"Resilience", η έκθεση στο ερέθισμα είναι τραυματισμός και επανατραυματισμός του νευρικού μας συστήματος και όχι ενδυνάμωση. / Χαρακτηριστικά: οι σχέσεις μέσα στην ομάδα είναι αυτό που προηγείται.

Ableist ideas about "resilience" traumatise and retraumatise Autistic people, put them in danger and normalise bullying.

Noise Cancellation update (29/6/21)

Gaslighting και Νευροαπόκλιση - επιπτώσεις

-

Η προηγούμενη ανάρτηση και σχεδιάγραμμα Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 6: Η αντίληψη της φυσικής υπεροχής της αλλιστικής λειτουργίας βρίσκεται στην ρίζα κάθε προβλήματος και βλάβης μας, μπορεί να αποτελέσει μία γενικότερη ανάρτηση αναφοράς, όπου βλέπουμε πώς συνδέονται τα θέματα και από πού απορρέουν ως κέντρο. Μπορούμε να δούμε την έννοια του resilience ως απόρροια της ψυχολογικοποίησης-συμπεριφοροποίησης-ηθικοποίησης και της Ableist αντίληψης φυσικής υπεροχής που συνεπάγεται και υγεία ή κανονικότητα μίας λειτουργίας έναντι άλλων που παθολογικοποιούνται (ή/και ψυχολογικοποιούνται). Βλέπουμε την άρνηση της διαφοράς λειτουργίας και τοποθέτησή της ως παθολογικής ή κατώτερης "συμπεριφοράς" με μέτρο που ορίζει η λειτουργία υπεροχής.

Η φοβική λειτουργία (ή οποία θεωρώ ότι στην πραγματικότητα είναι θέμα context όπως έχω αναλύσει αλλού, καθώς και [αυξημένης] συνειδητότητας, και από την άλλη έχει προκληθεί στο άτομο αντίδραση του Νευρικού συστήματος που καθορίζεται από την σχέση με το περιβάλλον), και το τραύμα, ψυχολογικοποιούνται και ηθικοποιούνται, θεωρούνται αδυναμία, σε μία κουλτούρα που έχει για υπέρτατη αξία την "δύναμη" την οποία και ορίζει ως έννοια, ελαττώματα χαρακτήρα και λόγος για απαξίωση και μη σεβασμό του ατόμου.

Η Ableist έννοια του resilience από μόνη της εμπεριέχει την ιδέα της φυσικής υπεροχής μίας λειτουργίας ή νευροτύπου, και τελικά μίας κουλτούρας που καθορίζει και τα ανάλογα context. Έχω εκφράσει κατά καιρούς την άποψη ότι ενώ ξεκάθαρα υπάρχει Αυτιστική λειτουργία που είναι διαφορετική από την αλλιστική, ένα μεγάλο μέρος της διαφοράς είναι αυτό που λέω "context", έχει να κάνει με την κουλτούρα και με την κοινωνικοποίηση στην πράξη. Ενώ υπάρχει διαφορά στην επικοινωνία, κοινωνικότητα, τρόπο σχέσης κ.ά, αναφέρομαι εδώ στην πράξη, δηλαδή τι προκύπτει από την ίδια την θεώρηση του ατόμου "εκτός ομάδας". Και θεωρώ ότι η διαφορά δεν είναι στην πραγματικότητα ανυπέρβλητη, αλλά μεγάλο μέρος του θέματος που προκύπτει οφείλεται στην σχέση και θεώρηση των μελών μίας ομάδας, στην πράξη. Και με την αλλιστική κοινωνικότητα και επικοινωνία να βρίσκεται σε θέση υπεροχής και προνομίου, δημιουργείται στα Αυτιστικά άτομα ευαλωτότητα κοινωνικά, εξαιτίας αυτού του πράγματος και όχι γιατί οι διαφορές είναι ανυπέρβλητες.

Παράδειγμα διαφοράς context ή τρόπου, και παθολογικοποίησης "χαρακτηριστικών" τα οποία στην πραγματικότητα είναι ανθρώπινα χαρακτηριστικά και παθολογικοποιείται ο τρόπος, ή προηγείται το othering και αποπομπή μας ή μη συσχετισμός μίας ομάδας μαζί μας. Για παράδειγμα λένε ότι τα Αυτιστικά άτομα συσχετίζονται μεταφέροντας δικές τους εμπειρίες, και αυτό παθολογικοποιείται και θεωρείται αρνητικό. Αυτή η παθολογικοποίηση είναι κάτι που δεν ισχύει γενικά, ούτε αυτό είναι κάτι που κάνουμε εμείς αποκλειστικά. Μου φαίνεται λίγο περίεργο να θεωρούμε ότι οι αλλιστικοί δεν μοιράζονται εμπειρίες, δεν ανοίγονται ο ένας στον άλλον και δεν συσχετίζονται με αυτόν τον τρόπο. Είναι ένα ανθρώπινο βίωμα. Απλώς εμείς δεν ανήκουμε στις ομάδες τους. Ό,τι και να κάνουμε εμείς θα μας ακυρώσουν. Προηγείται η σύνδεση της ομάδας.

Προσωπικά μου έχει τύχει πάρα πολλές φορές, από το σύνηθες βίωμα όπου σε έναν κύκλο υποτίθεται συστηνόμαστε και μιλάμε για τον εαυτό μας και πώς αντιμετωπίζομαι εγώ σε σχέση με τους άλλους, μέχρι ξεκάθαρα να βρίσκομαι σε μια ομάδα ατόμων όπου γίνεται μοίρασμα εμπειρίας και όταν εγώ μοιράζομαι κάτι πολύ σχετικό κατά την κρίση μου αντιμετωπίζομαι με ακύρωση, αγνόηση, ακόμα και χλευασμό. Άλλες φορές μου έχει τύχει να μην μπορώ καν να βρεθώ σε έναν κύκλο όπου κάποιοι συνομιλούν και να μου φέρονται σαν να είμαι αόρατη, ή κουνούπι. Δεν κάνω κάτι διαφορετικό από τους άλλους, ίσως είναι διαφορετικός ο τρόπος μου και η αντίληψή μου, αλλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι δεν συσχετίζονται και ότι οι σχέσεις μέσα στην ομάδα είναι κάτι που προηγείται των χαρακτηριστικών που μπορεί ούτε καν να διαφέρουν, ή των διαφορών που δεν είναι ανυπέρβλητες. Ούτε αυτοί είναι εξωγήινοι, ούτε κι εμείς, τα χαρακτηριστικά είναι ανθρώπινα.

Για να γυρίσω στο θέμα του resilience που προκύπτει από την άρνηση της διαφοράς λειτουργίας και την θεώρηση φυσικής υπεροχής ενός νευρότυπου έναντι άλλων με αποτέλεσμα καταστάσεις του νευρικού συστήματος όπως το τραύμα και οι φοβίες να ψυχολογικοποιούνται και ηθικοποιούνται στα μέτρα και κριτήρια της θεωρούμενης λειτουργίας, και κουλτούρας, υπεροχής.

Παραθέτω από διάφορες αναρτήσεις που έχω αναφερθεί σχετικά, με μερικές τροποποιήσεις (βλ και παραπάνω αναρτήσεις):

Resilience κανονικά είναι η ανθεκτικότητα. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι το νευρικό σύστημα  επανέρχεται μετά από κάποιο στρες. Αυτό δεν γίνεται με έκθεση στο ερέθισμα. 

Resilience έχει φτάσει να εννοείται η "σκληραγώγηση", εντελώς καταστροφικό για Αυτιστικά άτομα, δεν χτίζεται έτσι η ανθεκτικότητα του νευρικού συστήματος, είναι συνεχής επανατραυματισμός, βλάβη προκαλείται έτσι. 

Η έκθεση στο ερέθισμα (δεν ξέρω τι είναι για τα αλλιστικά άτομα και δεν μ' ενδιαφέρει), για μας είναι τραύμα και μόνο τραύμα. Μας επανατραυματίζουν. Μας καταστρέφουν, δεν δυναμώνει έτσι το νευρικό μας σύστημα.

Αυτό που λέμε "resilience", τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, δεν έχει καμία σχέση με την έκθεση στο μη ανεκτό ερέθισμα, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Με τη χρήση των ακουστικών το σύστημά μου δυνάμωσε και χαλάρωσε. 

Αυτό που λέμε resilience, δεν είναι κάποιου είδους σκληρότητα, το αντίθετο είναι η αντοχή του νευρικού συστήματος, που χρειάζεται χαλάρωση και επαφή με το σώμα μας για να χτιστεί, και όχι ένταση και συνεχή αντίδραση στα ερεθίσματα, συνεχή επιφυλακή, έτσι γίνεται χειρότερα. 

Ως τραύμα σε επίπεδο νευρικού συστήματος αντιλαμβάνομαι και την ευαισθησία στον ήχο.