Το masking δεν είναι ένδειξη "λειτουργικότητας", είναι ένδειξη μεγαλύτερης καταπίεσης. Eίναι ένδειξη καταστολής. Είναι ένδειξη μη (δυνατότητας) ύπαρξης.
Ενημέρωση: Διαβάστε την ανάρτηση Υπάρχει «Μάσκινγκ»; – Σειρά αναρτήσεων.
Το masking δεν είναι ένδειξη "λειτουργικότητας", είναι ένδειξη μεγαλύτερης καταπίεσης. Είναι ένδειξη καταστολής. Είναι ένδειξη μη (δυνατότητας) ύπαρξης.
Autistic Journals
Ο μύθος του masking, και ο μύθος της υψηλής λειτουργικότητας.
Δεν ξέρω πόσο είναι κατανοητό κάτι που προσπαθώ καιρό να πω για το masking, για την σύνδεσή του με τον (ψεύτικο) διαχωρισμό της λειτουργικότητας, που λέγεται "high functioning". Δεν έχει να κάνει ο ψεύτικος αυτός διαχωρισμός ευγονικής και σεξιστικής προέλευσης με το masking στην πραγματικότητα. Σκεφτείτε το λίγο, τα πρότυπα του διαχωρισμού της "λειτουργικότητας" είχαν να κάνουν με τις Ableist και σεξιστικές ιδέες περί υψηλής νοημοσύνης και το στερεότυπο που και σήμερα υπάρχει του λευκού Αυτιστικού αγοριού που έχει υψηλή νοημοσύνη. Δεν είχε να κάνει με το masking αυτό. Οι γυναίκες που θεωρούνται κατά τον μύθο αυτό "καλύτερες στο masking" (δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα όπως φαίνονται επιφανειακά), τις γυναίκες λοιπόν, ο Άσπεργκερ τις θεωρούσε κατώτερες και ότι δεν μπορούσαν να είναι Αυτιστικές, και ότι δεν άξιζαν να ζουν. Κάθε άλλο παρά high functioning ήταν οι γυναίκες για το στερεότυπο αυτό. Στο στερεότυπο του high functioning Αυτιστικού, δεν ήταν οι γυναίκες και το masking, ήταν τα λευκά ("άρια") αγόρια τα οποία έκρινε ο Άσπεργκερ ότι είναι υψηλής νοημοσύνης.
Edit, για να συμπληρώσω, ούτε καν κάθε λευκού, αλλά συγκεκριμένα "άριου", γερμανικής καταγωγής.
Το masking δεν είναι ένδειξη "λειτουργικότητας", είναι ένδειξη μεγαλύτερης καταπίεσης. Είναι ένδειξη μη (δυνατότητας) ύπαρξης.
Eσωτερικευμένος Ableism, ως άμυνα για να αντέξουμε ψυχολογικά.
Μας έχουν παραμυθιάσει με αυτό, και πρέπει μόνοι μας να το καταλάβουμε. Κάποιοι μάλλον το καταλάβαμε φτάνοντας στα όριά μας. Παίζουν με το τραύμα μας, την καταπίεσή μας, τον εσωτερικευμένο Ableism, ως άμυνα για να αντέξουμε ψυχολογικά.
Είπα και σε προηγούμενη ανάρτηση κάτι άλλο όμως. Αν πιστεύουν όντως κάποιοι ότι είναι high functioning, οκ, να δεχτούμε λοιπόν ότι υπάρχουν κάποιοι που απλώς είναι λίγο περίεργοι τύποι και αυτό είναι όλο με αυτούς. Κανένα πρόβλημα. Εγώ και πολλοί άλλοι τότε που μάλλον μας μπερδεύουν με κάτι τέτοιο, δεν ανήκουμε σε αυτήν την κατηγορία.
Δείτε και τις πιο πρόσφατες σχετικές αναρτήσεις στο blog.
Masking is an allistic concept (Ετικέτα)
When we compare masking to acting, we romanticise our suppression.
We give more meaning to "masking" or "camouflaging" than what it actually is.
I believe the problem is we give more meaning to "masking" or "camouflaging" than what it actually is, suppression of the neurotype, which is socially and systemically demanded from us in order to survive.
Not even a professional actor can control what their behaviour conveys to others.
Camouflaging (trying to suppress the neurotype, which isn't even possible to do) is one thing. Controlling what one's behaviour conveys to others is another.
• Not even a professional actor can control what their behaviour conveys to others.
Are there people who are able to do this?
There may be, I can't know, but
• it's irrelevant if they are actors, it's not related to acting.
• it's not related to camouflaging (trying to suppress the neurotype, which isn't even possible to do).
I don't know what I would understand from all this when I was 20 and hadn't the experiences I've had, but also no idea what was actually going on, because the information of being Autistic which unlocked these answers was also missing. It did feel like what we may think of as "acting", or trying to present a kind of persona. It is not sustainable and leads to serious mental health issues and burnout. We should stop romanticising it, reducing it and comparing it to any art, skill, or "language". We are not at this point currently to reduce it to "different languages". What difference does it make from accepting it's a matter of learning "social skills"? How do we expect others to understand what we are saying when they take the wrong message (and dominant idea) that some Autistics have this extra ability or acting skill which makes them "high-functioning"?
It also leads to social and relationship issues, to professional issues, all kinds of issues, it's destructive in every aspect of life.
If you believe it contributed to your success in any aspect (personal, social, professional), just think better if it was actually "masking" that did this for you. And if you still believe that, please don't make it like it can apply to anyone else, because you believe this worked for you. It's actually Ableist to do so. Then perhaps we should all believe that after all there are a few high-functioning Autistics like you, and the rest of us lack the ability to mask "successfully". Fine. I don't belong to this group then.
People need supportive social environments and systems to succeed in life, not "masking".
Our true capacity *is not reached with masking*.
Some may think we can achieve something with masking. We can't achieve anything with masking, because our true capacity *is not reached with masking*. Try presenting your true capacity in any environment and see what happens. You will suffer.
Some romanticise art professions.
Any environment. Do not think there is a magic place where they'll acknowledge who you are, at least not based on the type of work/environment, as some tend to romanticise art professions and environments, or supposed knowledgeable people, and think the right people will see them. Maybe these magical environments and people who understand you do exist somewhere, but it's likely not what we think.
Not even a professional psychiatrist and therapist for more than 6 years got anything at all, I'm not saying these people and places do not exist, they may exist somewhere, I'm talking about a particular illusion to think that supposed knowledgeable people will understand and appreciate us, that someone in authority will protect us, that the type of profession or environment is what makes the difference. In my experience, it doesn't.
It's not actually about personality.
Masking may also have a personality dimension. But that's only one dimension, and in my experience, not the most important one. Perhaps it's the first one becomes aware of. I first became aware of this. But there's more to it. It's not actually about personality.
A skill doesn't lead to Autistic burnout and mental health issues.
[Masking]
If it's skills, or a choice of behaviour (also supposing we control and choose what it conveys to others, which isn't true), then how does it lead to Autistic burnout?
And if we accept this, how do we expect allistics to understand, when it doesn't make sense? Isn't it reasonable for them to think that we can just change our behaviour and learn some skills?
We don't "mask" anything, it's suppression of the neurotype.
A skill doesn't lead to Autistic burnout and mental health issues.
Masking or camouflaging reduces functioning ability.
Before I realised I have burnout and the need to prioritise my health above everything, I would consider myself extremely "high-masking". To be honest, after certain experiences I had gradually got into an "unmasking" kind of process, without knowing what it is, but still noone would think of me being Autistic. I would be judged as anything else. So what is masking or camouflaging really about, and what does it have to do with "functioning"? If masking has anything to do with "functioning", it reduced, not increased, every functioning ability I had.
It felt like going against myself.
We wouldn't be Autistic if it was a matter of learning a skill, it is not. We erase the systemic and societal issue which places us in a position of disadvantage, and also the neurobiology of a different function.
When we view the allistic function as a "different language", "ability" ["masking"], or "skill that can be learnt and taught", we erase the systemic and societal issue which places us in a position of disadvantage, and also the neurobiology of a different function. We wouldn't be Autistic if it was a matter of learning, it is not. It also erases the fact that this "performing" is traumatising, or a traumatic response in itself. It is not a "skill". It is not a "language". That minimises the struggle of many, and the burnout that it has caused. A "skill" is not causing Autistic burnout.
Δεν μπορούμε να υποκριθούμε την προσβασιμότητα.
Καμία τέχνη, καμία δεξιότητα και καμία εκμάθηση ξένης γλώσσας δεν σε οδηγεί σε burnout.
Είναι για μένα μία προσωπική διαδρομή όλο το θέμα του "μάσκινγκ". Αυτά που έχω καταλάβει φαίνονται στις πιο πρόσφατες αναρτήσεις μου. Αν το αποδεχόμαστε ως "ικανότητα" και "λειτουργικότητα", αποδεχόμαστε τον διαχωρισμό σε επίπεδα, ή ότι είναι θέμα εκμάθησης δεξιοτήτων. Δεν είναι. Δεν έχει καμία σχέση με την υποκριτική τέχνη. Καμία τέχνη, καμία δεξιότητα και καμία εκμάθηση ξένης γλώσσας δεν σε οδηγεί σε burnout, ούτε σε υπέρβαση της λειτουργίας σου. Ούτε μπορούμε να υποκριθούμε την προσβασιμότητα. Δεν είναι "high functioning", δεν είναι ούτε και "high masking", είναι μη αναγνώριση.
Παρουσίασα αυτό το θέμα, την αντίληψη και προσωπική εμπειρία μου, στην ανάρτηση Αυτιστικό καμουφλάζ - Παρουσίαση θέματος.
Είναι καταστολή της λειτουργίας μας και κανονικοποίησή της, που επιβεβαιώνει και τον διαχωρισμό λειτουργικότητας, όταν το αποδεχόμαστε ως ικανότητα, που υποτίθεται έχουμε κάποιοι, και παρανόηση για την λειτουργία του Αυτιστικού νευρότυπου. Είναι καταπίεση και όχι κάποια λειτουργία που επιλέγουμε σαν μία μάσκα. Αφορά το σύνολο της αλληλεπίδρασής μας στα αλλιστικά περιβάλλοντα και συστήματα και τις απαιτήσεις τους από εμάς.
Η ιδέα ότι μέσω μιας "νευροτυπικής περσόνας" που θα χτίσουμε ως υποτιθέμενοι ηθοποιοί, μπορούμε να λειτουργήσουμε ως αλλιστικοί, μου φαίνεται αρκετά παράδοξη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου