Υπάρχει «Μάσκινγκ»; – Highlights and Quotes
🇬🇧 English
Η αντίληψη που επικρατεί είναι ότι το καμουφλάζ προσδίδει κάποια μαγική πρόσβαση. Αυτό είναι το σημείο που χρειάζεται να αποσυνδεθεί. Το καμουφλάζ ή μάσκινγκ δεν συνδέεται με κάποια πρόσβαση ή επιτυχία, σαν να βρίσκεται σε μία ζυγαριά κέρδους και κόστους. Η επιτέλεση της αλλιστικής λειτουργίας είναι ένα προαπαιτούμενο για οτιδήποτε χωρίς κάποιο κέρδος, στο οποίο είμαστε εξαναγκασμένοι. Και ενώ, καταπιέζοντας την φυσική μας λειτουργία, μειώνει ή εξουδετερώνει πλήρως την απόδοσή μας και την ανάπτυξη του δυναμικού μας.
Έρχεται πραγματικά η καταπίεσή μας από το ίδιο το «καμουφλάζ»; Ή είναι ο τρόπος που προσπαθούμε να ανταποκριθούμε σε απαιτήσεις του κοινωνικού και συστημικού περιβάλλοντος που εμποδίζουν την φυσική μας ανάπτυξη και λειτουργία; Ονομάζουμε «μάσκινγκ» ή «καμουφλάζ» κάθε εμπειρία καταπίεσης που βιώνουμε συνολικά στην αλληλεπίδασή μας με τα αλλιστικά περιβάλλοντα και συστήματα.
Όταν επικεντρωνόμαστε στο «μάσκινγκ» ασχολούμαστε με το πώς ο μηχανισμός μας προσπαθεί να ανταποκριθεί, αντί με τη συνθήκη που του προκαλεί το πρόβλημα. Ασχολούμαστε με το πώς το άτομο αντιμετωπίζει θέματα όπως η συστημική μη πρόσβαση, αποκλεισμός και εξαναγκασμός σε αυτήν την επιτέλεση. Με την ίδια την επιτέλεση αντί με τον εξαναγκασμό του σε αυτήν.
Για μας μπορεί να λειτουργεί σαν μία «αναλογία» (μάσκα), για τους αλλιστικούς όμως αναφέρεται σε διαφορετική εμπειρία, που δεν είναι πραγματικά κοινή μεταξύ μας. Έτσι δεν το κατανοούν πραγματικά. Οι μάσκες που εκείνοι καλούνται να φορέσουν και οι ρόλοι που καλούνται να επιτελέσουν στην ζωή τους αφορούν διαφορετικές εμπειρίες και δεν έχουν τις ίδιες επιπτώσεις. Δεν αφορούν μία πραγματική καταπίεση του δυναμικού τους ή την μη πρόσβασή τους. Γι' αυτό βλέπουν μόνο μία «ψυχολογική» διάσταση. Μπορεί να δυσφορούν λίγο ή πολύ, αλλά δεν εμποδίζονται. Μέχρι τη δυσφορία, κάποιοι, ούτε καν όλοι, κατανοούν. Τίποτα άλλο. Αναφερόμαστε σε μία διαφορετική επιτέλεση που δεν γνωρίζουν και δεν μπορούν να κατανοήσουν στην βάση της δικής τους εμπειρίας. Οι αναλογίες που τους προσφέρουμε δεν λειτουργούν.
Αποδεχτήκαμε το πλαίσιο των «αυτιστικών χαρακτηριστικών». Δεν είναι όμως «χαρακτηριστικά» τα οποία κρύβουμε, μπορούμε να καταλάβουμε αυτήν τη σύμβαση που δεχτήκαμε και την βασική παρανόηση που περιέχει. Προσεγγίζει εμπειρίες που μπορούμε να αναγνωρίσουμε, αλλά δεν αντιστοιχεί πραγματικά στην δική μας εμπειρία.
Υπάρχει «Μάσκινγκ»; – Παρουσίαση θέματος
H πιο σημαντική καταπίεσή μου δεν ερχόταν από μέσα ως «καμουφλάζ» παρά τις ανυπολόγιστου κόστους επιπτώσεις που είχε για μένα και το περιβάλλον μου, η πιο σημαντική καταπίεσή μου παραμένει η εξωτερική συνθήκη η οποία μπλοκάρει την ανάπτυξη του δυναμικού μου και την κοινωνική μου ύπαρξη, παραμένει η πρόσβαση και κάθε εχθρικό κοινωνικό και συστημικό περιβάλλον. Δεν αλλάζουν αυτά μαγικά με το «καμουφλάζ». Δεν είναι μια ζυγαριά κόστους και κέρδους. Δεν κερδίζουμε τίποτα.
Η ψυχολόγος κυριολεκτικά ταυτίζει το «μάσκινγκ» με την αλλιστική λειτουργία. Ταυτίζει το καμουφλάζ με λειτουργικότητα ή ικανότητα. Και δεν λέει κάτι τόσο εξωφρενικό όσο ακούγεται. Παρά την πρόοδο που έχει γίνει στην ορατότητά μας, στην βάση του ιατρικού μοντέλου και της διάγνωσης βρίσκονται αυτές οι αντιλήψεις του γραμμικού φάσματος, και γι' αυτό είναι wake-up call. Βρίσκονται κυρίαρχες αντιλήψεις που και εμείς έχουμε έμμεσα αποδεχτεί (μάσκινγκ ως ικανότητα-λειτουργικότητα, άρνηση διαφοράς λειτουργίας).
Υιοθετούμε αντιλήψεις και ερμηνείες που είναι «κατά προσέγγιση», δεν είναι όμως ακριβείς, και αυτό είναι ένα σημείο διάστασης και παρανόησης με τους αλλιστικούς, γιατί δεν καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος. Ανάγουμε στο «μάσκινγκ» με πρόχειρο τρόπο ένα συνολικό βίωμα καταπίεσης που υπάρχει σε κάθε αλληλεπίδραση με το αλλιστικό περιβάλλον. Όταν για αυτούς είναι μία γενική κατηγορία και ούτε και τους ενδιαφέρει το βίωμα το ίδιο καν. Τους ενδιαφέρει αυτό το νόημα: «κρύβουμε την προσωπικότητά μας». Τελεία. Και με αυτόν τον τρόπο θεωρούν ότι έχουμε πρόσβαση και επιτυχία (η ζυγαριά που είπα παραπάνω).
Δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει όλο αυτό. Δεν καταλαβαίνουν την καταπίεση του δυναμικού μας, την αγνόησή μας, τον κοινωνικό και συστημικό αποκλεισμό μας, το ότι το «καμουφλάζ» δεν έχει στην πραγματικότητα κάποιο αποτέλεσμα σε αυτά. Δεν συνδέονται. Είναι για μία πιο άμεση κατάσταση, δεν προσδίδει κάποια μαγική ιδιότητα, και δεν είναι βιώσιμο στο χρόνο.
Δεν λειτουργεί γιατί καταρχάς δεν ελέγχουμε τι μεταφέρει η «συμπεριφορά» μας. Ούτε επαγγελματίας ηθοποιός δεν μπορεί να το κάνει αυτό.
Τέλος η ταξινόμηση αυτή, ως σύστημα αντίληψης και επικοινωνίας, εμπεριέχει την βασική πρωταρχική παρανόηση του «αυτισμού» ως οντότητας, εδώ συμπεριφορικής. Η «αυτιστική συμπεριφορά» διαχωρίζεται, μπορεί να διαμορφωθεί ή να εξαλειφθεί, ενώ εμείς μπορούμε να επιτελέσουμε μία άλλη «συμπεριφορά». Και ενώ θεωρείται κοινωνική δεξιότητα που μπορούμε να μάθουμε.
Στην παραπάνω αντίληψή τους αυτό μεταφράζεται «παίζουμε ένα θέατρο και όλα καλά».
«Κρύβουμε την προσωπικότητά μας», «φοράμε μία μάσκα», με αντάλλαγμα κάποιο μαγικό όφελος πρόσβασης και επιτυχίας. Έτσι το κατανοούν, σύμφωνα με την δική τους εμπειρία, και προβάλλουν τέτοια στοιχεία σε εμάς, ενώ δεν έχει σχέση με τον τρόπο που καταπιεζόμαστε και τις απαιτήσεις στις οποίες καλούμαστε να ανταποκριθούμε. Τι περιμένουμε να καταλάβουν όταν τοποθετείται έτσι;
Φτάνουμε να λέμε ακόμα και εμείς οι ίδιοι «όλοι κάνουν μάσκινγκ», ενώ δεν εννοούμε αυτό το «μάσκινγκ». Να αντιλαμβανόμαστε επιφανειακά μόνο το κομμάτι της «προσωπικότητας» ή σαν να τίθεται ένα θέμα «etiquette».
Υπάρχει «Μάσκινγκ»; Ένα wake-up call.
Με το «μάσκινγκ», μπορεί μερικοί να αναγνωρίζουμε και αυτό το βίωμα, αλλά μειώνονται οι διαστάσεις του και οι επιπτώσεις που έχει στη ζωή μας. Δίνει το μήνυμα, ότι οκ, παίζουμε ένα θέατρο και όλα καλά. Αυτά είναι πολύ σοβαρά πράγματα, για να μειώνονται με αυτόν τον τρόπο. Και να βγαίνει μετά η κάθε ψυχολόγος να λέει ότι δεν υπάρχουμε και όλα είναι εντάξει, με κριτήριο ότι πήραμε κάπου ένα πτυχίο ή ότι επιβιώσαμε κοινωνικά. Επιβιώσαμε ναι, οριακά επιβιώσαμε, δεν ξέρει σε τι σημεία φτάσαμε και πώς επιβιώσαμε, και δεν την ενδιαφέρει. Όπως δεν ξέρει και πώς το δυναμικό μας έχει καταπιεστεί, και τι αυτό σημαίνει για εμάς, πέρα από ένα πτυχίο, ή άλλο μεμονωμένο επίτευγμα. Αυτά που είπε λοιπόν η ψυχολόγος δείχνουν μία πολύ μεγάλη ασέβεια προς την ανθρώπινη εμπειρία.
Μήπως αυτό που έγινε με την ψυχολόγο ήταν ένα wake-up call για το «μάσκινγκ» (τουλάχιστον);
Πώς περιμένουμε κάτι διαφορετικό, όταν εμείς οι ίδιοι ταυτίσαμε την εμπειρία καταπίεσης με την ικανότητα και τη λειτουργικότητα. Όταν εμείς δώσαμε σε αυτήν την εμπειρία μαγικές ιδιότητες πρόσβασης. Όταν εμείς την αντιληφθήκαμε ως θέμα προσωπικότητας ή etiquette.
Ίσως το αποδεχτήκαμε για να αναγνωρίσουμε την εμπειρία καταπίεσής μας.
Για να μιλήσουμε για το τι σημαίνει και πού οδηγεί από την δική μας πλευρά η καταπίεση αυτή, μία εμπειρία καταπίεσης που μπορεί να πάρει άπειρες μορφές γιατί δεν είναι συγκεκριμένη πράξη, και αφορά κάθε αλληλεπίδραση, για να το τοποθετήσουμε σε ένα δικό μας πλαίσιο. Όχι για να αποδεχτούμε την έννοια του «μάσκινγκ» ή «καμουφλάζ» ως λειτουργικότητα και μαγική πρόσβαση, ούτε ως κρύψιμο αρνητικών ή μη ευνοϊκών στοιχείων της προσωπικότητάς μας προς κάποιο όφελος.
Λίγο predatory και ύπουλο δεν σας ακούγεται αυτό παρεμπιπτόντως; Ή καιροσκοπικό, λες και είμαστε αριβίστες που προσπαθούμε να ανέλθουμε με ανήθικο τρόπο. Δεν το κάνουμε εμείς αυτό, ή δεν σχετίζεται με αυτήν την εμπειρία - και προβάλλονται τέτοια στοιχεία σε εμάς, ηθικά-χαρακτηρολογικά-ψυχολογικά-συμπεριφορικά, είναι κομμάτι της παρανόησης.
Μπορεί να υπάρχει και μία διάσταση προσωπικότητας, αλλά αυτή είναι μία διάσταση μόνο, και όχι η πιο σημαντική κατά την δική μου εμπειρία. Έχουμε δώσει μεγαλύτερη σημασία σε αυτήν την διάσταση από ό,τι έχει. Ή είναι συμπεριφοροποίηση, ψυχολογικοποίηση και ηθικοποίηση της λειτουργίας.
«Μάσκινγκ»: ένα σφάλμα που γίνεται από την δική μας πλευρά, και γι' αυτό μπορεί να αλλάξει.
Και αυτά που είπε η ψυχολόγος, παρωχημένα και σε απόλυτη συνέπεια με το πλαίσιο του ιατρικού μοντέλου και τις κυρίαρχες αντιλήψεις, έρχονται σε ενίσχυση του αφηγήματος που προωθεί τον στόχο αορατότητας αντί υποστήριξης.
Παράλληλα αναδεικνύονται και οι αντιφάσεις και ελλείψεις της διάγνωσης, που όντως υπάρχουν. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο οι αντιφάσεις αυτές δεν λύνονται, αντίθετα αποκαλύπτονται κυνικά στην πραγματική τους διάσταση. Οι αντιφάσεις υπάρχουν σε ένα πλαίσιο που αρνείται ένα απλό γεγονός, την διαφορά λειτουργίας, και αντί γι' αυτό κατασκευάζει τον «αυτισμό» ως οντότητα. Οτιδήποτε χωρίς μία αρχική αποδοχή της διαφοράς δεν μπορεί να τις λύσει.
ABA, RFK Jr, Δρ. Ούτα, Τραμπ: Όλη η αλήθεια εδώ.
Οι απόψεις της είναι ευθυγραμμισμένες με την κυρίαρχη αντίληψη ενός γραμμικού φάσματος λειτουργικότητας, και απολύτως φυσική απόρροιά της.
Αν από την αρχή υπάρχει η αντίληψη ενός γραμμικού φάσματος λειτουργικότητας, και άρνηση διαφοράς λειτουργίας, τι νέο ή περίεργο είπε εντός του πλαισίου του ιατρικού μοντέλου; Φυσικό κι επόμενο να το σκεφτεί οποιοσδήποτε αυτό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου