Για την "σωματική" προσέγγιση στο τραύμα, και άλλα trends.

Έγραψα αυτήν τη σημείωση για να ενημερώσω μία παλιότερη ανάρτηση (Noise Cancellation update (29/6/21)) σχετικά με τις προσεγγίσεις στο τραύμα.

Το να επεξεργάζεται το άτομο τις εμπειρίες του μέσα από πιο ψυχολογικές προσεγγίσεις δεν είναι κακό εφόσον το ορίζει και επιλέγει το ίδιο το άτομο για τον εαυτό του, όμως δεν θα κάνει την διαφορά σε κάτι που είναι νευρολογικό και δεν θα έχει θετικά αποτελέσματα στην πράξη, αντίθετα μπορεί να δημιουργήσει στρεβλώσεις στην αντίληψη που θα αποπροσανατολίσουν το άτομο και θα απομακρύνουν από την ίαση. Από αυτήν την άποψη μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα αντί για θετικά, αν μιλάμε και στοχεύουμε στην ίαση τραύματος. Κάποιες προσεγγίσεις που αποκαλούνται "θεραπευτικές" στοχεύουν στην καταστολή του νευρότυπου και υποτιθέμενη προσαρμογή του ατόμου και όχι ίαση του τραύματος.

Εξίσου προσεκτικοί όμως πρέπει να είμαστε με λεγόμενες "σωματικές προσεγγίσεις", και σχετικά trends. Λόγω του ότι συνήθως δεν μας καλύπτουν "mainstream" προσεγγίσεις και πληροφορίες που αφορούν την αλλιστική λειτουργία, υπάρχει εκμετάλλευση αυτής της τρύπας του συστήματος που δίνει χώρο για τσαρλατανισμούς και εξαπάτηση. Αυτό συμβαίνει και σε άλλους τομείς, υγείας, διατροφής, κ.ά. Το ότι μία προσέγγιση πλασάρεται ως "σωματική", και διάφορα σχετικά trends που δημιουργούνται από νέες θεωρίες για το τραύμα, δεν θα μας εξασφαλίσει. Το πεδίο είναι σχετικά καινούργιο και τα νέα ονόματα που έχουν αναδειχτεί μέσα σε αυτό τείνουν να γίνουν εξίσου mainstream και να αποκτούν εγκυρότητα, και με προβληματικές και ableist θεωρήσεις της αλλιστικής λειτουργίας ως μέτρο υγείας και κανονικότητας, και παθολογικοποίησης και καταστολής του νευρότυπού μας αντί ίασης.

Σχετικές αναρτήσεις:

Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 4: Η καταστολή του νευρότυπου δημιουργεί το τραύμα.

Σημαντική και απαραίτητη κριτική στην "polyvagal theory".