Ποια είναι τα δικά μας όρια και πώς τίθενται.

Δεν μπορούμε να αγνοούμε τους Αυτιστικούς τρόπους ύπαρξης και επικοινωνίας, το γεγονός της καταπίεσής μας και του αόρατου νευροτυπικού προνομίου, ή τις διαφορές της αντίληψης και συνολικά της κουλτούρας μας και να μιλάμε για όρια, εντός των neuronormative δηλαδή πλαισίων. 

Αν θέλουμε να μιλάμε για όρια, θα πρέπει να μιλήσουμε για τα δικά μας όρια. 

Ποια είναι τα δικά μας όρια και πώς τίθενται. 

• Η δική μας διερεύνηση, ώστε να γνωρίζουμε εμείς για εμάς, ανεξάρτητα από την εξωτερική συμπεριφορά που θα μπορούσε να οδηγήσει. 

• Self advocacy. Self advocacy είναι όποια πράξη υποστήριξης του εαυτού μας μπορεί να προκύψει από τον πραγματικό μας εαυτό. (Σχετική ανάρτηση Όρια και self advocacy / Το θέμα των ορίων μπορεί συχνά να πάρει ableist και victim blaming χροιές. Χρειαζόμαστε πραγματικό self advocacy.) 

• Διαχωρισμός εαυτού. Δεν συνδεόμαστε με τον καθένα, δεν είμαστε όλοι ένα, δεν μας ενδιαφέρει τι είναι ο άλλος, προστατεύουμε τον εαυτό μας, χαρτογραφούμε τα δικά μας red flags παραβίασης των ορίων μας, βάσει των δικών μας αισθήσεων. Ο διαχωρισμός του εαυτού αφορά καταρχάς την αίσθηση και αντίληψή μας, και την ενσυναίσθηση που οφείλουμε πρώτα στον εαυτό μας. Η ασφάλειά μας ως προτεραιότητα. (Σχετική ανάρτηση Όρια σημαίνει διαχωρίζω τον εαυτό μου.) 

Σημειώνω ότι τίθεται ένα θέμα ασφάλειας στην παρούσα κατάσταση. Αυτήν την έννοια των ορίων ως εξωτερικές neuronormative συμπεριφορές και τρόποι επικοινωνίας, για όσους και όποτε είναι βέβαια εφικτό, τα εντάσσω στο masking (Αυτιστικό καμουφλάζ - μηχανισμός επιβίωσης) γιατί δεν έχει πραγματική σχέση με τα όρια. 

Τίθεται επίσης ένα θέμα αλληλεξάρτησής μας από την κοινωνία, και γενικότερου προνομίου, που σημαίνει ότι αντιλήψεις τύπου "Φύγε", μπορεί αυτό να μην το λαμβάνουν πάντα υπόψη τους, και κάτι τέτοιο δεν είναι πάντα εφικτό, ούτε μπορεί να συμβαίνει συνέχεια στην ζωή ενός ανθρώπου, ο οποίος εξαναγκάζεται στην απομόνωση και περιθωριοποίησή του, στην μη υλοποίηση των στόχων του, σε μία σπατάλη ενέργειας και κύκλους που επαναλαμβάνονται, σε τραύμα. Πολλές φορές τα άτομα κακοποιούνται, αδικούνται. Συγγνώμη αλλά το να νομίζει κανείς ότι αυτό συμβαίνει επειδή ως άτομα "δεν θέτουν όρια", το βρίσκω αφελές και άγνοια. Ή ότι είναι επιλογή του να μείνουν ή να φύγουν από κάπου. Η καταπίεση δεν είναι ατομικό ζήτημα. (Το έχω αναλύσει σε άλλες αναρτήσεις στην ετικέτα Όρια) 

Δεν είναι απαραίτητα λάθος, μπορεί όντως να πρέπει το άτομο να φύγει από κάπου, αλλά δεν μπορεί να γενικεύεται και δεν λαμβάνει υπόψη όλους τους παράγοντες που μπορεί να υπάρχουν. Είναι υπεραπλούστευση μιας συνήθως πιο σύνθετης κατάστασης. Έχω βαρεθεί να βλέπω "Quit", λες και είναι η σούπερ λύση του προβλήματος που κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε και έπρεπε να του το πει κάποιος. Λες κι αυτό που τον κρατάει σε μια κατάσταση είναι επιλογή του και επειδή δεν μπόρεσε να σκεφτεί να φύγει. Εκεί γίνεται αφελές και ableist και victim blaming. Έχει πολλές προεκτάσεις. Συνδέεται με ένα συνολικότερο αφήγημα "ατομικής ευθύνης" και ψυχολογικοποίησης που αποδομώ. 

Μερικές φορές το άτομο μπορεί να επιλέξει να μην δώσει πρόσβαση στον εαυτό του ή να φύγει. Αυτό δεν είναι κάτι απλό και αποκομμένο ως πράξη, μπορεί να συνδέεται με τη διερεύνηση που είπα πιο πάνω και τον διαχωρισμό του εαυτού. Έχει μια διαφορά αν το θέσουμε έτσι, σε αυτό το πλαίσιο. Το πρόβλημα είναι η υπεραπλούστευση, και το να λέμε απλά "quit".

Τέλος να σημειώσω ότι η ευθύνη πρέπει να μετατοπιστεί εκεί όπου ανήκει. Ευθύνη έχει ο καθένας να σέβεται τους άλλους. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για κάποιον που παραβιάζει τα όρια ενός άλλου ατόμου βασισμένη στο ότι το θύμα δεν έθεσε όρια, και για όποια συμπεριφορά του, αυτό είναι victim blaming και Ableist. Δεν σε κακοποιεί και δεν σε παραβιάζει κανείς καταλάθος, και οι περιπτώσεις πραγματικής παρανόησης για τα όρια του άλλου είναι σπανιότατες και δεν καταλήγουν σε πραγματική παραβίαση ή κακοποίηση. Το άτομο εκμεταλλεύεται τη θέση ισχύος του. 

Ο στόχος μας θα έπρεπε να είναι αυτός ο σεβασμός, αντί των ορίων και πώς να τα θέτουμε. Στην παρούσα συνθήκη πρέπει παράλληλα να μην έχουμε άγνοια κινδύνου και να κάνουμε το καλύτερο για την ασφάλειά μας. Αν θεωρούμε όμως ότι αυτός είναι ένας στόχος χειραφέτησης, κάνουμε λάθος. 

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης

Τα όρια είναι για τους νευροτυπικούς / και το αόρατο προνόμιο.