systems

-disrespecting ND ways of communication, different boundaries and other different ways of doing things (like pace).

*

(...) Explore the factors. What is actually going on, what your choices are, if you have choices, what it means to quit/not quit, what it is that you quit. 

Of course one can say you always have a choice, you have what you do not negotiate or your priorities. Yes, you can always have some choice at a cost. Is it fair though? 

If you stay, it means that you may have to tolerate abuse or any violation, and that's what I'm saying is not ok. Abuse shouldn't be happening, systems should be accessible and your different ways of communicating and doing things should be respected. When this is not just one isolated case but a lot more generalised, we cannot bypass it, quitting cannot be a solution. It is within certain contexts. 

*

Επίσης, για να μπορείς να εγκαταλείψεις κάτι, να φύγεις από κάπου, ως *επιλογή*, και για να μπορείς να θέτεις όρια, πρέπει πρώτα να έχεις μία βασική αυτονομία, ανεξαρτησία και ασφάλεια.

*

Κάποιος που δεν έχει καμία ισχύ, τι όρια να θέσει; Θα τον πουν επιθετικό, αλαζόνα, ότι παραπονιέται και οτιδήποτε άλλο. Την ίδια στιγμή αυτός που πραγματικά έχει την ισχύ μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, να θέτει όρια με άνετο και σίγουρο τρόπο. Δεν θα σε κάνει η άνεση και μόνο ως στάση να καταφέρεις το ίδιο κι εσύ. Ο “αέρας”. Γιατί ο αέρας αυτός δεν είναι κοπανιστός. Έχει ρίζες κάπου. Εσύ μπορείς να έχεις μόνο τον αέρα. Αντικείμενο χλευασμού θα γίνεις.

*

Εσύ *μπορείς* να φεύγεις και να αγνοείς; *Μπορείς* να θέσεις όρια και να γίνουν όντως σεβαστά μόνο γιατί τα “έθεσες”;

Έχουμε δώσει πολύ μεγάλη αξία σε αυτήν την “οριοθέτηση” και πολύ φοβάμαι ότι όπως και πολλά άλλα πράγματα δεν είναι παρά μία πλάνη, μία εξαπάτηση για να μη βλέπουμε την καταπίεσή μας και για να εσωτερικεύουμε την ευθύνη και ενοχή. Μία ψευδαίσθηση ότι εμείς καθορίζουμε την “επιτυχία” στη ζωή μας και αντίστοιχα φέρουμε την ευθύνη και ενοχή για κάθε αδικία και παραβίασή μας. Ότι όλα καθορίζονται από εμάς. 

Έχει και έναν ναρκισσισμό** κάπου μέσα της αυτή η άποψη. Κυρίως όμως, είναι ψευδαίσθηση. 

[**χρησιμοποιώ τον όρο όπως χρησιμοποιούνταν κλασικά, το αναφέρω με ουδετερότητα, δεν θα επεκταθώ περισσότερο, αλλά δεν μπορώ να αυτολογοκρίνομαι συνέχεια επειδή οι λέξεις έχουν γίνει καραμέλες]

*

Για ποια όρια μιλάμε όταν υποβάλλουν τα Αυτιστικά άτομα σε υποτιθέμενες “θεραπείες” που σκοπό έχουν να μην αντιδρούν στην παραβίαση των ορίων τους. Πώς μπορούμε να μιλάμε για όρια και οριοθέτηση, και μόνο που υπάρχει η ΑΒΑ. Ποιος σεβασμός υπάρχει στα όρια των Αυτιστικών ατόμων; Στα αισθητηριακά τοξικά περιβάλλοντα που μαθαίνουμε ότι πρέπει να ανεχόμαστε, στο ότι ο αληθινός εαυτός μας δεν επιτρέπεται ούτε καν να υπάρχει. Η ζωή μας είναι μία παραβίαση των ορίων μας, της ίδιας μας της νευρολογίας, για ποια όρια μιλάμε ότι μπορούμε να θέτουμε και να είναι σεβαστά; Δεν είναι σεβαστή η ύπαρξή μας. Όντως. Κάποιοι δεν θέλουν καν να υπάρχουμε, μιλάνε κυριολεκτικά για εξάλειψή μας. Για ποια όρια μιλάμε; 

*

Τα πράγματα δεν λειτουργούν λογικά σε αυτόν τον κόσμο. Καταλήγεις να εξαναγκάζεσαι εκ των πραγμάτων να δέχεσαι κακοποίηση, παραβίαση των ορίων σου, προσβολή της αξιοπρέπειάς σου, για να επιβιώσεις ή να επιτύχεις οποιονδήποτε στόχο σου που απαιτεί νευροτυπική κοινωνικοποίηση. Αυτό έχει τεράστια συνέπεια στην ψυχολογία σου, στην αυτοεκτίμησή σου που μειώνεται, που καταλήγεις ψυχικό ράκος και χάνεις τον αυτοσεβασμό σου. Φυσικά έχεις επιλογή να αρνηθείς οτιδήποτε. Τι θα κάνεις όμως; Ως πότε θα μένεις άπραγος και δεν θα επιδιώκεις τα πράγματα που θες.

*

I can understand boundaries more as internal, as a way to define ourselves, a process of self-knowing, rather than a set of behaviours, attitudes (...) and this may help and protect us from becoming easily targeted, (...) but again the same issue remains for me. Why do we have to? Why do we have to develop in this way, to "define" ourselves in this way in order to be protected? Why can't we develop ourselves in different ways, other than within the frame of a neurotypical "personality" and the way it is developed, and be expected all to be and behave in the same way. We should all be respected as who we are and be able to develop, express ourselves and communicate in our own way without being targeted, manipulated and abused.

*

Δεν γίνεται να φεύγεις συνέχεια. Επαναλαμβάνονται τα ίδια πράγματα, κύκλοι, είναι πολύ τραυματικό να συμβαίνει συνέχεια και καταναλώνει πολύ ενέργεια. Ως πότε θα φεύγεις. Κάποια στιγμή κοιτάς πίσω και βλέπεις αυτούς τους κύκλους και την σπατάλη. Είσαι μετέωρος συνέχεια. Είναι πρόβλημα, για το οποίο το να φεύγεις συνέχεια, δεν μπορεί να αποτελεί βιώσιμη λύση. Γι' αυτό αισθάνεσαι παγιδευμένος, γιατί από την άλλη έχεις την παραβίαση των ορίων σου, και όχι μόνο, την παραβίαση της ίδιας σου της νευρολογίας. Δεν το κάνεις εσύ στον εαυτό σου αυτό.

Ούτε καν, δεν είναι επιλογή σου (το περιθώριο), είναι κοινωνικός αποκλεισμός.

Δεν μπορούμε να το ονομάζουμε αυτό quit και setting boundaries. Έτσι αγνοούμε ότι είναι θέμα επιβίωσης, γιατί εξαρτώμαστε από την κοινωνία. Άρα δεν λύνεται με το να φεύγουμε, όταν αυτό συμβαίνει συνέχεια. Και πού να πάμε. Δεν είναι ένα ζήτημα ατομικής επιλογής μας.

*

Δεν μπορείς να είσαι σε μία φάση self-advocacy 24/7. Συνεχώς σε επιφυλακή/ετοιμότητα να απαντήσεις σε κάθε τι που θα γίνει. Κάπου πρέπει και να χαλαρώσεις. Μιλάμε για μία συνεχή κατάσταση.

*

(...) Αν δεν υπάρχει πρόθεση, και δεν λέει κανείς ότι είναι προσωπικό, οφείλει όμως και πάλι το άτομο να μην προσβάλλει. Αυτός οφείλει να είναι ο προσεκτικός, όχι εγώ για να θέσω τα υποτιθέμενα όρια, λες και αν δεν το κάνω ή δεν το κάνω με τον ενδεδειγμένο τρόπο σημαίνει ότι δίνω άδεια να με παραβιάζουν.

*

So you ignore everybody, quit everything you're doing and self-isolate? Is this the solution to "boundary issues"? To keep your self respect? That seems more like ostracisation and exclusion. It's an illusion to think that this is what we ourselves should do. We are manipulated to believe this. We are excluded from society and we call this "setting boundaries". 

And we can't expect from autistic people to "set boundaries" the way NT people do. We communicate differently, and we communicate our boundaries differently. And very directly. It doesn't work with NT people. Why are we supposed to communicate our boundaries in the way NT people communicate? No is a no, you don't have to understand it, only to respect it. And it's not conditioned, to be set in a specific way in order to be respected. And it is not respected, this is a violation of our boundaries. 

Who ignores who? They ignore you, exclude you, don't appreciate you, don't see you at all and you are manipulated to believe that you ignore them? It's a matter of power and of real consequences.

*

Αυτό που λέμε "resilience", τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, δεν έχει καμία σχέση με την έκθεση στο μη ανεκτό ερέθισμα, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. (...)

Αυτό που λέμε resilience, δεν είναι κάποιου είδους σκληρότητα, το αντίθετο είναι η αντοχή του νευρικού συστήματος, που χρειάζεται χαλάρωση και επαφή με το σώμα μας για να χτιστεί, και όχι ένταση και συνεχή αντίδραση στα ερεθίσματα, συνεχή επιφυλακή, έτσι γίνεται χειρότερα. 

(...) Αυτή η προσέγγιση λέει ότι το τραύμα δεν είναι ένα εξωτερικό γεγονός αλλά συμβαίνει στο επίπεδο του νευρικού συστήματος, και η θεραπεία του χρειάζεται το χτίσιμο αυτής της ανθεκτικότητας, και δυνατότητάς του να επανέρχεται στη φυσιολογική κατάσταση μετά από κάποιο στρες. Αυτό δεν γίνεται με περισσότερη έκθεση στο ερέθισμα. 

Ως τραύμα σε επίπεδο νευρικού συστήματος αντιλαμβάνομαι και την ευαισθησία στον ήχο. (...)

*

Η δυνατότητα γραπτής αντί προφορικής ή το AAC στην καθεαυτή επικοινωνία, κάτι που θα έπρεπε να είναι το εντελώς αυτονόητο, είναι ένα πράγμα, αλλά δεν αρκεί από μόνο του για να μιλάμε για προσβασιμότητα. Υπάρχει ένα παγόβουνο κάτω από αυτό που αφορά την δομή και λειτουργία. Δεν μπορούμε να προσεγγίζουμε την επικοινωνία σαν να είναι κάτι ξέχωρο από την συνολικότερη λειτουργία. Από την συνολικότερη λειτουργία θα προκύψει και ο τρόπος επικοινωνίας• και η συνολικότερη δομή του συστήματος είναι ήδη μη προσβάσιμη, πολύ πριν φτάσουμε να μιλάμε για την μη προσβασιμότητα της καθεαυτής επικοινωνίας και τα accommodations γι’ αυτήν (που πρέπει να είναι εντελώς αυτονόητα και βασικά).

Περισσότερα πρέπει να γίνουν ώστε η επικοινωνία μας να είναι πραγματικά αποδεκτή και σεβαστή.

Αν το δούμε μεμονωμένα, σαν μια απλή αλλαγή κώδικα, δεν μιλάμε για πραγματική πρόσβαση, παρά για μία επίφαση πρόσβασης.

Γιατί η διαφορά ξεκινάει ήδη από την επεξεργασία της πληροφορίας, τα δεδομένα (που δεν υπάρχουν, πληροφορίες που ήδη λείπουν), την διαδικασία (που θεωρείται δεδομένη για την νευροκανονικότητα).

*

"Βγες έξω, γνώρισε κόσμο" [Όχι] / και γιατί δεν μ' αρέσει το "special interest"

Αντιμετωπιζόμαστε ως κάτι κατώτερο, ως "τα παιδία παίζει", σε όποιο επίπεδο και αν έχουμε φτάσει. Ειδικά λοιπόν όταν μιλάμε για κάτι τέτοιο, το να βρεθούμε σε έναν χώρο, με επαγγελματικούς και όχι ερασιτεχνικούς στόχους, κάθε άλλο παρά θα βοηθήσει στο να κάνουμε φίλους. Δεν είμαστε παιδάκια που παίζουνε με τα κουβαδάκια τους στην παραλία. Όταν πάμε να κάνουμε κάτι πιο σοβαρό από αυτό, και ως ενήλικες, αντιμετωπίζουμε προβλήματα.

*

Το masking δεν αλλάζει τη λειτουργία μας.

Δεν γινόμαστε νευροτυπικοί με το masking, αλλιώς δεν θα ήμασταν αυτιστικοί. Δεν έχουμε επιλογή για το πώς θα λειτουργήσουμε. Λειτουργούμε με διαφορετικό τρόπο, οτιδήποτε άλλο (επειδή προσωπικά, μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει, το έχω προσπαθήσει) είναι καταστροφικό για την ψυχική μας υγεία.

(...) Όσο απλά κρύβεις τις διαφορές ή μιμείσαι μερικές συμπεριφορές/λειτουργία, ίσως να νομίζεις ότι είσαι οκ. Δοκίμασε όντως να λειτουργήσεις με άλλο τρόπο. Δεν μπορεί να γίνει. Δεν ξέρεις καν ποιος είναι, δεν ξέρεις και δεν σου λέει κανείς "τι κάνεις λάθος". Προσωπικά το προσπάθησα, όταν αυτό έβλεπα ότι ήταν ο μοναδικός τρόπος να κάνω κάτι στην ζωή μου και να μη βρίσκομαι σε ένα περιθώριο. Μπορεί άλλα άτομα στη συνθήκη της ζωής τους να μην χρειάστηκαν να το κάνουν αυτό. Το αποτέλεσμα για μένα, εκτός των άλλων, ήταν επιπλέον να με κακοποιήσουν ψυχικά.

Με το masking φαίνεσαι "broken neurotypical", αντί για Αυτιστικός. Και έτσι θα σε αντιμετωπίζουν.

*

Μη βγάζετε συμπεράσματα για μας, για την συναισθηματική μας κατάσταση, και μην προσπαθείτε να ερμηνεύσετε γιατί, από την σωματική μας συμπεριφορά και κίνηση (και λόγο επίσης, τρόπο ομιλίας ή και γραπτής έκφρασης, απλά εδώ αναφέρομαι σε κίνηση). Μη βγάλετε κανένα συμπέρασμα, γιατί το πιθανότερο είναι να μην ισχύει. Απλά αφήστε μας ήσυχους.

*

(...) Φυσικά υπάρχει λόγος που συμβαίνει αυτό, γιατί να θέλει κάποιος να καταπιέσει τον εαυτό του και να του προκαλέσει πρόβλημα;  Δεν το προκαλούμε εμείς αυτό στους εαυτούς μας, αυτό οφείλεται στο ότι δεν είμαστε αποδεκτοί, γι' αυτό και πρέπει να αλλάξει. Το κόστος που έχει αυτό για μας, για την ψυχική μας υγεία, είναι τεράστιο. Και παρά αυτό το κόστος, δεν αλλάζει ουσιαστικά κάτι. 

Το masking δεν είναι καν βιώσιμο για καιρό, όσο "πετυχημένο" και να είναι, οι άλλοι θα πιάσουν κάτι σε σένα, και επίσης το ότι μιμούμαστε κάποιες συμπεριφορές/λειτουργία, καταπιέζοντας τον εαυτό μας, δεν σημαίνει ότι πράγματι αλλάζουμε λειτουργικό σύστημα και έχουμε επιλογή να λειτουργήσουμε αν θέλουμε ως νευροτυπικοί. Τότε δεν θα ήμασταν αυτιστικοί, θα ήμασταν κάτι άλλο.

Δεν θα πάμε και πολύ μακριά σε αυτήν την κοινωνία και σε αυτά τα συστήματα, όσο masking και να κάνουμε. 

*

Masking, mimicking and acting, we need to separate them. (Some notes)

Masking is lose/lose. It's not going to get you far. You will still be eventually rejected and with a lot of trauma accumulated along the way. It's our authentic selves that are being rejected, it's us, with or without masking.

Masking is humiliating. Neurotypicals are not superior.

And please don't compare it to acting. Acting is art. Masking is a survival mechanism and trauma response.

*

(...) Masking messed up with all my natural talents and distorted me. It was like going against myself, in order to meet expectations. I struggled a lot.

*

(...) *I* didn't do anything to myself, the oppression is caused by others, that's what was expected from me, and that was the cost I paid in order to achieve the slightest goal. It's unfair to blame ourselves for how society oppresses us and how others abuse us. We are not abusing ourselves. And we are not "self-sabotaging", that's one of the most awful things one can say. Why should we do that to ourselves? We are not self-sabotaging, others are sabotaging us. Let's see through this manipulation and toxic beliefs imposed to us.

*

Real-life situations can feel like a performance. However we need to understand that this is not healthy. When social situations become an exhausting theatre stage, it isn't acting. That's not what an actor is supposed to do. That's not art, it's unhealthy, and noone understands what you are doing. The world is not a stage. Not really.

*

Θεωρώ ότι δεν είναι καλό να χρησιμοποιούμε τον όρο νευροδιαφορετικότητα, γιατί η έννοια της "διαφορετικότητας" είναι προβληματική, υπονοεί ότι είμαστε κάτι "άλλο", ενισχύοντας προκαταλήψεις για μας.

(Σημείωση, ο όρος αυτός δεν είναι μετάφραση του Neurodivergence, δείτε περισσότερα στην σχετική ανάρτηση)

*

(...) Είμαστε πάντα "in the flow", σε ροή, αυτή είναι η διαφορά. Αν διαταραχτεί αυτή η ροή δυσκολευόμαστε να λειτουργήσουμε γιατί καλούμαστε να λειτουργήσουμε με έναν τρόπο που δεν είναι δικός μας. Αυτό θα μειώσει εντελώς και την απόδοσή μας, θα καταλήξουμε να κάνουμε κάτι πολύ λιγότερο από αυτό που μπορούμε, μόνο και μόνο γιατί τίθεται ως προτεραιότητα το να καλύψουμε τις προσδοκίες αυτές των άλλων, μειώνοντας στην ουσία την ίδια μας τη δουλειά, τις δικές μας διαφορετικές δυνατότητες.

Είναι για τον ίδιο λόγο που πρέπει να πω ή να γράψω κάτι μόνο την ώρα που το σκέφτομαι, διαφορετικά θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναπαραχθεί αλλά θα έχει χάσει και το timing και δεν θα έχει νόημα. Όταν θα ειπωθεί ή θα γραφτεί, θα είναι πια κάτι άλλο. (...)

*

Η κατάσταση στην οποία βρισκόμουν πριν ήταν απίστευτα επώδυνη και μη βιώσιμη. Πολλά Αυτιστικά άτομα που χωρίς να το γνωρίζουμε περάσαμε μεγάλο κομμάτι της ζωής μας προσπαθώντας να λειτουργήσουμε και να σταθούμε στον κόσμο ως νευροτυπικά, έχουμε ζήσει μία κόλαση και δεν επιστρέφουμε σε αυτήν. 

Σεβασμός στα Ανθρώπινα δικαιώματά μας.

*

(...) Το masking δεν είναι μία απλή μάσκα που την βάζεις και την βγάζεις κατά βούληση. Εμπλέκεται βαθιά στη ζωή μας, τα τραύματα, την ίδια την προστασία και επιβίωσή μας.

*

Εμένα δεν με αφορά καν να πιάσω αυτές τις κατηγοριοποιήσεις-στερεότυπα και να τις αναλύσω από εσωτερική πλευρά, γιατί δεν τις δέχομαι. Μου φαίνονται πολύ επιφανειακές. Ή εσφαλμένες, ή ότι δεν καλύπτουν πραγματικά όλες τις περιπτώσεις, και είναι απλά μερικές παρατηρήσεις.

*

Noise Cancellation

Πώς είναι δυνατόν να έχω περάσει όλη μου τη ζωή σε μία μη ανεκτή συνθήκη και έχοντας κανονικοποιήσει το βίωμα αυτό, χωρίς να γνωρίζω ότι διαφέρει από το βίωμα των περισσότερων. Η ποιότητα της ζωής μου αυτή τη στιγμή δεν έχει απολύτως καμία σχέση, με απλά μικρά εργαλεία, προσαρμογές, αλλά και αιτήματα, έχοντας απλά δώσει αληθινή σημασία και προσοχή στο δικό μου βίωμα. 

Όλη μας τη ζωή μας αγνοούν και ακυρώνουν το βίωμά μας. 

Μάθαμε να το κάνουμε και οι ίδιοι στον εαυτό μας, γιατί αυτό ήταν το "κανονικό". 

(...) 

Αν ζητάω κάτι που χρειάζομαι για να είμαι οκ, όσο μηδαμινό κι αν είναι, ο άλλος αρνείται να το δώσει, όταν είναι κυρίαρχος. (...) 

Δεν υπάρχει λόγος για να αρνηθεί. Είναι εντελώς μηδαμινό. Απλά δηλώνει την κυριαρχία του. Επειδή η ανάγκη σου δεν είναι δική του. 

-

(Επιλεγμένα) Âû Journals - quotes στο facebook 

"Όλοι είμαστε λίγο Αυτιστικοί" 

Μάλλον μπερδεύεις το γεγονός οτι έχουμε κοινά σημεία επειδή όλοι είμαστε άνθρωποι.

*

Οι "δάσκαλοι" δεν μας προστατεύουν. Είναι enablers του bullying.

Αυτοί είναι οι υπαίτιοι γιατί ένας σωστός Δάσκαλος μπορεί να καλλιεργήσει κλίμα σεβασμού και να μην το επιτρέψει.

-

Ερώτηση

Δεν το αντιλαμβάνονται ή αδιαφορούν; 

Απάντηση

Η θέση τους φέρει ευθύνη. Αν δεν είναι κατάλληλοι να παραιτηθούν. 🤷‍♀️

•Ποιος έκρινε την καταλληλότητά τους να διδάξουν;

Μιας και είχαμε την κουβέντα για την καταλληλότητα και ικανότητα.

*

Η πρόσβαση στην γνώση (και κατάρτιση για κάτι) δεν είναι ελεύθερη σε όλα τα άτομα γιατί πρέπει να περάσει κανείς μέσα από εκπαιδευτικά συστήματα.

(που ελέγχουν αυτήν την πρόσβαση)

*

Οι δάσκαλοι συνήθως δεν προστατεύουν τα Αυτιστικά άτομα.

*

Ableism και μη πρόσβαση

Η μη πρόσβαση είναι να σου κλείνουν μία πόρτα και να σου λένε δεν μπορείς εσύ να εισέλθεις.

*

Κάντε μου μία χάρη και μη λέτε σε Αυτιστικά άτομα "στο είπα". Όταν ένα Αυτιστικό άτομο σας ρωτάει κάτι, σημαίνει ότι *δεν του ΕΧΕΤΕ δώσει την πληροφορία*. Αν δεν ενδιαφέρεστε για το τι χρειάζεται το άτομο, ΔΕΝ είναι accommodation αυτό. Είναι μη σεβασμός στην διαφορά του από το τυπικό. Είναι αγένεια.

*

Τα ακατάλληλα και κακοποιητικά περιβάλλοντα και συστήματα σας συνθλίβουν, και εσείς ενδίδετε στο αφήγημα ότι είναι δική σας κάθε ευθύνη και απαντάτε με την "αλλαγή..." Ποια αλλαγή; Σε τι αλλαγή; Δεν είναι αυτό η χειραφέτηση, δεν είναι αυτό "empowerment".

Συναίνεση είναι στην καταστροφή σας. Συμμόρφωση είναι.

Το αντίθετο είναι η χειραφέτηση και το "empowerment".

Δεν δυναμώνεις έτσι τον εαυτό σου με το να συμμορφώνεσαι σε ό,τι σε καταπιέζει.

*

(...) Κι εγώ έχω παρατηρήσει ότι τα περισσότερα που λένε για τα Αυτιστικά άτομα, ισχύουν στην πραγματικότητα για τα νευροτυπικά. Στην πραγματικότητα μιλάμε για μια κυριαρχία τους και τίποτα παραπάνω, οι κρίσεις αυτές δεν ισχύουν, ή κατά ειρωνικό τρόπο ισχύουν για τους ίδιους. Οτιδήποτε λένε μπορεί κάλλιστα να ειπωθεί για αυτούς. Η κυριαρχία ορίζει το αφήγημά τους.

*

Δεν καταλαβαίνω γιατί κάθε φορά που μιλάμε κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να πεταχτεί και να πει "μα για όλους αυτό είναι έτσι". Όχι δεν είναι και σταματήστε να μας ακυρώνετε με αυτόν τον τρόπο. 

*

Normalcy didn't really want you to wear masks in the first place.

*

You resisted what you experienced as losing privileges. You were shown your real position and who’s got the real power.

*

Ό,τι δεν καταλαβαίνουν το θεωρούν χωρίς νόημα και σύμπτωμα ψυχικής διαταραχής 🤦‍♀️🤦‍♀️

Να σου πω εγώ τι θεωρώ χωρίς νόημα από αυτά που κάνεις εσύ, άστο καλύτερα. 

*

Δεν δυσκολεύεις εσύ τον εαυτό σου σε κάτι, ούτε δυσκολεύεσαι. Δεν έχεις πρόσβαση σε αυτά που οι άλλοι έχουν. Το θέμα της πρόσβασης δεν είναι μεταφυσικό.

*

Δεν υπάρχει κάποια οντότητα που λέγεται "αυτισμός". Υπάρχουν Αυτιστικά άτομα.

*

Όλα ξεκινάνε από την τοξική αντίληψη ότι είμαστε όλοι το ίδιο, εν δυνάμει ο ίδιος άνθρωπος. Απόρροια αυτού και η αφελέστατη αντίληψη ότι το “κακό” δεν υπάρχει. 

Όλες αυτές οι τοξικές αφελέστατες αηδίες είναι εκεί για να κρύβουν την πραγματικότητα και την δυνατότητα δράσης μας, μας κάνουν παθητικούς και εκμεταλλεύονται το αίσθημα της ενοχής. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Είμαστε όλοι ξεχωριστοί άνθρωποι. 

Άμα θες εσύ να ταυτίζεσαι με τον Χίτλερ και το κάθε τέρας, ταυτίσου.

*

Όταν λέμε ότι το βίωμα διαφέρει δεν εννοούμε απαραίτητα ότι η (εξωτερική) κατάσταση διαφέρει.

*

Η ίδια κατάσταση επηρεάζει διαφορετικά τους ανθρώπους. 

•Δεν είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα. Είμαστε στην ίδια καταιγίδα. (Από ένα meme.)

*

Μάθετε να κρίνετε τους ανθρώπους από τις πράξεις τους και τα αποτελέσματά τους και σταματήστε να τα αποκλείετε, να τα στιγματίζετε, και να τα κακοποιείτε επειδή λειτουργούν και επικοινωνούν με διαφορετικό τρόπο.

Και μόνο ο στιγματισμός αυτός ως κάτι που τα άτομα αυτά δεν είναι, είναι καταστροφικός για τα άτομα. Σας φαίνεται λίγο ο στιγματισμός; Η ντροπή που νιώθουν και η εσωτερίκευση αυτής της ντροπής σας φαίνεται λίγο; Είναι καταστροφικό. Σταματήστε να καταστρέφετε τα άτομα με αυτόν τον τρόπο.

*

(...) Και τέλος, για ακόμα μια φορά, το ότι νιώθετε άβολα δεν σημαίνει ότι το άτομο σας βλάπτει. Γρήγορα μερικοί αποφασίζετε να το αποκλείσετε και να του κάνετε κακό, να το συκοφαντήσετε, να του κάνετε ζημιά, χωρίς να σας έχει κάνει τίποτα. Για ακόμα μια φορά, ξεχωρίστε τι βλάπτει και τι όχι.

*

Δεν ζητήσαμε κάποια εξαίρεση ή προνόμιο, το αντίθετο, έχουμε δικαίωμα στον σεβασμό και στην πρόσβαση για τη δική μας λειτουργία, που υπάρχει μόνο για τη δική σας, τα accommodations είναι για να συμπεριλαμβανόμαστε, όχι για να εξαιρούμαστε.

*

Are we really rejected, or we don't have access (that others have)?

There is a difference.

*

Why do I need the "skill" of "how well I can *present* myself", in order to do a job for which I have all the actual skill needed?

• It's not even that skill for us, it's how well I can present myself pretending to be neurotypical

• Why do we need all these irrelevant "skills"

*

Ξεκίνησα ένα πείραμα και σας το προτείνω, έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Δοκιμάστε να μη χρησιμοποιείτε την παθητική φωνή (κακοποιήθηκε, δέχτηκε bullying, υφίσταται κλπ), αλλά να υπάρχει ενεργητικό ρήμα με υποκείμενο (κάποιος κακοποίησε). Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Και από αυτήν τη χρήση της γλώσσας ακόμα καταλαβαίνουμε πόσο βαθιά είναι αυτή η νοοτροπία και πόσο δύσκολη η μετατόπιση της προσοχής μας στον δράστη αντί για το θύμα.

Και επίσης παρατηρήστε πόσο φορτισμένη είναι και η λέξη "θύμα", με ντροπή και με ευθύνη.

*

-Γράψτους, αδιαφόρησε. 

-Σοβαρά μιλάς; Έχεις γίνει ποτέ αποδιοπομπαίος τράγος; Όταν δεν σε συμπαθούν σε τρώνε λάχανο, το έχεις βιώσει ποτέ αυτό; Δεν θα σε προστατέψει και δεν θα σε υποστηρίξει κανένας. Αυτό το έχεις βιώσει; Δεν θα υπάρχει καμία ενσυναίσθηση προς εσένα. 

Ναι, από ό,τι δεν εξαρτώμαι το γράφω.

*

Ούτε κάνουμε τους ηθοποιούς (ακόμα και αν είμαστε), ούτε το κάνουμε για να "γίνουμε αποδεκτοί", σαν να είναι κάτι που το επιλέγουμε και είναι εντάξει για μας.

Δεν επιθυμούμε να παίζουμε θέατρο στη ζωή μας. Το masking είναι πολύ βαθύτερο. Είναι μηχανισμός επιβίωσης που έχει δημιουργηθεί μέσα από τραύμα. Είναι επώδυνο, δεν είναι επιλογή.

*

Το masking είναι μηχανισμός επιβίωσης, και όχι πεδίο ανάδειξης του ταλέντου μας στην υποκριτική.

Masking is a surviving mechanism and not a field of showing our talent in acting.

Και είναι οδυνηρό για μας, γι' αυτό ας τα διαχωρίσουμε.

*

Κάντε μία προσπάθεια να είστε πιο σαφείς ως προς το πλαίσιο σε αυτό που εννοείτε, και ειδικά όταν κατακρίνετε με απολυτότητα. 

Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο όταν δεν μπορείτε να δείτε τίποτα πέρα από αυτό, αλλά κάντε μία προσπάθεια να ενδιαφερθείτε και για άλλους ανθρώπους, και να είστε πιο φιλόξενοι.

*

Εγώ αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί χρειάζεσαι νευροτυπικές κοινωνικές δεξιότητες για να προχωρήσεις στο επάγγελμά σου, ασχέτως της καθεαυτής σου αξίας σε αυτό.

*

Νομίζω ότι κυριολεκτικά βρίσκομαι σε άλλη διάσταση με τα νευροτυπικά άτομα. 

Είναι σαν να ζουν σε μία θεατρική σκηνή, ή σε μία ταινία, όπου τίποτα σχεδόν δεν μπορεί πραγματικά να επιδράσει. Σε μια κατάσταση υπνωτική.