Ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι μιλάνε για τους Αυτιστικούς που χρειάζονται συνεχή υποστήριξη είναι απο-ανθρωποποιητικός (dehumanising).

Κανένας σοβαρός advocate, που γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλάει, δεν ισοπεδώνει την υποστήριξη. Στην υποστήριξη αναφέρονται και τα λεγόμενα «επίπεδα» της διάγνωσης, στο ίδιο το ιατρικό μοντέλο. Τα προβληματικά σημεία των «επιπέδων» που έχουν να κάνουν με αντιλήψεις που συνδέονται με αυτά, τα έχω αναλύσει στην ανάρτηση Το Πρόβλημα με τα «Επίπεδα Αυτισμού». Ο τίτλος συμπυκνώνει το ίδιο το πρόβλημα: Τα επίπεδα δεν είναι επίπεδα «αυτισμού», είναι επίπεδα υποστήριξης. Δεν υπάρχει περισσότερο και λιγότερο Αυτιστικός, βάσει της υποστήριξης που χρειάζεται. Στην πραγματικότητα, ούτε καν στην διάγνωση δεν υπάρχει αυτό. 

Αυτή η αντίληψη προέρχεται από την έννοια ενός «γραμμικού φάσματος λειτουργικότητας», που ορίζει την ίδια την έννοια του «αυτισμού» ως παθολογίας. Αυτό είναι κάτι που ή το δέχεται κανείς ή όχι. Αν ορίζεις τον «αυτισμό» ως παθολογία, ή ως παθολογική οντότητα, υιοθετείς την αντίληψη του ιατρικού μοντέλου. Αν υιοθετείς το Παράδειγμα της Νευροποικιλότητας, σημαίνει ότι Αυτιστικός ή είναι κανείς ή δεν είναι και δεν υπάρχει βαθμός «αυτισμού». Αυτά είναι πλαίσια αντίληψης.

Για να επανέλθω στο αρχικό θέμα, οι σοβαροί advocates, και όχι οι άσχετοι influencers, δεν ισοπεδώνουν την υποστήριξη, αντίθετα βρίσκονται απέναντι σε νοοτροπίες ableism που οικειοποιούνται και διαστρεβλώνουν το Παράδειγμα της Νευροποικιλότητας, λες και απευθύνεται σε μία κατάσταση «υψηλής λειτουργικότητας», έναν τύπο προσωπικότητας που δεν χρειάζεται τίποτα (και ρομαντικοποιείται). 

Αλήθεια, σε τι διαφέρει κάτι τέτοιο από το «autistic-like» της δόκτορος Φριτ (από το Φρίττουμε); Γιατί μας φαίνεται εξωφρενικό; Είναι βεβαίως, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα καινούργιο και διαφορετικό, αντανακλά κυρίαρχες αντιλήψεις, και δυστυχώς υπάρχουν ακόμα και Αυτιστικοί που τις υιοθετούν (εσωτερικευμένος ableism). Και θα πρέπει να γίνουμε ακόμα πιο ξεκάθαροι απέναντι σε αυτές, και όχι να το αγνοούμε αυτό και να το αφήνουμε να περνάει. Αυτά αναλύω στην ετικέτα Υπάρχει Μάσκινγκ; και άλλες σχετικές αναρτήσεις (σύνδεσμοι στην ανάρτηση Υπάρχει «Μάσκινγκ»; – Highlights and Quotes).

(Δεν αναγνωρίζονταν καν πολλοί Αυτιστικοί πριν το 2013, εκεί θέλει να ξαναγυρίσουμε η Δρ. Ούτα, αντί να πάμε μπροστά, στην μη αναγνώριση, στην αορατότητα, στην ανυπαρξία, στο να μην μπορούμε να έχουμε καμία δράση και κανένα λόγο. Υπάρχει ο «πραγματικός αυτισμός», που εμείς ορίζουμε, και το τίποτα, το «autistic-like». Αυτό είναι το αφήγημα.)

Θέλω να βάλω μια διάσταση ακόμα (στον προβληματισμό των «επιπέδων») με αυτήν την ανάρτηση, που δεν έχω αναλύσει τόσο στα προηγούμενα. Τον απο-ανθρωποποιητικό τρόπο (dehumanising) με τον οποίο κάποιοι μιλάνε για τους Αυτιστικούς που χρειάζονται συνεχή υποστήριξη. Δεν τους αντιμετωπίζουν ως ανθρώπους. Χρησιμοποιούν μία γλώσσα προσβλητική, σαν να τους στερούν ανθρώπινες ιδιότητες, την αξιοπρέπεια. Λένε «βαρύ αυτισμό», διαχωρίζοντας τον εαυτό τους (όταν είναι και οι ίδιοι) ως «τύπο προσωπικότητας», «autistic-like», που λέει και η Δρ. Ούτα, και δημιουργώντας ένα συγκεκριμένο απο-ανθρωποποιητικό στερεότυπο. Μία πρόχειρη κατηγοριοποίηση, που δείχνει την απουσία κάποιου στόχου υποστήριξης. Που ενισχύει αφηγήματα εξάλειψης και ευγονικής.

Στο «απο-ανθρωποποιητικό» όμως σταματάω εδώ. Τα άλλα τα αναλύω περισσότερο και στις αναρτήσεις. Αυτό που με ενοχλεί εμένα είναι αυτός ο απο-ανθρωποποιητικός τρόπος με τον οποίο κάποιοι αναφέρονται στους Αυτιστικούς που χρειάζονται μεγάλη υποστήριξη. (Ο λόγος που δεν φέρνω παραδείγματα, είναι ότι δεν θέλω να επαναλάβω τις εκφράσεις.) Δεν ξέρω πώς μπορεί κανείς να μη βλέπει το πρόβλημα σε αυτόν τον τρόπο. Να φαίνεται σαν να έχει κανονικοποιηθεί το να μιλάνε έτσι για Αυτιστικά άτομα που χρειάζονται μεγάλη υποστήριξη, σαν να μην είναι άνθρωποι, να στερούνται της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. 

Πετάμε μια ταμπέλα, και μία τέτοια απο-ανθρωποποιητική έκφραση από αυτές που δεν θέλω να αναφέρω, και το τίποτα, όλα καλά, ας ψάξουμε μόνο πώς να μην υπάρχουν, ή πώς να μη γεννηθούν. Ας το εκμεταλλευτούμε για να πουλήσουμε αφήγημα τραγικότητας, ας το χρησιμοποιήσουμε ως φόβητρο για την όποια ατζέντα. Ας καλύψουμε την πραγματική συστημική έλλειψη υποστήριξης. Οτιδήποτε εκτός από το να δούμε έναν άνθρωπο, και τι πραγματικά χρειάζεται. 

Διαβάστε στο blog Επιλεγμένες αναρτήσεις

Μείνετε ενημερωμένοι στις σελίδες Νέα στο blog και Νέες αναρτήσεις

Η ειδικότητά μου δεν είναι τι κάνει ο αλγόριθμος, και η ασχολία μου δεν είναι το μάρκετινγκ του εαυτού μου στα social media. Ασχολούμαι με περιεχόμενο, όχι με μηχανισμούς διανομής. Αν πιστεύετε ότι το περιεχόμενο αξίζει, η υποστήριξη και η κοινοποίηση μπορεί να βοηθήσει αυτό το έργο να συνεχιστεί και να φτάσει σε περισσότερους.