Is it really boundary issues? (Part 2)
Συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση Is it really boundary issues?
Διάφορες σημειώσεις, σχόλια και αναδημοσιεύσεις για το θέμα των "ορίων".
1. Ό,τι και να κάνεις, κάποιοι θα σε σέβονται και κάποιοι όχι.
Είτε λες είτε δεν λες συγγνώμη το ένα και το αυτό. Αν λες συγγνώμη, ενοχλούνται, δυσφορούν, σε θεωρούν βάρος, σε αποφεύγουν, αν δεν λες είσαι εγωκεντρικός, σνομπ, αλαζόνας, κλπ.
Δεν υπάρχει σωτηρία στο να νομίζεις ότι μία αλλαγή στη δική σου στάση θα αλλάξει κάτι στο πώς σε βλέπουν και σου συμπεριφέρονται αυτοί. Δεν είναι θέμα δικής σου στάσης το γεγονός ότι οι άλλοι δεν σε σέβονται.
Ό,τι και να κάνεις, κάποιοι θα σε σέβονται και κάποιοι όχι. Όταν το καταλάβεις αυτό, ότι δεν είναι δική σου ευθύνη τι κάνουν οι άλλοι θα φύγει πολύ βάρος από πάνω σου. Το μήνυμα που παίρνεις συνέχεια είναι ότι εσύ κάνεις κάτι λάθος, γι' αυτό το έχεις εσωτερικεύσει. Φυσικά καλό είναι να θέτεις όρια, αλλά μη νομίζεις ότι πάντα αυτό θα σε εξασφαλίσει από αυτόν που έτσι κι αλλιώς δεν θα τα σεβαστεί.
Τα όρια είναι το πώς ανταποκρίνεσαι/απαντάς σε κάτι. Σε δεύτερο χρόνο. Γιατί το πρωταρχικό με τα όρια είναι ότι στην πραγματικότητα δεν έχουν να κάνουν με τους άλλους, αλλά με σένα. Τι εσύ δεν δέχεσαι. Καλείσαι να ασχοληθείς αρκετά με αυτό το κομμάτι πριν αλλάξεις οτιδήποτε εξωτερικά στη "συμπεριφορά" σου (που δεν θα κάνει τη διαφορά). Τη διαφορά θα την κάνει το να γνωρίζεις εσύ για σένα. Πράγμα όχι εύκολο όταν έχεις μάθει να αγνοείς πλήρως τον εαυτό σου και να λειτουργείς σύμφωνα με το τι περιμένουν οι άλλοι από εσένα. Όταν το βρεις αυτό, ή ενώ το βρίσκεις, γιατί είναι συνεχής διαδικασία, τότε θα επιλέξεις και την ανταπόκρισή σου, που μπορεί και να είναι απλά "φεύγω", δεν χρειάζεται να καταναλώνουμε ενέργεια στον κάθε ένα.
Γιατί μιλάω πλέον για συστημική καταπίεση και όχι με όρους ατομικής ψυχολογίας και διαπροσωπικών σχέσεων: Γιατί το παραπάνω δεν είναι πάντα εφικτό. Τα πράγματα δεν λειτουργούν λογικά σε αυτόν τον κόσμο. Καταλήγεις να εξαναγκάζεσαι εκ των πραγμάτων να δέχεσαι κακοποίηση, παραβίαση των ορίων σου, προσβολή της αξιοπρέπειάς σου, για να επιβιώσεις ή να επιτύχεις οποιονδήποτε στόχο σου που απαιτεί νευροτυπική κοινωνικοποίηση. Αυτό έχει τεράστια συνέπεια στην ψυχολογία σου, στην αυτοεκτίμησή σου που μειώνεται, που καταλήγεις ψυχικό ράκος και χάνεις τον αυτοσεβασμό σου. Φυσικά έχεις επιλογή να αρνηθείς οτιδήποτε. Τι θα κάνεις όμως; Ως πότε θα μένεις άπραγος και δεν θα επιδιώκεις τα πράγματα που θες.
2. About Victim blaming (and more) (αναδημοσίευση)
Εν τω μεταξύ, αν *θέτεις* όρια (και γενικά έχεις σταματήσει να είσαι ανοιχτός και να εμπιστεύεσαι γιατί από την εμπειρία σου όποτε το κάνεις αυτό σε εκμεταλλεύονται, παραβιάζουν, πατάνε πάνω σου, κακοποιούν, κάνουν bullying κλπ), τότε είσαι ο κακός, ο κλειστός, που έχει θέματα εμπιστοσύνης, κ.ά. Δεν κερδίζεις ποτέ. 😆😆
Είτε θέτεις είτε δεν θέτεις όρια, το ένα και το αυτό. 😆😆👍
3. About boundaries
I've been thinking and searching about boundaries for a few years. Trying to set them and doing a lot of real-life experiments that didn't often turn out so well. People who want to abuse you will not respect boundaries anyway, no matter how you set them, and if you can't get away from a situation it can cause a lot of trouble. For some time now I've been thinking, isn't this a neurotypical way of developing a "personality"? In that sense isn't that a kind of masking? Isn't it ableist to expect from autistic people to "set boundaries", behaving in a certain, typical way in order to not be manipulated or abused? People should be respected the way they are, whatever they do with their boundaries, they shouldn't be bullied or abused, because they are seen by neurotypicals as "personalities" that lack something or don't develop in their way that is considered "right" or superior. We develop ourselves in different ways. We may not want/be able to function (and communicate) in this way, and we should still be respected. There are non-speaking people as well, and we tend to exclude them from this whole conversation. Setting boundaries sounds like a lot of work, and it's kind of behaviourism, like masking. Setting boundaries can protect us to a certain extent in this neuronormative society that nothing else is accepted, and different [from the typical] people are violated or manipulated, but we could say the same about masking.
It *is* a lot of work, and like most things we don't seem to be getting it right whatever we do. (That was too much... no that was too little... no you are too aggressive ...oh but this was too mild... you should be more assertive... and who knows when the time will come that you are accused again unexpectedly of having done something wrong -meanwhile trauma keeps accumulating.) How many times should we fail until we learn to set the boundaries in the right, indicated way?
And it's a never ending work to constantly setting and keeping/guarding the boundaries. It expects from us to be and behave and communicate in a certain way in order to be respected.
I can understand boundaries more as internal, as a way to define ourselves, a process of self-knowing, rather than a set of behaviours, attitudes (appearing assertive etc, that I found don't really work and are part of the most exhausting and damaging kind of masking) and this may help and protect us from becoming easily targeted, (even if we don't actually set them externally / or not even by "controlling our response" -which is a quite problematic concept as well) but again the same issue remains for me. Why do we have to? Why do we have to develop in this way, to "define" ourselves in this way in order to be protected? Why can't we develop ourselves in different ways, other than within the frame of a neurotypical "personality" and the way it is developed, and be expected all to be and behave in the same way. We should all be respected as who we are and be able to develop, express ourselves and communicate in our own way without being targeted, manipulated and abused.
3b. Boundaries Part 2
I believe boundaries for Autistic people are different and set in a different way. We have very clear boundaries, and also set them very clearly. But our boundaries are not respected if they are not what neurotypical (or other allistic perhaps) people think of them and set in the way they function.
4. Here's an example of how boundaries are different to Autistic people.
Without giving someone any access to my emotional state, they are making assumptions and even gaslight me about my own feelings. Boundaries not respected.
But when I actually am in distress and clearly show it, for example asking them to leave my space, they won't. Boundary not respected again.
5. A boundary violation: (People) Claiming meanings, feelings, and intentions (to your words (spoken or written) / actions / physical (body movement / "body language"* / expressions) or any behaviours).
And that's also gaslighting. You explain and still they insist on their own narrative about you. Ok, they know better than me how I feel, what I mean, what I think, what I need/want, what my intentions are.
Isn't that a boundary violation? How can they be entitled to your own feelings/thoughts/intentions? When you haven't chosen to share or give access to yourself in this way.
It has felt as a violation to me, especially when I was perceived in a negative way and was falsely accused and attacked based on those assumptions by some.
[*Is there really one universal "body language"? No, it's cultural. The body language of a dominant culture is not the only one that exists.]
[Σχετική ανάρτηση: Σωματική συμπεριφορά]
6. Παραβίαση ορίων: Αισθητηριακό gaslighting και επέμβαση στην κατάσταση του άλλου.
[Ανάρτηση για τα αισθητηριακά, δεν είναι φόβος αλλά πόνος, βλ. σύνδεσμο]
Το να θέλει κανείς να επεμβαίνει στην κατάσταση του άλλου είναι κεντρικό πρόβλημα.
Ακόμα και "φόβος" να ήταν δεν πέφτει λόγος σε κανέναν γι' αυτό, ούτε απαραίτητα ξεπερνιέται με έκθεση, ούτε είναι άξιο χλευασμού το άτομο γι' αυτό. Το τι κάνει με τον φόβο του είναι δικό του θέμα. Και δεν είστε εσείς υπεράνω φόβου. Από εκεί ξεκινάει το θέμα, από την τοξική στάση απέναντι στον φόβο και άλλα συναισθήματα, από την έλλειψη σεβασμού, προσβολή και χλευασμό προς τα άτομα που έχουν φοβίες. Έχω φοβίες και το περισσότερο bullying το έχω υποστεί γι' αυτές. Υπάρχει όμως και αυτή η διάσταση στα αισθητηριακά. Δεν είναι φόβος αλλά πόνος.
Καταλαβαίνετε πόσο τραγικοί είστε που δεν σέβεστε το άτομο, σε κάθε περίπτωση, ό,τι και να είναι αυτό που βιώνει.
Και ότι τι; Του λέτε "μη φοβάσαι" και να το ξεπεράσει ή ότι δεν είναι τίποτα, και τι; Μπράβο βρε σεις του λύσατε το θέμα, δεν το' χαμε σκεφτεί εμείς όλη μας τη ζωή να το "ξεπεράσουμε"... Τι να πει κανείς 😔😔 Στη ρίζα του προβλήματος αυτή η νοοτροπία βρίσκεται, έτσι κι αλλιώς, είτε είναι φόβος, αλλά επίσης και το να θέλει κανείς να "επέμβει" σε ό,τι δεν τον αφορά, όπως είναι οι συναισθηματικές καταστάσεις και το τι βιώνει ένας άλλος άνθρωπος, όταν δεν έχει επιλέξει να δώσει αυτήν την πρόσβαση. Δεν ρωτήσαμε την συμβουλή σου, ούτε σου πέφτει κανένας λόγος για το τι νιώθω και βιώνω. Οφείλεις να με σεβαστείς όταν κάτι δεν είναι οκ, διαφορετικά είναι παραβίαση.
7. "(...) how effective neurodivergent kids often are as self-advocates until it's crushed out of them. Autistic kids are good at communicating boundaries until they learn it won't be honoured. (...)"
Exactly! We don't really have boundary issues / lack boundaries. Our boundaries are not respected, we have different boundaries, our boundaries are expected to be and set in a different way.
We learn this as we grow up and our boundaries keep being disrespected.
Our environment is doing this to us, educational institutions, workplaces, relationships, and other social environments.
8. [Θέτεις όρια όταν φεύγεις / εγκαταλείπες; Και αν το να φεύγεις είναι λύση.]
Σωστό είναι αυτό [το να φεύγεις (ως τρόπος για να θέσεις όρια), βλ. σύνδεσμο], όμως το πρόβλημα είναι ότι για να το κάνεις αυτό, να διατηρήσεις δηλαδή πράγματι τα όριά σου, τον αυτοσεβασμό σου, θα πρέπει να καταλήξεις σε ένα περιθώριο. Δεν γίνεται να φεύγεις συνέχεια. Επαναλαμβάνονται τα ίδια πράγματα, κύκλοι, είναι πολύ τραυματικό να συμβαίνει συνέχεια και καταναλώνει πολύ ενέργεια. Ως πότε θα φεύγεις. Κάποια στιγμή κοιτάς πίσω και βλέπεις αυτούς τους κύκλους και την σπατάλη. Είσαι μετέωρος συνέχεια. Είναι πρόβλημα, για το οποίο το να φεύγεις συνέχεια, δεν μπορεί να αποτελεί βιώσιμη λύση. Γι' αυτό αισθάνεσαι παγιδευμένος, γιατί από την άλλη έχεις την παραβίαση των ορίων σου, και όχι μόνο, την παραβίαση της ίδιας σου της νευρολογίας. Δεν το κάνεις εσύ στον εαυτό σου αυτό.
Ούτε καν, δεν είναι επιλογή σου (το περιθώριο), είναι κοινωνικός αποκλεισμός.
Δεν μπορούμε να το ονομάζουμε αυτό quit και setting boundaries. Έτσι αγνοούμε ότι είναι θέμα επιβίωσης, γιατί εξαρτώμαστε από την κοινωνία. Άρα δεν λύνεται με το να φεύγουμε, όταν αυτό συμβαίνει συνέχεια. Και πού να πάμε. Δεν είναι ένα ζήτημα ατομικής επιλογής μας.
Είναι παρόμοιο με αυτήν την προηγούμενη ανάρτηση [βλ. 7]. Μαθαίνουμε μεγαλώνοντας στην παραβίαση των ορίων μας. Θυμάμαι όταν ήμουν πιο μικρή έφευγα περισσότερο, έτσι διατηρούσα τον αυτοσεβασμό μου, ήμουν καλύτερα με τον εαυτό μου. Όταν αποφάσισα να μένω, τότε η κατάσταση έγινε πάρα πολύ δύσκολη.
Μια χαρά ήμουν, και από όρια και από ατομική στάση. Το θέμα είναι ότι δεν είναι τα πράγματα ζητήματα ατομικής στάσης.
9. In what ways are we supposed to "set boundaries"?
We communicate in a different way.
Why are we supposed to communicate our boundaries in a neurotypical way?
•Our boundaries are also different and not what NT people expect. We are not being respected.
10. Δεν μπορείς να είσαι σε μία φάση self-advocacy 24/7. Συνεχώς σε επιφυλακή/ετοιμότητα να απαντήσεις σε κάθε τι που θα γίνει. Κάπου πρέπει και να χαλαρώσεις. Μιλάμε για μία συνεχή κατάσταση.
10β. Με πολλά δεν είμαι οκ, δεν μπορώ να τα παλεύω συνέχεια. Κάποια στιγμή πρέπει να φύγει το βάρος από πάνω μας, και να πάει εκεί που ανήκει, σε αυτούς που παραβιάζουν, προσβάλλουν, κάνουν αυτά που δεν είναι οκ, είτε με πρόθεση ή όχι, δεν έχει σημασία, σημασία έχει το να εστιάσουμε σε αυτούς και όχι σε εμάς ως "αποδέκτες" συμπεριφορών. Καμία τέτοια αποδοχή δεν υπάρχει. Δεν μπορώ όμως να είμαι σε επιφυλακή 24/7. Αν δεν υπάρχει πρόθεση, και δεν λέει κανείς ότι είναι προσωπικό, οφείλει όμως και πάλι το άτομο να μην προσβάλλει. Αυτός οφείλει να είναι ο προσεκτικός, όχι εγώ για να θέσω τα υποτιθέμενα όρια, λες και αν δεν το κάνω ή δεν το κάνω με τον ενδεδειγμένο τρόπο σημαίνει ότι δίνω άδεια να με παραβιάζουν.
10γ. Εγώ καλούμαι να είμαι self-advocate 24/7 ή από τη στιγμή που θα βγω από το σπίτι μου ή σε κάθε αλληλεπίδραση που θα έχω εντός ή εκτός σπιτιού, και μάλιστα με τον ενδεδειγμένο (ΝΤ) τρόπο και πολύ προσεκτική, να μην θίξω εγώ, να μην προσβάλλω (καμία σχέση, το ότι εκλαμβάνουν προσβλητικά την *δική* μου οριοθέτηση με ξεπερνά, πραγματικά δεν ξέρεις από πού θα σου 'ρθει το ότι ξαφνικά ο άλλος αντιδρά ως θιγμένος), να μην "παραπονιέμαι", και άλλα πολλά.
11. A boundary violation: Unsolicited "advice" or "help" (e.g. "help" when it is not needed, not respecting my pace or way of doing things).
-
My posts in fb:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου