Η εντύπωση της κοινωνικής συναίνεσης είναι enabling. Το ίδιο συμβαίνει σε επίπεδο κοινότητας.
Η εντύπωση της κοινωνικής συναίνεσης είναι enabling. Γι' αυτό "η κοινωνία", κάθε άτομο που την αποτελεί, φέρει ευθύνη, και δεν μπορεί να είναι αμέτοχο σε ρόλο παρατηρητή.
Κάποιοι αυτόματα ταυτίζονται-παίρνουν το μέρος του δράστη, αυτό κάτι λέει για αυτούς. Αυτοί νομίζοντας λόγω του group thinking ότι κάνουν το σωστό, και δρώντας μέσα από ομάδες, λαμβάνουν έναν πιο ενεργό ρόλο και είναι πιο ομιλητικοί, μερικές φορές φτάνουν στο θράσος και στην ύβρη, γιατί η πίστη τους ότι βρίσκονται στην "σωστή πλευρά" τους κάνει να μη φοβούνται, και η δράση και σκέψη μέσω ομάδων και συλλογικών ταυτίσεων τους κάνει να μην ερευνούν και να μην έχουν αμφιβολίες για "το σωστό".
Αντίθετα, πολλοί από τους υπόλοιπους παραμένουν σιωπηλοί. Έτσι φέρουν και αυτοί ευθύνη γιατί δημιουργείται η εντύπωση της κοινωνικής συναίνεσης.
Το ίδιο συμβαίνει σε επίπεδο κοινότητας. Έτσι "εύκολα" ένα Αυτιστικό άτομο θα το αποκλείσουν, και κανείς δεν θα το υποστηρίξει.
Το ότι δεν θα υποστηρίξουν το Αυτιστικό άτομο, κάτι λέει για αυτούς, κάτι λέει για την κοινότητα, και όχι για το ίδιο το άτομο.
Αυτό έχουν το θράσος να το χρησιμοποιούν για να επιτεθούν περισσότερο στο άτομο ως "απόδειξη" για το ότι φέρει την ευθύνη.
Σε προσωπική εμπειρία, σε προσπάθειά μου να διορθώσω την όποια κατάσταση και "παρεξήγηση" (καμία σχέση με παρεξήγηση δεν έχουν αυτά, γιατί οι παρεξηγήσεις λύνονται όταν υπάρχει η διάθεση, μιλάμε για ακραία εχθρότητα και κακοήθεια), το άτομο που μου δημιούργησε το πρόβλημα αντί να βοηθήσει να ξεπεραστεί μου απαντούσε με σαδιστικά μηνύματα, και μεταξύ των οποίων έγραφε [σε άπταιστα greenglish] ότι "dn einai tyxaio p exeis apomonw8ei". [Μεταγραφή σε ελληνικά: δεν είναι τυχαίο που έχεις απομονωθεί.]
[Μπορείτε να προσπαθήσετε να το διαβάσετε όπως είναι γραμμένο αν ψάχνετε έναν τρόπο να κάνετε λίγο κέφι.]
Ξανά: Υπαίτιοι αυτοί που έχουν εξουσία και δεν μας προστατεύουν.
Συγκεκριμένα άτομα σε θέση εξουσίας ήταν οι enablers γι' αυτό. Για να μπορέσει αυτή η τοξικότητα και κακοήθεια να επιτευχθεί υπήρξε στήριξη του ατόμου αυτού και "πράσινο φως" ότι είναι οκ οποιοσδήποτε να μου επιτίθεται γιατί θα είναι καλυμμένος, σε αντίθεση με εμένα που θα καλούμαι να απολογούμαι και να κατηγορούμαι χωρίς καμία στήριξη από κανέναν.
Τα πάντα και οι πάντες ήταν εναντίον μου, ή δεν με υποστήριζαν, και το ίδιο το γεγονός αυτό επίσης το χρησιμοποιούσαν εναντίον μου και το χρέωναν σε εμένα. Έτσι λειτουργεί αυτού του είδους η κακοήθεια και τοξικότητα. Δημιουργούν μία κατάσταση όπου είσαι απομονωμένος και αστήριχτος και ευάλωτος σε κάθε επίθεση και κακία. Μετά έρχεται το gaslighting, όπου σου λένε ότι "εσύ το κάνεις στον εαυτό σου και αυτοσαμποτάρεσαι". Ή "είναι στο μυαλό σου". Μάλιστα. Είμαστε "τρελοί" δηλαδή και μαζόχες και θέλουμε να μας κακοποιούν και να μας δημιουργούν προβλήματα. Πολύ ωραία. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία ενσυναίσθηση προς εμάς. Καμία. Μηδέν από μηδέν μηδέν. Μηδέν.
Έτσι λειτουργεί.
Πέφτουν οι μάσκες και ο καθένας φαίνεται τι άνθρωπος είναι όταν έχει το οκ να μην σέβεται έναν άνθρωπο. Αυτό το οκ χρειάζεται μόνο.
-
(Από την ίδια ανάρτηση)
Το "μίσος"
Εγώ ένα συμπέρασμα έχω βγάλει για το "μίσος", όταν μιλάμε για ιδεολογίες μίσους. Δεν είναι πάντα πράξη ενεργητική, δεν είναι συναίσθημα ενεργητικό, είναι απουσία ενσυναίσθησης προς κάποια ομάδα ανθρώπων, είναι αδιαφορία. Και πάντα καλύπτεται με την αίσθηση της ηθικής ανωτερότητας. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.
-
To behave to a person as if they are a bad person and a criminal, is one of the most hurtful things one can do and it has a lasting impact.
We all depend on society, we all need the support of one another in order to do anything. It's not even "psychology", it is survival.
Those who don't see this and behave to us like that, scapegoating and dehumanising us, completely lack empathy, like 0%.
-
"ΜοΥ φΏνΑξΕ" "μΟυ ΈκΑνΕ ΜπΟΥλΙνΓκ" <-- Οι bullies. Και μετά στοχοποίηση και shunning που είναι εντελώς τραυματικό και μακροπρόθεσμα, που μπορεί να σε τραυματίσει για πάντα, και μία τακτική που χρησιμοποιείται σε θρησκείες (cults).
Οι υπεύθυνοι είναι τα άτομα που έχουν εξουσία και ενεργούν "πιστεύοντας" αυτούς και στρέφονται εναντίον σου αντί να σε προστατεύσουν.
-
Shunning
In neuronormative environments, people often target and scapegoat an Autistic person, falsely accusing them, gaslighting them, and even making them to appear as "the bully" or bad person. This is very harmful.
The result then is mistreatment of the Autistic person, isolation, bullying and other abuses and forms of psychological pressure, including shunning which is a tactic used in cults and have lasting effects causing trauma to the person.
I am a survivor of this traumatic treatment, people never apologised to me for it, while I was forced to apologise for the bad behaviours of others towards me.
I've been dealing with this trauma and character destruction, even years later.
I hold accountable mostly the people who have power within these environments and do not protect us.
-
[Αντιγράφω από σχετικές αναρτήσεις και σχόλια στο facebook]
Συνήθως οι κοινοποιήσεις που κάνω (από άλλες σελίδες) δεν έχουν τέτοιο χαρακτήρα, γιατί όπως έχω πει δεν ασχολούμαι τόσο με τις διαπροσωπικές σχέσεις και τα προβλήματα επικοινωνίας σε προσωπικό επίπεδο, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ενημέρωση που κάνω εδώ, στοχεύω περισσότερο στο ζήτημα της καταπίεσης, συστημικής και κοινωνικής, και των πολύ σημαντικών επιπτώσεων στη ζωή μας που πηγαίνουν πολύ πέρα από το ότι μερικά άτομα μας παρεξηγούν και δε μας συμπαθούν. Όσο όμως αυτά τα άτομα δεν παίζουν κάποιο σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, μπορώ και να τα αγνοήσω. Το ότι γίνεται συνολικά βέβαια διάκριση και προσβολή μίας ομάδας, την προκατάληψη δηλαδή και (...) εναντίον μας, δεν το αγνοώ.
Είναι καλό να ακούγεται η εμπειρία των Αυτιστικών ατόμων και στο διαπροσωπικό επίπεδο, όπου υπάρχουν τεράστιες παρεξηγήσεις. Το βάρος πέφτει πάντα στο Αυτιστικό άτομο, να εξηγήσει, να απολογηθεί... Η επικοινωνία όμως είναι αμφίδρομη. Φαίνεται όμως ότι τα μη αυτιστικά άτομα δεν είναι πρόθυμα να προσπαθήσουν και να πάρουν τη δική τους ευθύνη, μάλλον τους λείπει η ενσυναίσθηση που χρειάζεται για να ενδιαφερθούν και να κατανοήσουν τον άλλο όταν ένα πρόβλημα δεν είναι δικό τους.
Δείτε τα σχόλια της ανάρτησης, όπου έχω σχολιάσει κι εγώ.
Το θέμα είναι ότι πολύ συχνά μας λένε ότι είμαστε αγενείς, ενώ εμείς προσπαθούμε και θεωρούμε το ακριβώς αντίθετο, οπότε αυτό έρχεται από το πουθενά και αν μη τι άλλο μας ξαφνιάζει, μια εμπειρία που κι εγώ έχω βιώσει πολύ. Το να προσπαθείς για το καλύτερο και να σε παρεξηγούν για ό,τι χειρότερο είναι κάτι που μπορεί να πληγώσει και να δηλητηριάσει.
[Σχόλιο: Πόσες φορές δεν προσπάθησα για το καλύτερο, σε σχέσεις, κοινότητες, σχολή, και μου έδωσαν το χειρότερο, αντί να με βοηθήσουν και υποστηρίξουν. Είναι απόλυτα τραυματικό. Και υπάρχει και υλική ζημιά όταν διακυβεύεται και εργασία, ή σταδιοδρομία. Τον αποκλεισμό σου τον χρεώνουν ατομικά σε σένα. Βγάζουν ότι "δεν συνεργάζεσαι", ακόμα και αν έχεις ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ το αντίθετο. Συνεχίζουν να σε αποκλείουν.]
-
[Το σχόλιο στην ανάρτηση που αναφέρω]
Yes, I have experienced this a lot. Unfortunately I don't think there's something we can change in our attitude that will change how others perceive us. The only way I see is that society needs to be educated and change their attitudes towards us. We shouldn't expect the person to have to deal with all this. Communication is two-way, and it's a lot of weight for us to be responsible for it and to consider ourselves responsible for how other people are treating us and misunderstand us. They need to do work too. But it seems like they lack the empathy to do it, since they don't have a problem themselves.
-
Ανάρτησα ένα κόμικ (...) που περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια κάτι που έχω βιώσει πολλές φορές. Έγραψα μια σειρά από σχόλια που αναφέρονται στην δική μου εμπειρία, και θέλω να υπάρχει αυτό σε μία ξεχωριστή δική μου ανάρτηση.
Έτσι ακριβώς. Το έχω βιώσει αυτό πολλές φορές.
Σε βαθμό, που όταν κάτι περίεργο συμβαίνει, δέχομαι πχ ξαφνικά αρνητισμό χωρίς λόγο κλπ, ψάχνω σαν ντετέκτιβ να καταλάβω τι μπορεί να ειπώθηκε, προσπαθώ να θυμηθώ τι και τι έχω πει και σε ποιον, με ποιους έχω μιλήσει για το οτιδήποτε. Και είναι ένας λόγος που αποφεύγω και να μιλάω, γιατί με μαθηματική ακρίβεια αυτό συμβαίνει. Σταμάτησα και να κάνω τον ντετέκτιβ γιατί είναι μάταιο και καταναλώνει ενέργεια. Δεν έδινα σημασία σε τέτοια πράγματα. Τα θεωρούσα μικροπρέπειες. Μέχρι που αναγκάστηκα να λύσω έναν μεγάλο γρίφο που μου κατανάλωσε τεράστια ενέργεια. Μετά από αυτόν τον γρίφο, σταμάτησα να κάνω τον ντετέκτιβ σε άλλες καταστάσεις. Αυτόματα το μυαλό μου ψάχνει τι στο καλό μπορεί να ειπώθηκε αυτή τη φορά. Αλλά το συνειδητοποιώ και σταματάω. Δεν με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι αυτοί που με βλέπουν αρνητικά και πιστεύουν ό,τι τους λένε για μένα.
Είναι πολύ απογοητευτικό και πληγώνει, από ανθρώπους που δεν το περιμένεις.
Όταν συμβαίνουν αυτά τα απογοητευτικά πράγματα, ΑΝ μπορώ να φύγω, φεύγω. Δεν μπορείς βέβαια πάντα να φεύγεις από παντού. Ούτε "να μη σε νοιάζει". Υπάρχουν επιπτώσεις. Ψυχικές, και υλικές.
Πραγματικά πάντως, επειδή έχει συμβεί τόσες φορές, κατευθείαν το καταλαβαίνω πια. Νιώθω την αλλαγή στο περιβάλλον ή στο άτομο και κατευθείαν καταλαβαίνω ότι κάτι έχει γίνει, κάτι έχει ειπωθεί, αλλά δεν ξέρω βέβαια τι. Και η αλλαγή δεν είναι κάτι καθαρό και απτό, είναι passive aggressive. Δηλαδή το τέρας του κόμικ πολλές φορές είναι κρυμμένο και δεν ξέρεις τι γίνεται. Όταν είναι φανερό, δηλαδή ξέρεις τι έχει γίνει, τι έχει ειπωθεί, τουλάχιστον μπορεί κάτι να ξεκαθαριστεί. Αν και οι αρνητικές προβολές τους είναι συνήθως τόσο έντονες που δεν αλλάζουν, το πολύ πολύ να μην μπλέξεις και βρεις πολύ τον μπελά σου, αλλά ζημιά προκαλείται.
Αυτά όλα είναι πολύ πιο εύκολο να συμβούν σε ένα χαοτικό περιβάλλον με ΑΛΛΑΓΕΣ σε δυναμικές ομάδας. Δεν έχουμε "πρόβλημα με την αλλαγή", αλλά είναι πολύ πιο safe για μας να μην αλλάζουν ξαφνικά πρόσωπα και καταστάσεις, σε κάτι σταθερό που έχει χτιστεί, και θεωρούμε ότι έχουμε την εμπιστοσύνη και τη θετική στάση απέναντί μας.
Βέβαια είναι απογοητευτικό και πληγωτικό, όταν άνθρωποι που νομίζεις ότι έχουν θετική στάση απέναντί σου, είναι ικανό κάτι που θα τους πει κάποιος να το κλονίσει αυτό και ξαφνικά να αλλάξουν. Λυπηρό. Αλλά πλέον για μένα είναι το meme που λέει "sad, anyway". ΑΝ μπορώ να φύγω, δεν θα αναλωθώ με τέτοιους ανθρώπους που πιστεύουν και άγονται και φέρονται με ό,τι τους λένε οι άλλοι για μένα.
Υπάρχει τέλος διαίσθηση, που συχνά αποδεικνύεται σωστή, σχετικά με το ή τα πρόσωπα, και με τι μπορεί να σχετίζεται αυτό που ειπώθηκε.
Κι επειδή αυτό δεν είναι "φαινόμενο" που συμβαίνει, αλλά συγκεκριμένα πρόσωπα, τα πρόσωπα αυτά ποτέ δεν έχουν αναλάβει την ΕΥΘΥΝΗ τους. Τα πρόσωπα αυτά έχουν ΕΥΘΥΝΗ που πρέπει να αναλαμβάνουν.
Κάποια από αυτά ήξεραν πολύ καλά στο παρελθόν να ζητάνε από μένα ευθύνες ΜΕ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΤΡΟΠΟ, και να με εξευτελίζουν, και όχι ας πούμε διακριτικά να μου λένε κάτι. Τις δικές τους ευθύνες γιατί δεν τις αναλαμβάνουν;
Πού είναι εξαφανισμένοι τώρα όλοι αυτοί;
Το κόμικ
Σχετική ανάρτηση στο blog
-
[Για το "double empathy", επειδή οι αποστάσεις δεν είναι ίδιες, ώστε να μιλάμε απλώς για "διαφορά", ή "δΙαΦοΡεΤιΚόΤηΤα"]
Εγώ προσωπικά, πηγαίνω ένα βήμα πιο πέρα από το "πρόβλημα της διπλής ενσυναίσθησης" (double empathy problem). Θεωρώ ότι αυτοί είναι που πραγματικά δεν έχουν ενσυναίσθηση προς εμάς, και λόγω της κυριαρχικής τους θέσης, δεν νοιάζονται. Δεν υπάρχει ίση απόσταση σήμερα για να μιλάμε για ένα τέτοιο πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που αυτοί δεν έχουν.
Εμείς πολλές φορές είμαστε υπερ-συντονισμένοι στα συναισθήματα των άλλων. Δεν υπάρχει χειρότερο βασανιστήριο για ένα Αυτιστικό άτομο από τον "συμπεριφορισμό". Αν ο "συμπεριφορισμός" δεν είναι η απόλυτη έλλειψη ενσυναίσθησης, δεν ξέρω τι είναι.
-
They must either admit they have a deficit in communication, or that they are mean 🤷♀️.
-
Για το double empathy problem:
Το double empathy αναφέρεται στις διαφορές (Αυτιστικών και μη αυτιστικών) ως προς την ίδια την αντίληψη και έκφραση της ενσυναίσθησης, που κάνει κάποιους να λένε ότι δεν έχουμε ενσυναίσθηση, από τα πιο βλαπτικά στερεότυπα για μας.
Αυτοί είναι που δεν έχουν ενσυναίσθηση εφόσον δεν νοιάζονται για ό,τι δεν βιώνουν οι ίδιοι, και για ό,τι οι ίδιοι δεν υφίστανται επιπτώσεις.
Και ίσα-ίσα, όπως αναφέρει το άρθρο, είναι πολύ πιο πιθανό Αυτιστικό άτομο να έχει ενσυναίσθηση προς μη αυτιστικούς γιατί έχει προσπαθήσει πολύ (να τους κατανοήσει). Αντίθετα οι μη αυτιστικοί δεν νιώθουν ότι χρειάζεται να προσπαθήσουν κάτι τέτοιο, μιας και η δική τους εμπειρία και αντίληψη είναι αυτό που κυριαρχεί και άρα δεν επηρεάζονται από αυτήν την διαφορά.
Δείτε περισσότερα για το double empathy.
-
[Για την εχθρότητα που βιώνουμε, απόσπασμα από μία ανάρτηση]
(...) Εκτός αυτού συχνά τίθεται μέχρι και θέμα ασφάλειας για μας (βλ κακοποιητικές σχέσεις κ.ά.). Αυτή η κακοποίηση όμως και ο μη σεβασμός μας και το να εμποδιζόμαστε να κάνουμε πράγματα, να μη γίνονται προσαρμογές, κ.ά., στην πραγματικότητα συμβαίνει παντού. Δεν μπορούμε να φεύγουμε συνέχεια από παντού. Πού να πάμε πια, στα βουνά, στο διάστημα; Μας διώχνουν, δεν φεύγουμε επειδή αυτό θέλουμε. Έχει διαφορά. Δεν μας θέλουν. [Κυριολεκτικά δεν θέλουν να γεννιόμαστε. Μπορείτε να καταλάβετε πόσο εχθρικό είναι αυτό το περιβάλλον που δεν θέλει να υπάρχουμε, που κυριολεκτικά μιλάει για εξάλειψή μας, που αναφέρεται στο νευρότυπό μας σαν ασθένεια, που μιλάει για "συμπτώματα", "red flags", που τρομοκρατεί τους γονείς για να τους πουλήσει μία "θεραπεία" που αποδεδειγμένα θα δημιουργήσει στο παιδί τους Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD).] Φυσικά δεν μ' αρέσει να είμαι κάπου που δεν με θέλουν. Σας λέω ότι το θέμα δεν είναι απλό, "φύγε από το ένα, φύγε από το άλλο, δεν χρειάζεται να επιμένεις". Εύκολα το λέει κάποιος που έχει την πολυτέλεια αυτή. Φυσικά και δεν θέλω να είμαι κάπου που παραβιάζονται τα όριά μου και που δεν με σέβονται. Καταλαβαίνετε ότι αυτό συμβαίνει σχεδόν παντού; Καταλαβαίνετε ότι δεν θα λυθεί με το να φεύγω;
(...) Όταν λέω ότι δεν είναι εύκολο, δεν αναφέρομαι σε κάτι απλό, αλλά σε κάτι ψυχοφθόρο με τεράστιες συνέπειες. Αναφέρομαι σε καταστάσεις που το τραύμα το πληρώνω μέχρι σήμερα και χρόνια μετά. Και το τραύμα δεν είναι "ψυχολογικό" ξέρετε. Είναι σωματικό, είναι νευρικό σύστημα. Δεν είναι απλά τα πράγματα αυτά. Πρέπει να το καταλάβουμε. Χτες.
(...) Και έρχεται μετά ο άλλος και λέει "φύγε, μην επιμένεις, εγκατάλειψε". Εγκατάλειψε ό,τι κάνεις. Γιατί να το κάνεις αυτό; Γιατί να το κάνεις το άλλο. Έτσι είναι έχετε δίκιο, απορώ γιατί δεν έχετε πάει στο Θιβέτ ακόμα, με αυτές τις απόψεις που έχετε, ενώ θεωρείτε ότι αυτό πρέπει εγώ να κάνω.
Απορώ γιατί εσείς προσπαθήσατε, απορώ γιατί εσείς επιμείνατε, απορώ γιατί εσείς δουλέψατε. Oh wait, μήπως εσείς δεν προσπαθήσατε ιδιαίτερα μάλλον, αλλά εγώ πρέπει να προσπαθώ. Μάλιστα.
Να προσπαθώ για κάτι που κάνω εύκολα, με ευχαρίστηση, και αποδεδειγμένα καλά. Το παράλογο. 🤦♀️😆
[Σχόλιο: Είναι υλικό. Δεν είναι μεταφυσικό ή ψυχολογικό. (Ο αποκλεισμός.)]
-
Κι αυτό ένα σύνηθες βίωμα. Παίρνουν το μέρος του άλλου και είναι εχθρικοί και καχύποπτοι προς εμάς, και από εκεί που δεν το περιμένεις. Βιώνουμε επιθετικότητα, εχθρότητα και αρνητισμό σε καθημερινή βάση, μερικοί το λένε "micro- agressions", εγώ δεν το προτιμώ γιατί καθόλου "micro" δεν είναι για εμάς, μας διαβρώνει καθημερινά και μας οδηγεί σε ψυχική κόπωση ή μέρος του burnout, που δεν είναι καθόλου απλό και τραβάμε απίστευτο ζόρι να συνέλθουμε (και χρόνια, και αν). Μας καταστρέφουν, δεν είναι "micro". (Βλ. Burnout, καθημερινές επιθέσεις)
Δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει, μιλάς σε "φίλο" και ξαφνικά σε κοιτάζει καχύποπτα και προσπαθεί να σου βρει το λάθος αντί να σε στηρίξει και παίρνει το μέρος του άλλου. Από εκεί που περιμένεις τη στήριξη, από εκεί που δεν το περιμένεις. Σου θέτει το "ναι μεν αλλά". Τα επίπεδα τοξικότητας και εχθρότητας που δεχόμαστε σε καθημερινό επίπεδο και η έλλειψη στήριξης, ενσυναίσθησης, αλληλεγγύης είναι τεράστια. Μετά λένε εμάς αρνητικούς ενώ μας κρεμάνε και αδειάζουν συνεχώς.
Συνεχώς έχουμε μια αρνητική και εχθρική αντιμετώπιση που μοιάζει σαν "αυτόματη" απέναντί μας. Μια αντίσταση, ένα κόλλημα, ένα "δεν σε πιστεύω". Πάμε για το καλύτερο, πάμε για να μας στηρίξουν, και παίρνουμε το χειρότερο, αυτήν την ψυχρολουσία παντού σχεδόν. Μετά gaslighting, "εμείς το δημιουργήσαμε" , "εμείς φταίμε" 🙄. Αυτοί το παίζουν και ενάρετοι μετά. Είπαμε έχουν την κάλυψη της "ομάδας". Που καθορίζει τα στάνταρ της εναρετότητας και ποιοι άνθρωποι αξίζουν το σεβασμό. Η κακοήθειά τους γίνεται εναρετότητα στο πλαίσιο της "κοινότητας", όπου σου γίνεται ξεκάθαρο ότι είσαι ανεπιθύμητος και ξένο σώμα.
Αυτό λέγεται "othering" και είναι ο τρόπος για να σου παραβιάζουν όρια και να σου φέρονται με ασέβεια χωρίς επιπτώσεις.
Αυτά είναι βιωμένα, διαπιστωμένα από την εμπειρία μου, και από την εμπειρία πολλών Αυτιστικών ατόμων.
-
Σχετικές αναρτήσεις
Καθημερινά, ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε βιώνουμε την ακύρωση του τρόπου ύπαρξής μας. Αυτό πάει βαθιά μέχρι τον τρόπο που κινείται το φυσικό μας σώμα.
-
Από αυτά που έχω περάσει στη ζωή μου, όταν στην δική μου προσωπική περίπτωση και συνθήκη, τις περισσότερες φορές, πολλά τεράστια προβλήματα μπορούσαν να λυθούν με μερικά απλά accommodations, αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι υπήρχαν άλλοι λόγοι για τα πράγματα που συνέβαιναν. Ένας νευροτυπικός για τα ίδια ακριβώς θα υποστηριζόταν από το περιβάλλον.
-
Ο νευροτυπικός προστατεύεται και υποστηρίζεται μέσα σ' ένα σύστημα κοινωνικής διασύνδεσης, που είναι φυσικό γι' αυτόν ως περιβάλλον.
-
Δεν είναι απλή "προκατάληψη απέναντι στο διαφορετικό", πιάνουν τη διαφορά στο σύστημα επικοινωνίας.
-
Πολύ έχουμε αναλωθεί με "traits" (χαρακτηριστικά). Δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία. Αυτό που έχει σημασία και που οι νευροτυπικοί/αλλιστικοί πιάνουν, είναι η διαφορά στο *σύστημα επικοινωνίας*.
-
“You own everything that happened to you. Tell your stories. If people wanted you to write warmly about them, they should have behaved better.”
Anne Lamott, Bird by Bird: Some Instructions on Writing and Life
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου