Is it really boundary issues? Part 3
Και επιτέλους να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να μην πλανώμαστε. Το θέμα της οριοθέτησης είναι θέμα εξουσίας, και τα θέματα εξουσίας δεν είναι μεταφυσικά, δεν είναι ούτε καν ψυχολογικά.
Ποιος είναι αυτός που *μπορεί* να θέτει όρια, ποιος είναι αυτός που *μπορεί* να αγνοεί, να φεύγει;
Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι είναι κάτι στην στάση μας, στον χαρακτήρα μας, στην ψυχολογία μας;
Τις περισσότερες φορές δεν είναι, και αυτές που είναι είναι αποτέλεσμα τραύματος και μαθημένων τρόπων / αντίληψης του εαυτού μας από το πώς μας έχουν αντιμετωπίσει όλη μας τη ζωή.
Το ζήτημα είναι ποιος έχει την πραγματική εξουσία, είτε για να μην καταπατούν τον ίδιο, είτε για να καταπατά άλλους χωρίς επιπτώσεις.
Τα power dynamics και η ανισότητα των σχέσεων, δεν είναι μεταφυσική, ούτε ψυχολογία.
Κάποιος που δεν έχει καμία ισχύ, τι όρια να θέσει; Θα τον πουν επιθετικό, αλαζόνα, ότι παραπονιέται και οτιδήποτε άλλο. Την ίδια στιγμή αυτός που πραγματικά έχει την ισχύ μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, να θέτει όρια με άνετο και σίγουρο τρόπο. Δεν θα σε κάνει η άνεση και μόνο ως στάση να καταφέρεις το ίδιο κι εσύ. Ο “αέρας”. Γιατί ο αέρας αυτός δεν είναι κοπανιστός. Έχει ρίζες κάπου. Εσύ μπορείς να έχεις μόνο τον αέρα. Αντικείμενο χλευασμού θα γίνεις.
Το θέμα είναι τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Με “σεβασμό” [σε εισαγωγικά, υπάρχουν δύο είδη “σεβασμού”*] ο κόσμος φέρεται σε αυτούς που έχουν πραγματική ισχύ (ένα αφεντικό πχ που *μπορεί* να σε απολύσει, ανεξαρτήτως του αν έχει αυτοπεποίθηση).
Αντίστοιχα αυτός που έχει πραγματική ισχύ μπορεί να σε σεβαστεί, μπορεί όμως και όχι. Μπορεί να καταπατήσει τα όριά σου, είτε εσύ τα θέτεις είτε όχι. Σημασία έχει ότι *μπορεί*.
Εσύ *μπορείς* να φεύγεις και να αγνοείς; *Μπορείς* να θέσεις όρια και να γίνουν όντως σεβαστά μόνο γιατί τα “έθεσες”;
Έχουμε δώσει πολύ μεγάλη αξία σε αυτήν την “οριοθέτηση” και πολύ φοβάμαι ότι όπως και πολλά άλλα πράγματα δεν είναι παρά μία πλάνη, μία εξαπάτηση για να μη βλέπουμε την καταπίεσή μας και για να εσωτερικεύουμε την ευθύνη και ενοχή. Μία ψευδαίσθηση ότι εμείς καθορίζουμε την “επιτυχία” στη ζωή μας και αντίστοιχα φέρουμε την ευθύνη και ενοχή για κάθε αδικία και παραβίασή μας. Ότι όλα καθορίζονται από εμάς.
Έχει και έναν ναρκισσισμό** κάπου μέσα της αυτή η άποψη. Κυρίως όμως, είναι ψευδαίσθηση.
-
[**χρησιμοποιώ τον όρο όπως χρησιμοποιούνταν κλασικά, το αναφέρω με ουδετερότητα, δεν θα επεκταθώ περισσότερο, αλλά δεν μπορώ να αυτολογοκρίνομαι συνέχεια επειδή οι λέξεις έχουν γίνει καραμέλες]
[*τα δύο είδη σεβασμού / το αποθήκευσα από σχόλιο, δεν γνωρίζω credits]
Υ.Γ. Για ποια όρια μιλάμε όταν υποβάλλουν τα Αυτιστικά άτομα σε υποτιθέμενες “θεραπείες” που σκοπό έχουν να μην αντιδρούν στην παραβίαση των ορίων τους. Πώς μπορούμε να μιλάμε για όρια και οριοθέτηση, και μόνο που υπάρχει η ΑΒΑ. Ποιος σεβασμός υπάρχει στα όρια των Αυτιστικών ατόμων; Στα αισθητηριακά τοξικά περιβάλλοντα που μαθαίνουμε ότι πρέπει να ανεχόμαστε, στο ότι ο αληθινός εαυτός μας δεν επιτρέπεται ούτε καν να υπάρχει. Η ζωή μας είναι μία παραβίαση των ορίων μας, της ίδιας μας της νευρολογίας, για ποια όρια μιλάμε ότι μπορούμε να θέτουμε και να είναι σεβαστά; Δεν είναι σεβαστή η ύπαρξή μας. Όντως. Κάποιοι δεν θέλουν καν να υπάρχουμε, μιλάνε κυριολεκτικά για εξάλειψή μας. Για ποια όρια μιλάμε;
Υ.Γ.2 Ισχύς δεν είναι πάντα υλική-οικονομική ή θέσης εξουσίας (που δίνει τη δυνατότητα στον άλλον να επέμβει στη ζωή σου, στη συνθήκη σου, π.χ να σε απολύσει). Ένα νευροτυπικό άτομο λόγω της κοινωνικής του δικτύωσης μπορεί να έχει δυναμική ισχύος στη σχέση του με ένα αυτιστικό άτομο το οποίο είναι απομονωμένο κοινωνικά (ή μπορεί να το απομονώσει), σε συγκεκριμένο περιβάλλον και να του προκαλέσει προβλήματα (που καμία οριοθέτηση δεν θα λύσει, αντίθετα θα επιφέρει χλευασμό και μεγαλύτερη επίκριση για το άτομο, που "αντιδρά", είναι "επιθετικό", "παραπονιέται" κλπ.)
Υ.Γ. 3 Μιλάμε για ισχύ ως δυναμική σχέσης, δεν είναι απαραίτητα γενικό. Μπορεί να διαφέρει κατά περίπτωση (συνθήκη, σχέση, περιβάλλον).
-
Is it really boundary issues?
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου