1 Όρια, βασικά σημεία.
•Πρέπει να μετατοπιστεί το κέντρο σε αυτούς που παραβιάζουν, όχι στο άτομο ως αποδέκτη συμπεριφορών.
•Η αλλαγή της συμπεριφοράς του ατόμου δεν είναι χειραφέτηση αλλά συμμόρφωση. (Αλλαγή προς ποια κατεύθυνση; )
•Αν δεν έχει συναινέσει το ίδιο το άτομο, δεν φέρει ευθύνη για την παραβίασή του σε καμία περίπτωση και δεν έχει δώσει καμία άδεια να το παραβιάζουν.
•Το θέμα των ορίων μπορεί συχνά να πάρει ableist και victim blaming χροιές.
•Τα Αυτιστικά άτομα χρειάζεται να προσέχουν για την δική τους ασφάλεια. Όπως και το μάσκινγκ, είναι θέμα ασφάλειας και όχι χειραφέτησης. Επίσης όπως και το μάσκινγκ, ούτε θα εξασφαλίσει το άτομο, ούτε είναι εφικτό από όλους και πάντα, και έχει κόστος για το άτομο. Τα όριά μας παραβιάζονται συνέχεια, δεν μπορούμε να βρισκόμαστε σε μία συνεχή επιφυλακή για αυτά, και δεν θα μας εξασφαλίσει γιατί δεν μπορεί πάντα να επιτευχθεί η προστασία με αυτόν τον τρόπο.
2 Όρια και self advocacy.
Εφόσον είναι εφικτό, η δράση προς την χειραφέτηση που αφορά και τα όρια είναι το self advocacy.
(Αυτό εννοώ λέγοντας)
Να θέτουμε όρια. Να είναι όντως τα δικά μας, όχι (μη αντιληπτή) ευθυγράμμιση ή παραχώρηση.
Να αναλαμβάνουμε πραγματική δράση, όπου μπορούμε.
Όχι [neuronormative] "μικρο-ρύθμιση" σχέσεων, αλλά self advocacy.
Μπορεί σε περιπτώσεις να σημαίνει και το να "φεύγεις", ή το να μη δίνεις εσύ πρόσβαση στον εαυτό σου, εσύ να ορίζεις αν και πού θα δώσεις αυτήν την πρόσβαση.
Τα όρια μπορούν να σημαίνουν μία διαδικασία διερεύνησης (στις περιπτώσεις που χρειάζεται, λόγω απομάκρυνσης από τον εαυτό μας, το να ξέρεις εσύ για σένα). Με την έννοια ότι δεν πρόκειται για ένα σετ εξωτερικών συμπεριφορών (όπως το μάσκινγκ) που θα ρυθμίσουν τις σχέσεις, γιατί αυτό έχει όλη την προβληματική του μάσκινγκ, είναι η ίδια συζήτηση, ισχύει ό,τι και στο μάσκινγκ. Δεν σε εξασφαλίζει, και δεν το ορίζεις εσύ.
Η ανταπόκριση εξωτερικά, όταν έχει ξεκινήσει από αυτήν την διερεύνηση (από τον πραγματικό εαυτό μας), είναι self advocacy. Πραγματική δηλαδή υπεράσπιση του εαυτού και όχι (μη αντιληπτή) ευθυγράμμιση και παραχώρηση.
Το θέμα είναι να μην έχουμε ψευδαισθήσεις ότι πρόκειται για ένα απλό θέμα ρύθμισης της εξωτερικής μας συμπεριφοράς ατομικά, γιατί αυτό δεν θα λειτουργήσει και δεν θα μας προστατεύσει πραγματικά.
Αν ήταν τόσο απλό το θέμα, δεν θα υπήρχε διαφορά στη λειτουργία μας από τα νευροτυπικά άτομα, θα είχαμε την ίδια λειτουργία. Ή το μάσκινγκ θα λειτουργούσε. Έχουμε άλλη λειτουργία που πρέπει να γίνει σεβαστή.
Είναι ψευδαίσθηση ότι στην παρούσα συνθήκη μπορούμε με οποιαδήποτε ατομική στάση μας να υπερβούμε την καταπίεση. Χρειαζόμαστε πραγματικό self advocacy προς την αλλαγή αυτής της συνθήκης και χειραφέτησή μας.
-
Η ανάρτηση αυτή και η τοποθέτηση των βασικών σημείων του θέματος προέκυψαν από αυτά τα threads στο twitter.
Το θέμα αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, έχει πάρα πολλές πλευρές, και χρειάζεται μία προσοχή γιατί αν τίθεται με γενικότητες και ασάφειες, χωρίς να ορίζουμε τι κάθε φορά εννοούμε, μπορεί να οδηγήσει στην ψευδαίσθηση της ατομικής ευθύνης / στάσης, σε victim blaming και ableism, σε συμμόρφωση αντί για χειραφέτηση, και όχι σε πραγματική υπεράσπιση και ασφάλειά μας. Τα κακοποιητικά άτομα έτσι και αλλιώς δεν θα μας σεβαστούν, γιατί αυτή είναι η κανονικότητα, γιατί μπορούν, γιατί είναι "νομιμοποιημένα", ισχυρά, και εμείς να νομίζουμε ότι όλα είναι εντάξει και να μην ξέρουμε από πού μας ήρθε, αφού είχαμε την "σωστή" συμπεριφορά. Ίσως χρειάζονται περισσότερο συγκεκριμένα παραδείγματα, ώστε κάθε φορά να είναι ξεκάθαρο τι ακριβώς εννοούμε με τα όρια, και τι είναι πραγματικά self advocacy, χειραφέτηση και υπεράσπιση του εαυτού μας.
Όσο προσπαθούμε ατομικά να ρυθμίσουμε τις σχέσεις μας στο περιβάλλον μας, δεν αλλάζει κάτι στην καταπιεστική συνθήκη για μας.
Καλούμαστε και πάλι να λειτουργήσουμε ως άτομα (μεμονωμένα), ενάντια στον εαυτό μας, σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Το οποίο παρουσιάζεται αμετακίνητο και παντοδύναμο και δεν καλείται να κάνει τίποτα.
Τα όρια έχουν ήδη τεθεί από την κανονικότητα. Όσα όρια και να προσπαθήσεις εσύ να θέσεις, αν δεν είναι ευθυγραμμισμένα με αυτά, δεν θα γίνουν σεβαστά. Δεν τα θέτεις εσύ τα δικά σου όρια εκεί που εσύ θέλεις. Είναι αυταπάτη ότι μπορείς να το κάνεις αυτό ["αρκεί να ξέρεις τον τρόπο"].
Αν ήταν τόσο απλά τα πράγματα, το να είσαι Αυτιστικό άτομο δεν θα σήμαινε κάτι πολύ διαφορετικό από το να μην είσαι, ως προς την καταπίεση.
Υπάρχει μία συνθήκη καταπιεστική για μας, συγκεκριμένα για μας, και το να νομίζουμε ότι μπορούμε να ρυθμίσουμε ατομικά κάθε πράγμα, αρνείται αυτό το γεγονός, αρνείται δεν λαμβάνει υπόψη τη διαφορά μας από το τυπικό, αρνείται την ύπαρξη των Αυτιστικών ατόμων, αρνείται να σεβαστεί τα Αυτιστικά άτομα.
Αρνείται πρόσβαση ως αυτό που είμαστε.
Αποκλείει Αυτιστικούς τρόπους ύπαρξης ή επικοινωνίας.
Να θέτουμε όρια. Να είναι όντως τα δικά μας, όχι (μη αντιληπτή) ευθυγράμμιση ή παραχώρηση.
Με πολλά δεν είμαι οκ, δεν μπορώ να τα παλεύω συνέχεια. Κάποια στιγμή πρέπει να φύγει το βάρος από πάνω μας, και να πάει εκεί που ανήκει, σε αυτούς που παραβιάζουν, προσβάλλουν, κάνουν αυτά που δεν είναι οκ, είτε με πρόθεση ή όχι, δεν έχει σημασία, σημασία έχει το να εστιάσουμε σε αυτούς και όχι σε εμάς ως "αποδέκτες" συμπεριφορών. Καμία τέτοια αποδοχή δεν υπάρχει. Δεν μπορώ όμως να είμαι σε επιφυλακή 24/7. Αν δεν υπάρχει πρόθεση, και δεν λέει κανείς ότι είναι προσωπικό, οφείλει όμως και πάλι το άτομο να μην προσβάλλει. Αυτός οφείλει να είναι ο προσεκτικός, όχι εγώ για να θέσω τα υποτιθέμενα όρια, λες και αν δεν το κάνω ή δεν το κάνω με τον ενδεδειγμένο τρόπο σημαίνει ότι δίνω άδεια να με παραβιάζουν.
Αν δεν έχεις συναινέσει εσύ σε κάτι, κανείς δεν έχει άδεια από σένα να σε παραβιάσει.
Αυτός οφείλει να είναι ο προσεκτικός, όχι εγώ για να θέσω τα υποτιθέμενα όρια, λες και αν δεν το κάνω ή δεν το κάνω με τον ενδεδειγμένο τρόπο σημαίνει ότι δίνω άδεια να με παραβιάζουν. [βλ. Thread 2]
Η ατομική ευθύνη δεν είναι "χειραφέτηση", είναι συμμόρφωση με την καταπίεση.
Όσο και αν το άτομο νομίζει ότι αναλαμβάνει κάποια δράση για να αλλάξει την κατάσταση της καταπίεσής του, φέρνοντας την ευθύνη στον εαυτό του με τον μεταφυσικό / ψυχολογικό τρόπο, προσπαθώντας για παράδειγμα να "θέσει όρια", που νομίζει ότι ο λόγος που δεν γίνονται σεβαστά είναι γιατί το ίδιο το άτομο δεν τα έχει θέσει* ή δεν τα έχει θέσει σωστά, δεν χειραφετείται στην πραγματικότητα. Συμμορφώνεται περισσότερο με την κατάσταση της καταπίεσής του, και στρέφεται ενάντια στον εαυτό του.
Όρια, σχετιζόμαστε με το περιβάλλον μας και με τους υπόλοιπους ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο που δεν κατανοούν και παρερμηνεύουν την ενσυναίσθησή μας ως έλλειψη ορίων.
[*Έχοντας πει αυτά, το θέμα των ορίων είναι πάρα πολύ μεγάλο και έχει πολλές πλευρές. Έχω μιλήσει γι' αυτό κι άλλες φορές, αλλά δεν θέλω να εννοήσω ότι τα Αυτιστικά άτομα δεν πρέπει να έχουν υπόψη τους και να είναι προσεκτικά για την δική τους ασφάλεια. Δυστυχώς κινδυνεύουμε από τα κάθε λογής κακοποιητικά άτομα που μας αντιλαμβάνονται ως να μην έχουμε όρια, επειδή σχετιζόμαστε με το περιβάλλον μας και με τους υπόλοιπους ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο που δεν κατανοοούν και παρερμηνεύουν την ενσυναίσθησή μας επίσης ως έλλειψη ορίων. Γι' αυτό στις διαπροσωπικές μας σχέσεις χρειάζεται μία προσοχή για την δική μας ασφάλεια. Αναφέρομαι στο θέμα ευρύτερα, και αυτό που λέω είναι ότι τα όριά μας δεν γίνονται σεβαστά και αυτό είναι κομμάτι της καταπίεσής μας για το οποίο συνολικότερα η λύση δεν βρίσκεται στην ατομική μας στάση. (...)]
Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 2 [και απαραίτητο διάβασμα]
Thread 4 https://twitter.com/anna_goundra/status/1553855490484064256
Most of it is not boundary issues. It's power imbalance.
•And
-lack of accommodations
-no access / inaccessible NT systems
-disrespecting ND ways of communication, different boundaries and other different ways of doing things (like pace).
Έχω ασχοληθεί πολύ με το θέμα των ορίων, από πολλές πλευρές, και μπορείτε να δείτε όλη την ετικέτα στο blog μου
Το θέμα είναι ότι συχνά μπορεί να πάρει ableist και victim blaming χροιές
όταν περιμένουμε από ένα Αυτιστικό άτομο να πρέπει οπωσδήποτε να "θέτει όρια", και με κάποιον ενδεδειγμένο (neuronormative δηλαδή) τρόπο
γιατί έχουμε διαφορές στον τρόπο που επικοινωνούμε, στα ίδια τα όρια (που δεν γίνονται σεβαστά), στον τρόπο που σχετιζόμαστε, στην ενσυναίσθηση.
Δεν διαφέρει από το masking. Το masking έχει λόγους υλικούς και καταπίεσης που υφίσταται, δεν είναι ατομικό - ψυχολογικό θέμα, από την άλλη δεν μπορούμε και να το αντιλαμβανόμαστε αυτό ως χειραφέτηση.
Σχετικό με αυτό
Έχω μιλήσει γι' αυτό κι άλλες φορές, αλλά δεν θέλω να εννοήσω ότι τα Αυτιστικά άτομα δεν πρέπει να έχουν υπόψη τους και να είναι προσεκτικά για την δική τους ασφάλεια. (...) [βλ. Thread 3]
Να θέτουμε όρια. Να είναι όντως τα δικά μας, όχι (μη αντιληπτή) ευθυγράμμιση ή παραχώρηση. [βλ. Thread 1]
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου