Autistic Journals - highlights στο facebook
[Η συλλογή είναι αρχείο μέχρι το 2022]
•Έχω δώσει άπειρη πληροφορία και resources, σελίδες να ακολουθήσετε, courses να παρακολουθήσετε, δεν το έχετε ψάξει καθόλου, και λέτε "ναι, μπορεί, και τι να κάνω"; Εγώ θα σας πω τι να κάνετε; Εσείς δεν έχετε ενδιαφερθεί και δεν το έχετε ψάξει ΚΑΘΟΛΟΥ, εγώ κάθε μέρα δίνω πληροφορίες που μπορείτε να ψάξετε.
•Θεωρείτε ότι ακόμα και έφηβο σχεδόν ενήλικο άτομο δεν μπορεί καν να έχει μία γνώμη για τον εαυτό του, γιατί "βγάζει διάγνωση";
•Κάθεστε να σας παραμυθιάζουν με "διαχείριση του άγχους" και προσπερνάτε το ότι μπορεί να είναι Αυτιστικό, λες και δεν έχει αυτό καμία σημασία;
*
Πόσο γελοίος πρέπει να είσαι για να νομίζεις ότι μπορεί να γίνει εκμάθηση αυτού του "κώδικα"; δεν πρόκειται για έναν κώδικα, θα ήταν πολύ απλό αυτό, αλλά δεν είναι! να "επικοινωνείς" με ψεύτικες εκφράσεις προσώπου, μούτες όπως λέμε στο θέατρο... πω πω... έλεος... εγώ εδώ σε αυτό το ποστ [βλ. προηγούμενο], μόλις έγραψα ότι νιώθω ντροπή όταν γίνεται αυτό το μάσκινγκ αυτόματα άθελά μου. Αν νομίζετε ότι θα γίνει αποδεκτό το Αυτιστικό άτομο επειδή κάνει μούτες είστε γελοίοι. Δεν θα του προσφέρει απολύτως τίποτα παρά ένταση, άσχημες συμπεριφορές απέναντί του ή εξαπάτησή του, αίσθηση ντροπής, αίσθηση απώλειας του εαυτού του, μη στήριξή του, και κινδύνους που μπορεί να βρεθεί αβοήθητος.
*
I have found myself performing or acting out certain emotions, either as to be within a norm, or even genuinely because I want to show openly how I feel about something and it is the only way, though it eventually proves not to be a good idea, and I regret it.
It has happened automatically, even now that I’m in a conscious process of unmasking (wherever it is possible), it has still happened and when I become conscious of it, I can feel shame, because these reactions still are inappropriate and not natural in particular social contexts. This happens because masking doesn’t develop in the same way a neurotypical “personality” would, so the reactions can appear inappropriate (according to a particular environment / social context).
*
Αξίζουμε τον σεβασμό.
Οτιδήποτε μας βάζει στη λογική ότι τον σεβασμό τον αξίζουμε υπό όρους και προϋποθέσεις θα πρέπει να μας υποψιάσει.
*
Πιστεύω ότι η κυριολεξία ισχύει με την έννοια ότι βρισκόμαστε στο παρόν και δεν μιλάμε μέσα σε κάποιο (νευροτυπικό) κοινωνικό context.
Αυτό σε νευροτυπικά περιβάλλοντα μερικές φορές μπορεί να φανεί περίεργο ή να αντιμετωπιστεί με χλευασμό.
Και δεν ισχύει πάντα ότι αγνοούμε αυτά τα κοινωνικά context. Έχουν υπάρξει για μένα πολλές περιπτώσεις που δεν αγνοούσα καθόλου αυτά τα κοινωνικά context, και παρά αυτά εξέφραζα την δική μου οπτική.
Το περιβάλλον αυτό δεν το καταλάβαινε.
*
Το να μιλάμε για "κυριολεξία" δεν είναι πάντα σωστό. Υπάρχουν πολλές μεταφορές και συμβολικότητα/εικόνες που εκφράζονται στον λόγο Αυτιστικών ατόμων.
Έχουμε άλλη έκφραση, αντίληψη και επικοινωνία, συχνά βρίσκω ότι κάποιες αντιλήψεις για μας, κάποια πράγματα που λέγονται (όπως για την "κυριολεξία") σημαίνουν μία απογύμνωση της δικής μας έκφρασης και κουλτούρας.
Βέβαια οι νευροτυπικοί πρέπει να εστιάσουν στο περιεχόμενο ως κυριολεξία μη γνωρίζοντας και παρερμηνεύοντας την κουλτούρα μας. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει άλλη δική μας κουλτούρα και έκφραση και με εξωλεκτικούς τρόπους, ή "διάβασμα ανάμεσα στις γραμμές", όπως υπάρχει και στους νευροτυπικούς.
Όλα υπάρχουν. Είναι διαφορετικά από το τυπικό, ή το κυρίαρχο. Φαίνεται στην επικοινωνία που υπάρχει ανάμεσα σε Αυτιστικά άτομα, και είναι ξεκάθαρη και επιπέδου. (Φυσικά με διαφορές από άτομο σε άτομο ή σχέση, και με πολλούς άλλους παράγοντες που μπορεί να έχουν επηρεάσει τον φυσικό τρόπο ορισμένων ατόμων.) Το θέτω ως διαφορά νευρότυπου, δεν σημαίνει ότι ισοπεδώνονται τα υπόλοιπα.
*
Προσέξτε παρακαλώ πάρα πολύ γιατί κάποιοι, εκ του πονηρού, προσπαθούν να δημιουργήσουν μία ψεύτικη κόντρα [με τους "γονείς"].
Δεν υπάρχει κανένας πραγματικός πόλεμος, κάποιοι θέλουν να το δημιουργήσουν αυτό. Θέλουν να δημιουργήσουν έναν διχασμό ο οποίος δεν υφίσταται.
Αυτοί μόνο το συμφέρον των παιδιών σας δεν έχουν κατά νου.
Προσέξτε, απλά.
Δεν θέλω να ασχοληθώ ξανά, τυχαία είδα κάτι, είναι πάρα πολύ triggering όλο αυτό για μένα και αποφεύγω να πηγαίνω σε σελίδες και δημοσιεύματα περιεχομένου παθολογικοποίησης.
Δυστυχώς δεν καταφέρνω πάντα να το αποφεύγω.
-
The real fight is against abusive therapies that destroy Autistic kids.
https://www.facebook.com/103068585252851/posts/329512392608468/
Για γονείς και δασκάλους
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=124397403119969&id=103068585252851
https://www.facebook.com/103068585252851/posts/337767888449585/
-
What is this war about?
The ABA industry...
https://www.facebook.com/103068585252851/posts/337090715183969/
The Autism industry...
https://www.facebook.com/103068585252851/posts/309771374582570/
https://www.facebook.com/103068585252851/posts/324236539802720/
*
(…) The article was not even on behaviour or psychology and the doctor was a professor of pneumonology (about lungs).
(…) What the doctor says is not to wear them and that it is “phobic behaviour” ("to wear a mask alone in one's car", and "we shouldn't have phobic behaviours") (...),
and I’m saying that people now don’t resist authority, and actually now they are under control and do what they are told to do, throw the masks away and act as if there is no pandemic.
And this control is happening through “normalcy” and ableism, through shaming and stigmatising “phobic” and targeting the specific “behaviours” as “phobic”, and most people appear to be ok with that.
(...) they resisted wearing masks, but now they do whatever they are told to do with no resistance.
(…) I *do* not like to be told what to do (and probably PDA), and I do actually consider this a violation, to call a “behaviour” “phobic” and to target a behaviour. What the doctor said was triggering.
And as a person who has phobias and has been bullied for phobias it’s stigmatising, shaming and targeting me.
All this does show how normalcy and ableism and control work in practice, by scapegoating and targeting certain people. (...)
Normalcy didn't really want you to wear masks in the first place.
You resisted what you experienced as losing privileges. You were shown your real position and who’s got the real power.
*
Πείτε μου θέματα που θα θέλατε να μιλήσω και ιδέες για βίντεο (όποια ιδέα και για τη μορφή, πολύ ανοιχτό).
*
“Μη φοβάσαι να είσαι ευάλωτος”, είπε αυτός που δεν διακινδύνευε τίποτα σε αυτόν που διακινδύνευε τα πάντα.
Και όταν ο τελευταίος ακολουθεί την συμβουλή, με αποτέλεσμα να βρεθεί σε κίνδυνο, ο πρώτος τον αδειάζει και τον εγκαταλείπει. Ο τελευταίος βρίσκεται, ευάλωτος, και χωρίς καμία στήριξη.
*
Απολογισμός ημέρας:
Report σε διαφήμιση πανεπιστημιακού προγράμματος για “αυτισμό” (εκτός του περιεχομένου παθολογικοποίησης και του γεγονότος ότι θα “εκπαιδευτούν” έτσι μαζικά άνθρωποι που θα καλούνται να “διδάξουν” Αυτιστικά παιδιά, το πρόγραμμα έχει οικονομικό αντίτιμο και διαφημίζει τον τίτλο και την μοριοδότηση που προσφέρει, καταλαβαίνετε τι εννοώ για το οικονομικό παρασύστημα που κινείται γύρω από αυτό το αφήγημα του “αυτισμού”; Καταλαβαίνετε με ποιους πραγματικούς και υλικούς τρόπους αποκτά την ισχύ του; )
Report στο αντίστοιχο βίντεο – διαφήμιση στο youtube
Report σε καμιά δεκαριά σχόλια σε ένα γκρουπ που αναφέρονταν σε θεραπείες αυτισμού και ως αιτίες παράσιτα, βαρέα μέταλλα κ.ά.
*
Δεν είμαι μόνο εγώ. Είναι κι άλλοι. Θα ήταν απολύτως εντάξει να μιλήσω ακόμα κι αν ήμουν η μόνη στον κόσμο, αλλά δεν είμαι. Όσο νόμιζα ότι ήμουν μόνο εγώ δεν μιλούσα, μίλησα ακριβώς επειδή δεν είμαι μόνο εγώ. Είναι κι άλλοι, πολλοί, 2% *λένε*, είναι παραπάνω, μπορεί και πολύ παραπάνω.
Και έχω το προνόμιο να μιλάω ανοιχτά, άλλοι δεν το έχουν, γι' αυτό το κάνω, ενώ η έκθεση συχνά μου δημιουργεί ενοχλητικά συναισθήματα. Είμαστε πολύ περισσότεροι. Πολλοί δεν είναι ασφαλείς (υλικά και ψυχικά).
*
(...) Αλλά όχι, πρέπει να εξαντληθείς να υποκρίνεσαι ότι δουλεύεις ενώ δεν χρειάζεται και όταν θα πρέπει όντως να κάνεις κάτι να είσαι εξαντλημένος.
(...) Σε τσιτώνουν χωρίς λόγο. Θέλουν να βλέπουν μία συγκεκριμένη παρουσία-συμπεριφορά που θεωρούν αυτοί ως δεδομένα "παραγωγικό". Όχι, δεν ξέρεις το δικό μου το πραγματικά παραγωγικό ποιο είναι, θες να δεις κάτι. Είναι πιο σημαντικό απ' ό,τι φαίνεται εκ πρώτης. Γιατί από κάτι τέτοια κρίνεσαι κιόλας, αν θα σε πάρουν σε μια δουλειά, αν είσαι καλός κλπ.
Αυτό πιστεύω ότι συνδέεται με neurodivergence στα εξής. α) Στο ότι παρερμηνεύεται η συμπεριφορά μας (και τα κίνητρα) και η εικόνα, και β) στην διαχείριση της ενέργειάς μας.
Η ενέργειά μας και το πώς είμαστε παραγωγικοί είναι τελείως διαφορετικό, δεν είναι μια εικόνα. Αν πρέπει να καταναλώνουμε ενέργεια γι' αυτήν την εικόνα δεν είναι καθόλου παραγωγικό. Εγώ θα βρω τον πιο αποδοτικό τρόπο με την ελάχιστη δυνατή κατανάλωση ενέργειας, αλλά ο άλλος θέλει να δει κάτι άλλο, για το οποίο θα πρέπει εγώ να καταναλώσω ενέργεια για να το υποκριθώ, και θα μειώσει την απόδοσή μου.
Και θα με βάλει σε ένα mode που δεν θα μπορώ καν να λειτουργήσω, μόνο θα εξαντλούμαι χωρίς λόγο.
Και στην εκπαίδευση αυτό και σε πολλά άλλα πράγματα, το ίδιο.
Γενικά θέλουν να βλέπουν μια εικόνα αντί για πραγματικό αποτέλεσμα. Κι αυτό καταλήγει να επηρεάζει και το αποτέλεσμα.
-
(...) Πχ σε ένα παράδειγμα που έλεγα με ένα σενάριο που έπρεπε να μάθω. Ενώ είμαι επικεντρωμένη σε αυτό το task, έχω τον στόχο να μάθω το σενάριο, ένας επιβλέπων βλέπει άλλα πράγματα, άσχετα με αυτόν τον στόχο, κρίνει ενδεχομένως ότι μπορεί να είμαι ανίκανη (ή άπειρη, ότι δεν ξέρω κλπ) να διαχειριστώ κάτι άλλο ως ηθοποιός,
και μου ζητάει κάτι άλλο βάσει αυτής της λανθασμένης κρίσης, το οποίο επιπροσθέτως με μειώνει σαν εργαζόμενη - δεν ξέρω αν βρίσκομαι σε πρόβα ή οντισιόν φτου και από την αρχή ενώ η καταλληλότητά μου έχει ήδη κριθεί και ήδη εργάζομαι,
και τελικά θα φέρει και το αντίθετο αποτέλεσμα όταν όντως στη δουλειά θα κληθώ να διαχειριστώ το συγκεκριμένο πράγμα που "μου δίδαξε" και καλά, και εγώ πλέον δεν θα το διαχειριστώ σωστά γιατί θα θεωρήσω ότι πρέπει να κάνω αυτό ακριβώς που μου είπε.
Πράγμα που δεν μου λειτουργεί γιατί τα contexts είναι άπειρα, ποτέ δεν θα τύχει ακριβώς η περίπτωση που μου "προσομοίωσε", και εγώ έχω την εμπειρία ως επαγγελματίας και τον τρόπο μου να το διαχειριστώ, που είναι τελείως διαφορετικός και δεν λειτουργεί έτσι σε φάση "τι κάνουμε σε αυτήν την περίπτωση".
Αυτός όμως περιμένει να το δει αυτό την ώρα που εγώ έχω στόχο να μάθω ένα σενάριο. Κρίνει μία εικόνα και θεωρεί ότι δεν ξέρω να κάνω τη δουλειά μου. Επιπλέον εγώ το πιάνω αυτό και μπορεί να αντιληφθώ ότι με προσβάλλουν, να καταλάβω ότι δεν με εμπιστεύονται κλπ.
Περισσότερο θα εκνευριστώ που καλούμαι να κάνω κάτι άκυρο και άστοχο.
Η σπατάλη ενέργειας είναι το ενοχλητικό και αυτό μου ζητάνε αντί για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Και η αίσθηση ότι δεν επικοινωνούμε και η παρερμηνεία επίσης είναι ενοχλητικό. Ότι δεν καταλαβαίνει τι κάνω βασικά.
*
Και δεν είναι μόνο το bullying τότε. Η πιστοποίηση και μόνο των ικανοτήτων σου (που αμφίβολο πόσο αντίκρισμα θα έχει για τους πραγματικούς σου στόχους) ή η ανάπτυξη των πραγματικών δυνατοτήτων σου (και αμφίβολο το πόσο θα αναπτυχθούν σε αυτήν τη συνθήκη) μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να προκαλέσεις στον εαυτό σου βλάβες. Και μακροχρόνιες.
Ναι βέβαια έχεις πολλές άλλες επιλογές, να μην κάνεις απολύτως τίποτα, να αυτοκτονήσεις, κ.ά. Πάντα έχεις επιλογές.
Η διαφορά είναι ότι εσείς δεν βγήκατε χτυπημένοι μετά από τέτοιες διαδικασίες. Εσείς βγήκατε ενδυναμωμένοι, με αναπτυγμένες δυνατότητες, με κοινωνική δικτύωση. Εγώ βγήκα χτυπημένη, τραυματισμένη, κακοποιημένη. Αυτά.
Με ένα χαρτί. Και για ένα χαρτί.
*
(…) Είναι κρυφοί και αδιόρατοι τρόποι αποκλεισμού, όπως το να σε αγνοούν, να δίνουν credits στους άλλους και όχι σε σένα, να μην σε ευχαριστούν (αλλά αγενής εσύ είσαι), να μην ανταποκρίνονται. Και δεν είναι οκ. Δεν είναι ατομικό, είναι αποκλεισμός συγκεκριμένων ατόμων. Αδιόρατος, όχι και τόσο πια, ορατότατος.
*
Οι "δάσκαλοι" δεν μας προστατεύουν. Είναι enablers του bullying.
Αυτοί είναι οι υπαίτιοι γιατί ένας σωστός Δάσκαλος μπορεί να καλλιεργήσει κλίμα σεβασμού και να μην το επιτρέψει.
https://www.facebook.com/103068585252851/posts/350473090512398/
Ερώτηση
Δεν το αντιλαμβάνονται ή αδιαφορούν;
Απάντηση
Η θέση τους φέρει ευθύνη. Αν δεν είναι κατάλληλοι να παραιτηθούν. 🤷♀️
•Ποιος έκρινε την καταλληλότητά τους να διδάξουν;
Μιας και είχαμε την κουβέντα για την καταλληλότητα και ικανότητα.
*
Άραγε τα Μεγάλα αυτά Πνεύματα της Τέχνης θα έδιναν ποτέ την Άδεια σε αυτούς τους Γελοίους να τους διδάσκουν και διαστρεβλώνουν το νόημα της διδασκαλίας τους;
(Context: Αναφέρομαι, έχω στον νου μου, κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις. Έχω στον νου μου μία περίπτωση, διαβάζοντας τη ζωή του 100% neurodivergent, δεν είναι άποψη, είναι 100% fact με συγκεκριμένες αναφορές για υψηλή νευρολογική ευαισθησία κ.ά., και μπορεί, είναι πιθανό από αυτά που έχω διαβάσει για τη ζωή του και Αυτιστικός.)
Πρόκειται για Ύβρι.
Όχι μόνο γελοίοι, αλλά και χωρίς κανένα σεβασμό και κακοποιητικοί απέναντι σε neurodivergent άτομα, κυρίως Αυτιστικά.
Και όταν μιλάμε για κακοποιήσεις, μιλάμε και για μακροπρόθεσμες νευρολογικές επιπτώσεις. Μιλάμε για πρόκληση ψυχικών και νευρολογικών βλαβών.
*
Καταγγέλω ότι το σύστημα φορολόγησης της Ελλάδας είναι ΜΗ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟ.
Δεν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ η σκέτη πληροφορία για το πού φαίνεται τι οφείλεις να πληρώσεις και πού ή τη διαδικασία που θα το πληρώσεις.
Με google search βρίσκεις 100.000 ΑΧΡΗΣΤΕΣ πληροφορίες.
Σου στέλνουν εντελώς ακατανόητα mail που δεν σου γράφουν τι οφείλεις να κάνεις. Σου γράφουν ακατανόητα πράγματα "κοινοποίηση διοικητικής πράξης.... μπλα..... μπλα ". WTF is this? Ελληνικά είναι καταρχάς για να έχουμε και καλό ερώτημα; Πατάς στους συνδέσμους που έχει το mail, πάλι σελίδες ΓΕΜΑΤΕΣ με ΑΧΡΗΣΤΕΣ πληροφορίες και ΠΟΥΘΕΝΑ οι ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ που χρειάζεσαι.
Τι πρέπει κανείς να κάνει;
Να εκτίθεται στο facebook;
Να ζητάει βοήθεια από συγγενείς και φίλους;
Καταγγέλω την ΜΗ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ των ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ της ΕΛΛΑΔΑΣ. Επίσης την ΜΗ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ των ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ τους.
*
Και αντίθετα από ό,τι μερικοί μπορεί να πιστεύουν, [πολλά*] Αυτιστικά άτομα εκτιμούν, σέβονται και εμπιστεύονται πολύ τους Δασκάλους, γιατί είναι προσανατολισμένα στην γνώση, και (πολλές φορές) βάσει αυτής αναπτύσσουν σχέσεις εμπιστοσύνης και φιλίας. (Το στάτους είναι αυτό που δεν τους λέει απολύτως τίποτα, για τον δάσκαλο έχουν εκτίμηση λόγω της γνώσης και εμπειρίας του.)
Η απόλυτη προδοσία που πολλές φορές υφιστάμεθα από τους "δασκάλους" μας, η προδοσία αυτής της εμπιστοσύνης, είναι κάτι πολύ βαρύ, που μπορεί να μας κοστίσει πολύ ψυχικά.
[*Πάντα μιλάω για ό,τι και όπως το αντιλαμβάνομαι, δεν θέλω να κάνω γενικεύσεις, αλλά ούτε και να λογοκρίνω αυτά που έχω αντιληφθεί.]
Η προδοσία αυτής της εμπιστοσύνης μπορεί να έχει επιπτώσεις για ένα άτομο στο μέλλον για την εμπιστοσύνη του απέναντι σε δασκάλους.
*
(...) I masked a lot and frequently changed environments that enabled me to develop a mask
[and prevented establishing the bullying / relationships / status because of the environment change, each time was a new chance for my mask with the "experience" gained, something I later found didn't actually work that way, as social "rules" and norms are a lot more related to various contexts],
with a tremendous cost to my mental health and feeling of losing myself and actually just people pleasing* and not doing the things I wanted and could, and develop my true self and capacity. You wanna know when I was bullied? Later, when I tried to develop my true self and capacity and gain a professional status for my skills and interests that would enable me and give access to do the work I wanted to do and acknowledge my work.
*people pleasing is not really what it implies, it is struggling to meet expectations or to survive, we should reframe all these things that imply some kind of motivation or an inherent psychology.
As long as it was only "play" and not real work --> infantilising
(...) the environment changes were often experienced as a relief and a new chance, whereas staying long in a place felt like I was trapped and I struggled a lot with school.
*
Κανονικότητα που αφήνει ανθρώπους εκτός δεν είναι κανονικότητα.
*
Εξετάστε τις δικές σας ableist συμπεριφορές, πότε, πού, απέναντι σε ποιους είστε απαξιωτικοί και γιατί.
Το να μας αγνοείτε, δικαίωμά σας είναι, αλλά δεν είναι οκ, και το ξέρουμε.
*
Όχι, όχι έτσι, να σου δείξω εγώ πώς το κάνουμε (και *δεν* μιλάμε για δάσκαλο, αλλά για υποτιθέμενο ισότιμό σου άτομο), στάσου πιο έτσι, πιο αλλιώς, κάνε λίγο πιο έτσι πιο αλλιώς, ή ούτε καν με λόγια, να έρχονται και να σε "τοποθετούν" όπως νομίζουν. Αυτό θα πει unsolicited. Απίστευτη *παρενόχληση*. Το "ίσιωσε την πλάτη" να μην το συζητήσω. Αν δε μου δίνεις κάποιο συγκεκριμένο feedback για κάτι, και δεν σου το έχω ζητήσει, τι σε νοιάζει πώς είναι η πλάτη μου.
Και όταν πράγματι χρειάζεσαι βοήθεια σε κάτι (που γι' αυτούς είναι κάτι εύκολο) τότε δεν σε βοηθάνε, σε γελοιοποιούν, δυσανασχετούν κλπ. Άρα ο σκοπός τους δεν είναι να σε βοηθήσουν. Γιατί το κάνουν αυτό όταν *δεν* το έχεις ανάγκη, και είναι προσβλητικό, υποτιμητικό. Αυτή η υποτίμηση είναι κάτι που πιάνεις από τους άλλους, και όχι δεν είναι ιδέα σου.
*
Και μόνο η λέξη θεραπεία αποτελεί προσβολή, δεν χρειάζεται καμία "θεραπεία" για κάτι που λειτουργεί διαφορετικά. Οι αποκαλούμενες "θεραπείες" σκοπό έχουν το να νιώθουν άνετα οι άλλοι, όχι το να αναπτυχθεί το ίδιο το άτομο. Ντροπή και μόνο που το αποκαλούν "θεραπεία" αυτό.
"Παρεμβαίνεις" σε τι; Γιατί; Για ποιον;
Το να νιώθουν άνετα ή την διατήρηση της κυριαρχίας τους (του προνομίου τους) μέσω της καταπίεσης των άλλων.
*
Δεν είναι αυτιστικές συμπεριφορές, είναι ανθρώπινες συμπεριφορές. Ο διαφορετικός (από τον τυπικό) τρόπος παθολογικοποιείται. (Ή το διαφορετικό context.) Όταν η "συμπεριφορά" γίνεται από νευροτυπικό άτομο είναι απολύτως οκ, κάτι που πάντα με προβλημάτιζε. Γι' αυτό και συχνά λένε μερικοί (μη αυτιστικοί) "κι εγώ το κάνω αυτό". Ναι, πράγματι, δεν είναι αυτό όμως που έχει σημασία, γιατί για σένα είναι οκ. Δεν κάνουμε κάτι εξωγήινο, άνθρωποι είμαστε.
*
Παίζεται πολύ χρήμα. Δείτε αναλυτικά και μην υποστηρίξετε ξανά αυτόν τον οργανισμό και τις καμπάνιες του (μπλε, παζλ, κλπ), που μόνο σκοπό έχει το κέρδος.
Έρχεται Απρίλης, που σημαίνει ότι θα αρχίσετε να βλέπετε παζλ και μπλε και λοιπές εκστρατείες να κάνουν την εμφάνισή τους. Και δήθεν "ενημέρωση", που μόνο κακό κάνει και κανένα καλό. Μην την διαδώσετε. Να ακολουθείτε και να ακούτε απευθείας τα Αυτιστικά άτομα, όχι αυτόν τον $$οργανισμό.
Προσέξτε το και μην γίνετε μέρος του.
*
(…) It can be tricky to express our experiences, because we must use a frame of expressing which is not for us. Sometimes I feel like I use the expressions that are "the closest", so that I can convey my experience to someone else. It doesn't feel accurate and it needs effort. An effort that is not always seen.
*
(...) It's weird how they project to us, we reflect them back, and then they accuse us.
Sometimes I did it consciously to show them what they were doing. But they didn't get it.
They seem to be very absorbed with how things look externally and not how they are.
It's not a theatre for them, this is how they function. It is or appears to be for us. Observing from outside or trying to participate, to interact.
*
When you are a young autistic person and they tell you: "You have time" .
No, you don't.
Certain things prevented my progress, it wasn't my choice of time.
Young autistic people have to face a chaos. I needed support to navigate this, not being told "you have time". No I didn't have time. I needed proper support to make the right choices in the right time and not being left behind.
Seeing other people progressing and doing all the things you want to do, and being told "you have time". 🙄
Something that isn't accessible to you is not a choice of time.
This is wrong.
It's also infantilising.
*
"Έχεις χρόνο..."
Όχι δεν έχεις, δεν έχεις. Όταν δεν μπορείς να κάνεις τα πράγματα που θέλεις, υπάρχει λόγος, λόγος που συνήθως έχει να κάνει με προνόμιο και μη πρόσβαση, όχι με χρόνο. Δεν θα σου λύσει κάτι ο χρόνος σε αυτήν την περίπτωση. Εις βάρος σου θα είναι ο χρόνος.
*
Το να λέτε "όλοι είμαστε λίγο έτσι" "για όλους αυτό είναι πρόβλημα κλπ", βλάπτει. Όχι δεν είναι. Το να το λέτε αυτό, όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά καταλήγει στο να μην παίρνει το άτομο τη σωστή υποστήριξη που χρειάζεται για οτιδήποτε.
Και βέβαια ακυρώνει το βίωμα του ατόμου, που όχι δεν είναι το ίδιο με το δικό σου, και η ίδια κατάσταση δεν δημιουργεί το ίδιο πρόβλημα σε σένα.
Τα άτομα έτσι αγνοούν το βίωμά τους και δεν υποστηρίζονται σε ό,τι χρειάζονται.
Επειδή λοιπόν βλάπτονται άτομα με αυτόν τον τρόπο, σταματήστε να λέτε "όλοι έτσι" "για ολους είναι αυτό έτσι κλπ". Όχι δεν είναι. Δεν είναι. Το άτομο χρειάζεται υποστήριξη και εσείς μόλις το ακυρώσατε αυτό. Με κάθε τοξική αντίληψη που απερίσκεπτα αναπαράγετε.
•Επίσης, αν ζήτησε κάτι που χρειάζεται, μόλις του μάθατε και ότι δεν έχει νόημα να εκφράζει τι χρειάζεται. (Μετά απορείτε γιατί δεν μιλάει, γιατί δεν "ζητάει βοήθεια" 🤦♀️, γιατί δεν "υποστηρίζει τον εαυτό του" 🤦♀️🤦♀️ κλπ, αφού το έχουν ακυρώσει όποτε το έχει κάνει.)
*
Έχω αρχίσει να καταλαβαίνω ότι δεν είναι πάντα μόνο το τηλέφωνο το πρόβλημα, αλλά όλη η επικοινωνία.
Προσωπικά, μόνο για τον εαυτό μου μιλώντας, θεωρώ ότι [σε κάποιες περιπτώσεις] δεν θα ήταν το ίδιο το τηλέφωνο τόσο μεγάλο πρόβλημα, όσο το ότι δεν είναι ξεκάθαρη η δομή και διαδικασία και το ότι επίσης δεν κατανοούν τον δικό μου τρόπο επικοινωνίας.
Παρόμοια προβλήματα όμως αντιμετωπίζω και γραπτά, συνεπώς δεν λύνονται *μόνο* με την δυνατότητα γραπτής επικοινωνίας. Χρειάζονται περισσότερα πράγματα για ουσιαστική πρόσβαση και accommodation στην επικοινωνία.
[Είναι βασικότατο να υπάρχει αυτή η δυνατότητα βέβαια, απλά θεωρώ ότι υπάρχει ένα ολόκληρο παγόβουνο κάτω από αυτό, και δεν αρκεί από μόνο του. Είχα ξαναγράψει σχετικά σε προηγούμενη ανάρτηση]
*
•Η επικοινωνία και η ευθύνη για αυτήν είναι αμφίδρομη, δεν πρέπει να είμαστε διαρκώς επιφορτισμένοι με την ευθύνη της. Αντίθετα, η θέση ισχύος της νευροκανονικότητας θα έπρεπε να φέρει την ευθύνη αυτή, αντί να μας αγνοεί και να μη μας σέβεται κι εμείς να βρισκόμαστε σε υποταγή.
-Μην υποθέτετε. Να εκλαμβάνετε και ανταποκρίνεστε στο περιεχόμενο ή να ρωτάτε αντί να υποθέτετε / για να ελέγξετε την υπόθεσή σας.
-Δεν μπορείτε να υποθέσετε τους λόγους που μπορεί να έχω ή είναι πολύ πιθανό να υποθέσετε λάθος. (Βάσει της δικής σας διαφορετικής εμπειρίας και των προβολών σας.) Αυτό θα διαστρεβλώσει όλη την επικοινωνία.
-Αν είναι κάτι που συμβαίνει χωρίς να το σκέφτεστε, μπορείτε να το σκέφτεστε.
*
Δεν δυσκολεύεις εσύ τον εαυτό σου σε κάτι, ούτε δυσκολεύεσαι. Δεν έχεις πρόσβαση σε αυτά που οι άλλοι έχουν. Το θέμα της πρόσβασης δεν είναι μεταφυσικό.
*
Το να σεβαστείς τη νευρολογία σου, σε ένα περιβάλλον που δεν σε διευκολύνει αλλά σε δυσκολεύει και εμποδίζει, είναι ο δύσκολος δρόμος, όχι ο εύκολος.
Δεν δυσκολεύουμε και δεν εμποδίζουμε εμείς τους εαυτούς μας.
Και καμία ευκολία δεν υπάρχει στον άλλο δρόμο. Αμφίβολο το αν θα επιτευχθούν μερικά πράγματα, πολύ κατώτερα των δυνατοτήτων σου, του ανεκπλήρωτου δυναμικού σου, με κόστος, εξευτελισμό και burnout. Αυτός είναι ο άλλος δρόμος, που οδηγεί στο μη νόημα και στο πουθενά.
*
Δεν υπάρχει κάποια οντότητα που λέγεται "αυτισμός". Υπάρχουν Αυτιστικά άτομα.
*
Η γραπτή επικοινωνία παρανοείται επίσης, και πολύ μάλιστα, κατά την εμπειρία μου.
Μερικές φορές και περισσότερο από την προφορική. Γιατί η νευροκανονικότητα χρησιμοποιεί αλλιώς και την προφορική και την γραπτή επικοινωνία.
*
Αρνούμαι να παραβιάζω τη νευρολογία μου για να επιλύω το οποιοδήποτε θέμα, που δεν έχω καν δημιουργήσει εγώ.
Το όποιο θέμα πρέπει να μπορεί να επιλύεται μόνο με απόλυτο σεβασμό στον εαυτό μου και στην επικοινωνία μου και με κανέναν άλλο τρόπο.
-Μπορεί αυτό να συμβαίνει; Δεν μπορεί; Γιατί; Ποιος είναι υπαίτιος;
-Ποιος θα είναι ποτέ υπόλογος για την κατάσταση άγχους που μου δημιουργούν χωρίς κανέναν απολύτως λόγο παρά για το ότι επικοινωνώ με τρόπο τον οποίο δεν σέβονται;
*
Εσείς δεν λέτε να "σεβόμαστε τον εαυτό μας"; Πώς θα σεβαστώ τον εαυτό μου όταν ο εαυτός μου παραβιάζεται κάθε μέρα όλη μέρα; Δεν θέλω να "σεβαστώ τον εαυτό μου"; Γιατί να μη θέλω να "σεβαστώ τον εαυτό μου";
Και πού καταλήγει η προσπάθεια να σέβομαι όντως τον εαυτό μου; Στο να δημιουργούνται προβλήματα στη ζωή μου, επειδή ας πούμε ζητάω να επικοινωνήσω γραπτά αντί τηλεφωνικά και ανοίγουν ξαφνικά οι ασκοί του Αιόλου για μένα. Και ταλαιπωρούμαι ή καταλήγω σε χειρότερη θέση, επειδή απλά και μόνο προσπάθησα να σεβαστώ τον εαυτό μου.
*
Δεν παθαίνετε όλοι Autistic burnout, ούτε meltdowns να υποθέσω από τις καταστάσεις που και για εσάς δεν λειτουργούν καλά, ή από την έλλειψη επικοινωνίας.
(...) Κάποιος νευροτυπικός που λειτουργεί/επικοινωνεί με τον ίδιο τρόπο με τους περισσότερους, κατευθείαν θα γίνει αντιληπτό τι βιώνει, όλοι θα προστρέξουν να δουν τι έπαθε. Το Αυτιστικό άτομο δεν θα το πιστέψουν και θα το αγνοήσουν. Αυτή είναι η διαφορά. Όταν καταλάβετε πόσο βάναυσο είναι αυτό ίσως αρχίσει κάτι να γίνεται.
Να επανέλθω όμως στο αρχικό. Δεν παθαίνετε όλοι burnout, και κρίνετε και τα άτομα που παθαίνουν, επειδή εσείς με την ίδια κατάσταση δεν πάθατε burnout, λες και ήταν κάτι που τα άτομα το επιθυμούσαν ή ήταν στην δική τους βούληση και έλεγχο.
Αν δεν το καταλάβουμε αυτό το απλό δεν θα καταλάβουμε απολύτως τίποτα. Υπάρχουν διαφορές στην λειτουργία και επικοινωνία μας. Υπάρχουν διαφορές στη νευρολογία μας. Δεν λέτε να το καταλάβετε, και παίρνετε σαν δεδομένο μόνο το δικό σας βίωμα.
Κατά την καραντίνα συνήλθα από Autistic burnout και κατάλαβα ότι η νευρολογία μου παραβιάζεται εδώ και δεκαετίες.
Για μένα "κανονικότητα" = burnout.
https://www.facebook.com/100044369141789/posts/515670576588576/
*
Το ότι εσύ ανέχεσαι κάτι, δεν σημαίνει ότι μπορεί και κάθε άλλος άνθρωπος να το ανέχεται.
Το ότι κάτι και σένα σε ενοχλεί δεν σημαίνει ότι δημιουργεί το ίδιο πρόβλημα σε σένα που δημιουργεί στον άλλον.
Το ότι και εσένα δυσκολεύει κάτι δεν σημαίνει ότι δημιουργεί το ίδιο πρόβλημα σε σένα που δημιουργεί στον άλλον.
Το ότι για σένα κάτι δεν λειτουργεί καλά δεν σημαίνει ότι δημιουργεί το ίδιο πρόβλημα σε σένα που δημιουργεί στον άλλον.
Αν δεν ξεκινήσουμε από αυτές τις απλούστατες παραδοχές δεν θα καταλάβουμε ποτέ απολύτως τίποτα.
*
Όταν λέμε ότι το βίωμα διαφέρει δεν εννοούμε απαραίτητα ότι η (εξωτερική) κατάσταση διαφέρει.
*
Η ίδια κατάσταση επηρεάζει διαφορετικά τους ανθρώπους.
•Δεν είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα. Είμαστε στην ίδια καταιγίδα. (Από ένα meme.)
*
Τα ακατάλληλα και κακοποιητικά περιβάλλοντα και συστήματα σας συνθλίβουν, και εσείς ενδίδετε στο αφήγημα ότι είναι δική σας κάθε ευθύνη και απαντάτε με την "αλλαγή..." Ποια αλλαγή; Σε τι αλλαγή; Δεν είναι αυτό η χειραφέτηση, δεν είναι αυτό "empowerment".
Συναίνεση είναι στην καταστροφή σας. Συμμόρφωση είναι.
Το αντίθετο είναι η χειραφέτηση και το "empowerment".
Δεν δυναμώνεις έτσι τον εαυτό σου με το να συμμορφώνεσαι σε ό,τι σε καταπιέζει.
*
Μάθετε να κρίνετε τους ανθρώπους από τις πράξεις τους και τα αποτελέσματά τους και σταματήστε να τα αποκλείετε, να τα στιγματίζετε, και να τα κακοποιείτε επειδή λειτουργούν και επικοινωνούν με διαφορετικό τρόπο.
Και μόνο ο στιγματισμός αυτός ως κάτι που τα άτομα αυτά δεν είναι, είναι καταστροφικός για τα άτομα. Σας φαίνεται λίγο ο στιγματισμός; Η ντροπή που νιώθουν και η εσωτερίκευση αυτής της ντροπής σας φαίνεται λίγο; Είναι καταστροφικό. Σταματήστε να καταστρέφετε τα άτομα με αυτόν τον τρόπο.
*
Από μία πρόσφατη συζήτηση που είχα… Τι λέμε… για ποια “αλλαγή” του ατόμου μιλάμε; Σε τελείως λάθος βάση τίθεται μερικές φορές (τύπου αν πρέπει “να αλλάξουμε εμείς ή ο κόσμος”), και λείπουν ορισμοί.
Αν κάνω κάτι που βλάπτει να το αλλάξω. Και υπεύθυνη για τις *πράξεις* μου είμαι, τις ευθύνες μου τις αναλαμβάνω. Για τις *πράξεις* μου όμως. Και αν βλάπτουν. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το νευρότυπο. Δεν είναι η νευρολογία μου κάτι που βλάπτει, ούτε κάτι που πρέπει να αλλάξει, ούτε κάτι που μπορεί να αλλάξει. Αυτό το λάθος κάνουν μερικοί. Τι σημαίνει “αλλαγή”; Αλλαγή ναι, όχι όμως αυτού που είμαι σε κάτι άλλο που δεν είμαι. Αυτό είναι καταστροφικό για το άτομο.
Όλη αυτή η άκυρη συζήτηση παίρνει ως δεδομένο ότι το Αυτιστικό άτομο είναι λάθος, προβληματικό, βλαπτικό. Όλη αυτή η συζήτηση είναι λάθος, τελείως λάθος τοποθετημένη. Και όχι μόνο, είναι βλαπτική για τα άτομα τα οποία ακυρώνονται ως προβληματικά που πρέπει να αλλάξουν για να ανήκουν στον κόσμο, άτομα που ήδη έχουν υποστεί πολύ μεγάλη ζημιά από τους άλλους.
Ό,τι λέω είναι 100% βιωμένο. Δεν μιλάω στον αέρα. Πέρασα από την φάση που κατέβαλα τεράστια προσπάθεια “να αλλάξω” γιατί θεωρούσα ότι έχω εγώ κάποιο πρόβλημα και ότι φταίω εγώ που εμποδίζομαι να αναπτυχθώ, να προοδεύσω, να κάνω τα πράγματα που θέλω. Δεν μπορεί να συμβεί αυτό, και ούτε που χρειάζεται, δεν έβλαπτα κανέναν.
Στο μόνο που με οδήγησε αυτό ήταν στο να με κακοποιήσουν κάποιοι ακόμα περισσότερο, και η ψυχική μου υγεία να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και να έχω γίνει ψυχικό ράκος, ενώ προσπαθούσα να “βελτιωθώ” και να κάνω κάτι καλό που θα βελτίωνε τη ζωή μου. Δεν βελτιώνεσαι με το να γίνεις κάποιος άλλος, καταστρέφεσαι.
Και δεν φταις εσύ που σε εμποδίζουν και σε κακοποιούν. Δεν είναι κάτι στην δική σου ατομική στάση που το προκαλεί αυτό. Βλάπτει πολύ τα άτομα η αντίληψη αυτή. Δεν ευθύνονται τα άτομα για τη θυματοποίησή τους.
Αμφιβάλλω αν τα άτομα που επιχειρηματολογούν υπέρ της “αλλαγής του ατόμου” καταλαβαίνουν για τι πράγμα μιλάνε, και αν τα ίδια το έχουν ποτέ πραγματικά προσπαθήσει αυτό. Προσωπικά το προσπάθησα μέχρι τέλους, γιατί πίστευα στον εαυτό μου και στις δυνατότητές μου και ότι μπορώ να επιτύχω τα πράγματα που θέλω.
Όταν λέω ότι είναι καταστροφικό για την ψυχική υγεία γνωρίζω για τι πράγμα μιλάω.
Και τέλος, για ακόμα μια φορά, το ότι νιώθετε άβολα δεν σημαίνει ότι το άτομο σας βλάπτει. Γρήγορα μερικοί αποφασίζετε να το αποκλείσετε και να του κάνετε κακό, να το συκοφαντήσετε, να του κάνετε ζημιά, χωρίς να σας έχει κάνει τίποτα. Για ακόμα μια φορά, ξεχωρίστε τι βλάπτει και τι όχι.
*
Αυτό ήταν από τα πρώτα βασικά πράγματα που αντιλήφθηκα μερικά χρόνια πριν για το τραύμα (όταν ακόμα δεν είχα ιδέα ότι είμαι Αυτιστική, και η έρευνά μου τότε περιστρεφόταν γύρω από το τραύμα). Το τραύμα είναι κάτι που συμβαίνει στο νευρικό σύστημα αφενός και αφετέρου αυτό που έχει σημασία είναι το πώς επανέρχεται το νευρικό σύστημα μετά από ένα stress response, που είναι κάτι φυσιολογικό. Δεν είναι το να μην υπάρχει stress αυτό που επιδιώκουμε, θα ήταν αφύσικο κάτι τέτοιο, αλλά η επαναφορά.
*
Ξανά αυτό γιατί είναι εξαιρετικά σημαντικό. Ξέρω ότι δεν έχω καμία υποχρέωση να εκπαιδεύσω κανέναν. Η εκπαίδευση είναι δική σας ευθύνη, όχι των Αυτιστικών που αντιμετωπίζουν την έλλειψη αυτών που χρειάζονται. Μπορείτε να βρείτε τα πάντα αν σας ενδιαφέρει πραγματικά και όχι να παλεύω εγώ να τα εξηγώ. Είμαστε απλά τόσο μα τόσο πίσω, που τι να εξηγήσεις και τι να αφήσεις, το συγκεκριμένο πράγμα πρέπει οπωσδήποτε να το καταλάβουμε. Αφορά τα accommodations που χρειαζόμαστε και που δεν γίνεται κατανοητό τι σημαίνει αυτό.
Με αποτέλεσμα να αντιμετωπιζόμαστε με καχυποψία, δυσπιστία, και να μην καλυπτόμαστε σε ό,τι χρειαζόμαστε. Που συχνά είναι και τόσο απλά πράγματα, που σε κάνει να αναρωτιέσαι, γιατί, γιατί να ταλαιπωρείσαι για κάτι εντελώς απλό για αυτούς.
"Α, πριν μιλούσες, τώρα δεν μιλάς". "Α, τότε πώς μίλησες στο τηλέφωνο και τώρα δεν μπορείς;" "Α, η δυνατή μουσική δεν σε ενοχλεί, ο τάδε ήχος σε ενοχλεί, πώς γίνεται αυτό" Και άλλα πολλά. Που προκύπτουν από την παντελή άγνοια για τη λειτουργία μας, και που δεν θα εκπαιδεύσω εγώ κανέναν για αυτήν, κανέναν που θα όφειλε ο ίδιος να το κάνει και μπορεί να το κάνει.
Σταματήστε λοιπόν να είστε καχύποπτοι απέναντί μας σχετικά με το τι χρειαζόμαστε και ποια είναι η λειτουργία μας. Εκπαιδευτείτε σε αυτό. Ακούστε μας. Ποιος ο λόγος να παριστάνουμε ότι με αυτόν τον τρόπο δεν λειτουργούμε, ή ότι χρειαζόμαστε κάτι, γιατί να το κάνουμε, γιατί να μπούμε σε αυτόν τον κόπο, γιατί να δημιουργήσουμε άκυρες αλληλεπιδράσεις μαζί σας που εμάς βλάπτουν και όχι εσάς; Δεν υπάρχει λόγος. Ακούστε μας και σεβαστείτε μας.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτά τα πράγματα είναι αρκετά σύνθετα και δεν μπορούμε να τα θεωρούμε απλοϊκά επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε την λειτουργία του νευρότυπου και κρίνουμε με βάση τους εαυτούς μας. Και πραγματικά: Δεν χρειάζεται. Για να μας ακούτε και να μας σέβεστε, δεν χρειάζεται να κατανοήσετε κάτι. Αρκεί να μας ακούσετε και να μας σεβαστείτε.
Δεν ζητήσαμε κάποια εξαίρεση ή προνόμιο, το αντίθετο, έχουμε δικαίωμα στον σεβασμό και στην πρόσβαση για τη δική μας λειτουργία, που υπάρχει μόνο για τη δική σας, τα accommodations είναι για να συμπεριλαμβανόμαστε, όχι για να εξαιρούμαστε.
Όσοι δε διατείνεστε κιόλας ότι είστε προσβάσιμοι, είστε απλά τραγικοί. Εκπαιδευτείτε χτες, δεν θα σας εκπαιδεύσω εγώ σε αυτό που οφείλετε και διατυμπανίζετε κιόλας που είναι μόνο για τη δημόσια εικόνα σας και τίποτα άλλο.
*
Δεν είναι καν θέμα γραπτής ή προφορικής επικοινωνίας. Είναι άλλος κώδικας.
Ακόμα και για την πιο απλή επικοινωνία και ανταλλαγή πληροφορίας μπορείτε να φανταστείτε.
Δημιουργούνται συνεχώς προβλήματα.
Άλλος κώδικας.
Γι' αυτό και masking να γίνει ή code switching στην ουσία, προφορικά ή γραπτά δεν αλλάζει κάτι. Εξωτερικά αλλάζει. Οι διαφορές όμως είναι δομικές.
Δεν μπορεί να αλλάξει ο κώδικας. Όπως αυτοί θα μου μιλάνε σαν σε ρομπότ γιατί αυτό νομίζουν, έτσι και το δικό μου το masking δεν θα έχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα στην επικοινωνία.
*
Εσείς οι νευροτυπικοί μεταξύ σας όταν ζητάτε πληροφορίες λέτε ο ένας στον άλλον "μην ανησυχείτε"; Μιλάμε είστε τελείως άκυροι οι περισσότεροι, και κατά τ' άλλα το πρόβλημα το έχουμε εμείς.
Αν ανησυχούμε και αγχωνόμαστε για οτιδήποτε οφείλεται αποκλειστικά σε εσάς και στο ότι δεν μας κατανοείτε και απαντάτε άλλα αντί άλλων.
Α, μου έχει τύχει και το άλλο. Να μπερδεύουν την έννοια της καθαρής επικοινωνίας με την έννοια του ρομπότ. 😄 Και να μου μιλάνε σε ένα ρομποτικό ψυχρό στυλ χαχαχαα ενώ ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει τίποτα στην καθεαυτή επικοινωνία-πληροφορία. Δεν είναι η απόσταση και η ψύχρα αυτό που χρειάζομαι, είναι η καθαρή επικοινωνία. 🤦♀️
Μου είναι αδύνατον να έχω άλλες τέτοιες αλληλεπιδράσεις. Αδύνατον. Γιατί δεν το καταλαβαίνετε; Γιατί είμαι υποχρεωμένη να το υφίσταμαι αυτό; Γιατί δεν μπορώ να βρίσκομαι στην ησυχία μου;
(...) Να ρωτάω κάτι να μου πουν και να μου λένε "μην ανησυχείτε". Δεν μιλάμε για τόνο φωνής και social cues, μιλάμε για γραπτά. Είναι δομικές οι διαφορές. Δεν αντέχεται, αλήθεια, δεν αντέχεται.
*
(…) Αυτά τα γράφω (…) για να καταλάβετε ότι υπάρχουν κι άλλα Αυτιστικά άτομα όπως εγώ τα οποία δεν είναι ασφαλή στην κοινωνία και γι' αυτό δεν επικοινωνούν και απομονώνονται. Γιατί είναι κάτι που αφορά την κοινωνία.
*
(…) είναι αρκετά δύσκολο να παραμείνω σταθερά στο unmasking και στον αυθεντικό μου εαυτό, όσο αλληλεπιδρώ κοινωνικά με νευροτυπικούς. Άλλος ένας λόγος που η επιστροφή στην κανονικότητα είναι μια κόλαση. (...)
*
(…) παρατηρώ πόσο πραγματικές είναι οι διαφορές στην επικοινωνία μας, και πόσο βαθιές, που δεν έχουν να κάνουν καν με τον προφορικό λόγο, τους τονισμούς, τη γλώσσα σώματος και άλλα κοινωνικά σήματα. Γίνονται ακόμα και στον γραπτό λόγο. Ακόμα και σε πλαίσια απλής ανταλλαγής πληροφοριών. Τόσο που με έχει εκπλήξει πραγματικά.
Είναι απίστευτο το πόσο μεγάλη *ασφάλεια* έχω νιώσει στην Αυτιστική κοινότητα, να εκφράζομαι, να κάνω σχόλια, συζητήσεις, και πώς και μια παρανόηση ακόμα να γίνει, σπάνια θα είναι μεγάλη, και το πιθανότερο είναι να λυθεί και όλα καλά. Κάτι αντίστοιχο φαντάζομαι θα συμβεί και με μία παρεξήγηση-παρανόηση ανάμεσα σε νευροτυπικούς.
Αντίθετα βλέπω πόσο μεγάλο φόβο έχω να επικοινωνήσω εκτός Αυτιστικής κοινότητας, σε όποιον χώρο τουλάχιστον δεν νιώθω ότι είναι 100% ασφαλής για μένα.
Σε γενικές γραμμές βλέπω ότι δικαίως έχω αυτόν το φόβο γιατί όντως συμβαίνουν παρανοήσεις, και προφανώς έχουν συμβεί και πάρα πολλές στο παρελθόν, γιατί προφανώς αυτός ο φόβος έχει κάποιες εμπειρίες πίσω του, δεν είναι κάτι που πάντα είχα.
Είναι πάρα πολύ βαθιές οι διαφορές στην επικοινωνία, δομικές θα έλεγα, και το παρατηρώ κάθε μέρα όλο και περισσότερο.
(...) πια δεν κάνω μετατροπές, και κάνω unmasking, εκφράζοντας αυθεντικά τον εαυτό μου. Εκτός Αυτιστικής κοινότητας, όπου νιώθω ότι μπορεί να γίνει με κάποια ασφάλεια. Ένα ρίσκο συνήθως υπάρχει. Γι' αυτό συνήθως θα επιλέξω να μην μπω καθόλου στη διαδικασία αυτή και δεν θα επικοινωνήσω καθόλου.
Μετατροπές, που άλλωστε δεν θα φέρουν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα, πέρα ίσως από το να πιάσει ο άλλος και ότι δεν είσαι αυθεντικός, συν όλα τα άλλα, και να σε παρεξηγήσει ακόμα χειρότερα. Αυτήν τη στιγμή ο χώρος εκτός Αυτιστικής κοινότητας, είναι ένας χώρος μη ασφαλής για μένα.
*
Το να μην καταλαβαίνεις τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος είναι ένα πράγμα. Το να του τις πετάς συνέχεια στη μούρη είναι άλλο. Αν δεν καταλαβαίνεις, σταμάτα. Είναι ντροπή.
Δεν αποδέχεσαι το άτομο και του κάνεις επιθέσεις αμφισβητώντας συνεχώς τη δυσκολία που αντιμετωπίζει. Το προσβάλλεις. Γιατί; Είναι μία συμπεριφορά εξαιρετικά προσβλητική που πρέπει να τη σταματήσεις. Μπορεί να μην καταλαβαίνεις τη δυσκολία που εσύ δεν έχεις. Δεν έχει σημασία. Μπορείς ακόμα να σεβαστείς τον άλλο και να μην είσαι προσβλητικός.
Λες κι εσύ είσαι ανώτερος επειδή “μπορείς” να κάνεις μερικά “απλά” πράγματα, και υποτιμάς τον άλλο ή αμφισβητείς την πραγματικότητά του;
Μάθε τότε ότι “μπορώ” = προνόμιο.
--> Ableism
*
Υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο "δεν γνωρίζω ότι είσαι Αυτιστικό άτομο, ή δεν γνωρίζω τι αυτό σημαίνει, δεν καταλαβαίνω τον τρόπο λειτουργίας σου και δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να έχεις τα accommodation που χρειάζεσαι για να υποστηριχτείς και να διευκολυνθείς" και στο "σε κακοποιώ".
Η γραμμή δεν είναι καθόλου λεπτή, αντίθετα είναι πάρα πολύ ευδιάκριτη. Μην νομίζετε ότι δεν γνωρίζω πότε απλά, είτε έγινε κάποια παρεξήγηση, είτε δεν με κατανοήσατε και δεν σας κατανόησα, είτε δεν υπήρχε η κατάλληλη γνώση από μέρους σας για την σωστή υποστήριξη και διευκόλυνσή μου, και πότε δεν με έχετε σεβαστεί, με έχετε παρενοχλήσει/προσβάλει, μου έχετε κάνει επίτηδες τη ζωή δύσκολη, με έχετε κακοποιήσει.
*
Την αίτηση που μου είναι αδύνατον να συμπληρώσω, πώς θα τη συμπληρώσω, με masking???
--> Functioning labels και γιατί δεν έχουν νόημα.
•Καταλαβαίνουμε ότι το masking αφορά κοινωνικές αλληλεπιδράσεις με σκοπό να μη νιώθουν άβολα οι άλλοι και ότι δεν σε κάνει "λειτουργικό" (με την έννοια που αυτοί το εννοούν, δεν σε κάνει νευροτυπικό δηλαδή, έχουμε άλλη λειτουργία) ;
•Καταλαβαίνουμε ότι η ταμπέλα "high functioning" σημαίνει ότι κάνεις masking και φαίνεσαι να "λειτουργείς" όπως οι άλλοι (ώστε απλά να μην νιώθουν εκείνοι άβολα) ;
•Καταλαβαίνουμε ότι αυτό δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα γιατί θεωρείσαι ότι "λειτουργείς" και δεν λαμβάνεις υποστήριξη και δεν έχεις πραγματική πρόσβαση;
•Αν από την άλλη χαρακτηριστείς low functioning, αφαιρούνται δικαιώματα και αυτονομία σου, και αντιμετωπίζεις άλλα προβλήματα.
•Αυτό που χρειάζεται είναι αποδοχή του διαφορετικού τρόπου λειτουργίας, και ό,τι accommodations χρειάζονται ώστε να έχουμε πρόσβαση στην κοινωνία. Δεν υπάρχουν ταμπέλες λειτουργικότητας, υπάρχει διαφορετικός τρόπος λειτουργίας που πρέπει να είναι αποδεκτός.
*
Φυσικά και μου δημιουργείται άγχος, όταν καλούμαι να αντεπεξέλθω χωρίς καμία υποστήριξη σε πράγματα που λειτουργούν με τρόπο όχι κατάλληλο για μένα.
Τι είναι προτιμότερο; Να υποστηριχτώ σε ό,τι χρειάζομαι για να είμαι καλά ή να μου πουν έχεις πρόβλημα, κάνε ψυχοθεραπεία, ξεπέρασε το άγχος σου;
Η αιτία είναι πολύ συγκεκριμένη. Το να αλλάξω την φυσιολογική μου λειτουργία μόνο καταστροφικό είναι, δεν μπορεί να γίνει και δεν λύνει τίποτα, ενώ με το να υποστηριχτώ σε ό,τι χρειάζομαι ή με δυνατότητες και προσαρμογές στο περιβάλλον δεν θα έχω κανένα πρόβλημα και θα λειτουργήσω.
*
Αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα με μία αίτηση.
Υποτίθεται ότι οι άνθρωποι γενικά δεν αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα.
Δεν θεωρώ ότι είναι σωστό να απευθύνομαι σε συγγενείς και φίλους για κάθε τέτοιου είδους πρόβλημα.
Θα έπρεπε να έχω τη δυνατότητα να κάνω αυτήν την αίτηση, όπως ο κάθε άνθρωπος.
Αυτό είναι ένα θέμα προσβασιμότητας.
Επίσης δεν πρόκειται ποτέ να λάβω υποστήριξη για κανένα τέτοιο πρόβλημα. Γιατί δεν θεωρούμαι ότι χρειάζομαι αυτήν την υποστήριξη. Άρα θα πρέπει κάποια απλά για άλλους πράγματα είτε να μην μπορώ εγώ να τα πραγματοποιώ, είτε να εξαρτώμαι από κάποιον, από τον οποίο θα ζητάω να με βοηθήσει, αν και όποτε υπάρχει αυτός ο κάποιος, και αν μπορώ να τον βρω. Τι κάνει αυτό στον αυτοσεβασμό μου;
*
Η ableist δυναμική [σε οποιαδήποτε σχέση], είναι μία δυναμική *ελέγχου*.
*
(...) when NTs claim all those people and their knowledge, who clearly had Neurodivergent traits, and to me it seems a lot of them could be Neurodivergent. If the same NTs that now appear to respect them so much and idealise them and their work (which in my opinion sometimes extensively distort), and even teach it, knew them in real life, and if it wasn't for their reputation, they would mock and throw stones to them, they would never acknowledge them and not even know their work.
Even known facts about the lives of some of those people, about mental health issues, breakdowns etc, are either ignored or romanticised, when in real life the same NTs would have no respect at all for any such individual.
(...)
Also, taking our own work, research, and using it for their purposes with no credits, is a thing.
And distorting it, or using it in their own different contexts, to make profit within a system that they only have access.
*
(…) I speak about prejudice against Autistic people, specifically when it is assumed that Autistic behaviour is harmful.
•We need to understand and distinguish what is harmful and what is not.
•Autistic people are not discriminated against because they do something harmful. They are discriminated against and not accepted for who they are and for doing things in a different way.
•If you feel inconvenient it doesn't mean that the Autistic person has abused you, harmed you, oppressed you.
•If you feel inconvenient, before you turn against an Autistic person, ask yourself if and how they have actually harmed you. Chances are you just didn't find something "acceptable", for being out of the norm, and your feeling inconvenient, rather than for harming you.
•You then proceed to harm the Autistic person.
•Who was the really harmful one? The Autistic person who is oppressed by the dominant culture (neuronormativity), or you who represents the dominant culture to which you believe we should all comply?
*
Σταματήστε να κάνετε επίτηδες triggering σε άτομα.
•Συνήθως μπορώ να καταλάβω πότε κάποιος με σέβεται και πότε όχι. Δεν έχει να κάνει ούτε με τι θα πει, ούτε με το πώς θα το πει, τις λέξεις ή τον τόνο της φωνής του. Ίσα-ίσα αν έχει υποκριτική ευγένεια για μένα προσωπικά είναι χειρότερο. Όπως και το passive aggressive. Προτιμώ την ευθύτητα.
•Κι αν έχω κάνει λάθος, η αντίδραση κάποιου είναι συνήθως διαφορετική, αν πράγματι δεν με έχει ενοχλήσει επίτηδες, και με σέβεται και αποδέχεται ως άνθρωπο. Φαίνεται πότε κάποιος το κάνει επίτηδες, από την όλη στάση του και τα αποτελέσματα αυτής.
•Μετά από τέτοιου είδους χειριστικές συμπεριφορές απέναντί μας, η όποια αντίδρασή μας είναι αυτή που κρίνεται, και όχι η παρενόχληση που δεχτήκαμε.
•Σε ορισμένες περιπτώσεις, μας βλάπτουν με αυτόν τον τρόπο. Μπορεί να πάρει διαστάσεις, να αρχίσει να γίνεται πλέον σε ένα πλαίσιο scapegoating και συκοφάντησής μας, να γίνει μεθοδευμένα gaslighting, κ.ά.
•Σε όλες τις περιπτώσεις είναι πάρα πολύ βλαπτικό, ακόμα και αν δεν πάρει έκταση, προσωπικά μου έχει τύχει και η κατάσταση της συκοφάντησης και μεθοδευμένου gaslighting.
•Τέλος, συνήθως, όταν γίνεται triggering, είναι πράγματι επίτηδες. Σπάνια μπορεί να μην είναι, και θα φανεί αυτό από την μετέπειτα στάση του ατόμου, από τη γενικότερη στάση του απέναντί σου, από τα αποτελέσματα και την ζημιά που είχε την πρόθεση να προκαλέσει σε περιπτώσεις που παίρνει έκταση. Επίσης αν συνεχώς σου κάνει triggering, μάλλον κάτι δεν πάει καλά και δεν το κάνει καταλάθος.
*
"Μα έτσι είναι" θα πουν κάποιοι, ναι έτσι είναι γι' αυτό πρέπει να αλλάξει, γι' αυτό υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να το αλλάξουν, ως συνείδηση τουλάχιστον, ως "paradigm". Αν δεν είσαι ένας από αυτούς, τουλάχιστον μην τους εμποδίζεις. Τι υπερασπίζεσαι ακριβώς; Μη γίνεσαι φορέας αυτών των καταστροφικών και τοξικών ιδεών. Γιατί τόσο κρατιέσαι σε αυτές; Φοβάσαι ότι αν εκλείψουν, τι; Κάτι καλύτερο μπορεί να υπάρξει.
Μη μας εμποδίζεις, με παρωχημένες αντιλήψεις, ο κόσμος προχωράει, κάποιοι ακόμα έχουμε ελπίδα, ότι ο κόσμος θα πάει μπροστά όχι πίσω, αληθινή, όχι fake για την εορταστική ατμόσφαιρα μόνο.
Το να γίνει αυτό όμως δεν είναι μεταφυσικό φαινόμενο, θέλει δουλίτσα, και από σένα. Αν επειδή βαριέσαι να την κάνεις αναμασάς αυτές τις βλαβερές αξίες εμποδίζοντας αυτούς που την κάνουν, είσαι μέρος του προβλήματος και τουλάχιστον φύγε από τη μέση, μπας και υπάρξει κάτι καλύτερο για όσους παλεύουν με ένα τέρας που μάλλον εσύ δεν παλεύεις.
Δεν χρειαζόμαστε άλλη επιβεβαίωση για το πώς λειτουργεί ο κόσμος και ποιες είναι οι αξίες του. Το έχουμε βιώσει. Δεν λειτουργεί.
Αν εσύ ως άτομο είσαι οκ, μείνε στις ατομικές σου προτιμήσεις, μην τις θεωρητικοποιείς, και άσε μας να αλλάξουμε ό,τι για εμάς δεν λειτουργεί. Τι σε πειράζει να υπάρχουν άλλες επιλογές σε μία κοινωνία που συμπεριλαμβάνει και άλλα άτομα εκτός από σένα, και το να ζουν ευτυχισμένα; Σε απειλεί σε κάτι; Δεν πιστεύεις ότι μπορεί να γίνει; Άσε εμάς που το πιστεύουμε να το πραγματοποιήσουμε τότε.
Δεν θέλουμε άλλους υπέρμαχους αυτού του συστήματος, όχι όταν μας έχει στερήσει τόσα πολλά από τη ζωή μας.
Το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να αναγνωρίσεις το προνόμιό σου. Ξεκίνα από αυτό.
*
Πώς είπατε; Ποιος είναι rigid;
Κι εγώ έχω παρατηρήσει ότι τα περισσότερα που λένε για τα Αυτιστικά άτομα, ισχύουν στην πραγματικότητα για τα νευροτυπικά. Στην πραγματικότητα μιλάμε για μια κυριαρχία τους και τίποτα παραπάνω, οι κρίσεις αυτές δεν ισχύουν, ή κατά ειρωνικό τρόπο ισχύουν για τους ίδιους. Οτιδήποτε λένε μπορεί κάλλιστα να ειπωθεί για αυτούς. Η κυριαρχία ορίζει το αφήγημά τους.
*
(…) Αργά ή γρήγορα τα παιδιά και νέα άτομα που τώρα φαίνονται να έχουν τις καλύτερες προοπτικές (γιατί φαίνονται ευφυή και αγαπητά) θα βρεθούν αντιμέτωπα με μία πολύ σκληρή πραγματικότητα που θα τα συνθλίψει. Τα χαρίσματά τους δεν θα μετράνε πουθενά. Long story short, για να μη μακρηγορώ: θα τα φάνε λάχανο.
Μακάρι να είναι η εξαίρεση του κανόνα και να ζήσουν ευτυχισμένα τη ζωή που θέλουν, σας δείχνω όμως μία πραγματικότητα να έχετε υπόψη σας και να μην έχετε ψευδαισθήσεις επειδή τα πράγματα φαίνονται καλά.
Αυτό που λέω είναι να το πάρετε σοβαρά, όσοι δεν το έχετε πάρει.
Γιατί τα παιδιά αυτά τα περιμένει μια ζωή τραυματισμού και συνεχούς επανατραυματισμού. Και δεν θα ξέρουν κάθε φορά από πού τους ήρθε. Μην έχετε ψευδαισθήσεις. Μην κρίνετε από κάποιες εξωτερικές εικόνες, γιατί αυτές οι εικόνες δεν είναι η ευτυχία τους.
*
Είναι πολύ βάναυσο να αγνοείτε "συμπεριφορές" ως "αυτιστικές". [Πόσο μάλλον να τις κρίνετε και με ηθικούς όρους. Αν είναι δυνατόν, και όμως αυτό κάνετε.] Το άτομο προσπαθεί να επικοινωνήσει. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε πόσο βάναυσο είναι αυτό και πώς μπορώ να το μεταφέρω αυτό το βίωμα.
*
Πρέπει να αλλάξει η αντίληψή μας. Αντί να βλέπουμε παντού βιολογίες και ψυχολογίες, είναι καιρός να αναζητήσουμε τις συστημικές αιτίες.
Καταλαβαίνετε πώς έχουμε χειραγωγηθεί να μη βλέπουμε τις συστημικές αιτίες;
Να στρεφόμαστε ενάντια στον εαυτό μας αντί σε ό,τι μας καταπιέζει;
Δείτε τον ρόλο που έχουν παίξει πολλά πράγματα (κυρίαρχες αντιλήψεις) σε αυτό. Από την ψυχολογικοποίηση, μέχρι το new age, και πολλά άλλα.
Αναγνωρίστε τα όπου τα βλέπετε.
*
Από πού και ως πού πρέπει οπωσδήποτε να φταίω εγώ που *εσύ* δεν μπορείς να δουλέψεις μαζί μου;
Εσύ είσαι ο ανίκανος εδώ να *αλλάξεις* οτιδήποτε στον δικό σου κυρίαρχο τρόπο.
Εγώ είμαι αυτή, που όχι δυσκολεύομαι με την αλλαγή, αλλά αντίθετα μια ζωή αλλάζω και προσαρμόζομαι στα δικά σου συστήματα.
Κόφτο λοιπόν με το ότι "δεν αλλάζω". Εσύ δεν αλλάζεις. Και είσαι κυρίαρχος. Δεν κάνεις την παραμικρή προσαρμοργή για να με συμπεριλάβεις, και αντί να το δεις αυτό, μου ρίχνεις όλο το βάρος και την ευθύνη κάθε πράγματος.
Εγώ την ευθύνη την έχω αναλάβει πάρα πολλές φορές, ακόμα και όταν δεν ήταν δική μου.
Εσύ πότε θα αναλάβεις τη δική σου ευθύνη;
*
Why do I need the "skill" of "how well I can *present* myself", in order to do a job for which I have all the actual skill needed?
• It's not even that skill for us, it's how well I can present myself pretending to be neurotypical
• Why do we need all these irrelevant "skills"
*
Όλη μας τη ζωή πολλά Αυτιστικά άτομα καταλήγουμε να μην τη ζούμε, το masking για μας καταλήγει σε μία παράλληλη ζωή, ενός νευροτυπικού άλλου, που δεν είμαστε εμείς. Δεν ξαναγυρίζω σε αυτό. Σεβασμό στα Ανθρώπινα Δικαιώματά μας. Ζούμε ως αυτό που είμαστε και όχι ως κάτι άλλο.
Σε αυτήν την παράλληλη ζωή, που δεν είναι δική μας, είναι σαν να ζούμε τη ζωή κάποιου άλλου, οι διαφορετικές μας δυνατότητες δεν αναπτύσσονται, δεν φτάνουμε το δυναμικό μας. Αυτό για μένα είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα.
*
(...) Το τι σημαίνει να μας αποκλείουν στην επαγγελματική μας ζωή και ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν γίνεται κατανοητό.
Το τι θα αντιμετωπίσει κανείς καθορίζεται από πάρα πολλούς παράγοντες. Δεν καταλαβαίνω την ευκολία με την οποία κάποιος το αντιμετωπίζει αυτό. Την ευκολία με την οποία λέει "γιατί δεν κάνεις μια άλλη δουλειά". Γιατί αυτή είναι η δουλειά μου. Μου θυμίζει εποχές που καταπίεζα τον εαυτό μου σκεπτόμενη τις προσδοκίες των άλλων από εμένα. Στα πάντα. Ακόμα και στις προσωπικές μου σχέσεις. (...)
Έτσι απλά, εύκολα, λες και εκεί είναι το πρόβλημα. Δεν είναι εκεί, ούτε το πρόβλημα, ούτε και η λύση του. Στον αποκλεισμό που δεχόμαστε και σε ό,τι αντιμετωπίζουμε στην εργασία μας δεν είναι το πρόβλημα ότι εμείς επιλέξαμε λάθος δουλειά. Αλλού είναι. Μπορεί ένα είδος καριέρας να φαίνεται να έχει πιο σύνθετες δυσκολίες για ένα Αυτιστικό άτομο (...), από ότι ίσως θα είχε μία άλλη,
λόγω πχ του ρόλου που παίζει η νευροτυπική κοινωνικοποίηση (…) (μιλάμε πάντα για τέτοιες δυσκολίες και όχι για την καθεαυτή εργασία, είναι εξωτερικοί και άσχετοι παράγοντες που δημιουργούν πρόβλημα στην ανάπτυξή μας (...)),
που αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι σε έναν άλλο χώρο δεν θα συναντήσεις αυτήν ή άλλες σύνθετες δυσκολίες, και στον οποίο θα πρέπει από την αρχή να επενδύσεις, γιατί δεν είναι πουκάμισα ούτε οι δουλειές ούτε οι σύντροφοι, ούτε τα πουλάνε στο παζάρι, και κυρίως αυτό που με ενοχλεί σε αυτήν την αντίληψη είναι ότι δεν θα μου καθορίσει αυτό που κάνω, λες και είναι δευτερεύουσας σημασίας, το πρόβλημα που μου δημιουργεί το περιβάλλον. Η καταπάτησή μου, ο αποκλεισμός, η εκμετάλλευση, η εξαπάτηση και ό,τι άλλο έχω υποστεί.
Δεν καταλαβαίνω γιατί αντί να βγω και να πω συμβαίνει αυτό και αυτό που με αποκλείει, που δεν με αφήνει να προχωρήσω στον τομέα μου, θα πρέπει να το καταπιώ και να διαλέξω κάτι στα υποτιθέμενα μέτρα που αυτό το περιβάλλον όρισε για μένα και που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις δικές μου δυνατότητες.
Είμαι επαγγελματίας ηθοποιός, σκηνοθέτης και μεταγλωττίστρια. Δεν θα γίνω επαγγελματίας γιατρός, γιατί δεν ξέρω τη δουλειά, δεν μου αρέσει, δεν είμαι κατάλληλη γι αυτήν, και δεν ξέρω πού την πουλάνε. Το τι θα αντιμετωπίσω και εκεί καθορίζεται από πολλούς παράγοντες που δεν γνωρίζω.
Επίσης δεν είναι πουκάμισο που μπορώ αύριο να το αγοράσω. Τα επαγγέλματα είναι συνυφασμένα με τη ζωή μας. Οι επιλογές αυτές, όπως και για τις προσωπικές μας σχέσεις είναι κάτι σημαντικό, δεν ρίχνουμε ζάρια, δεν κάνουμε ό,τι να 'ναι.
Το θέμα είναι να συμπεριλαμβανόμαστε ισότιμα στην κοινωνία και να έχουμε αυτά που χρειαζόμαστε, ώστε να αναπτύξει ο καθένας μας τις δυνατότητές του. Όχι να αλλάζουμε δουλειές. Δείτε κι αυτό https://www.facebook.com/1877213049253584/posts/2666754950299386/
(ΣτΣ, γράφτηκε το παραπάνω Νοέμβριο 2021, σήμερα που το αντιγράφω Ιούλιος 2022, κατάλαβα πόσο βαθιά προσβλητικό ήταν για μένα το να μου πουν “να αλλάξω δουλειά” (και η αφορμή που το έγραψα), και πόσο με είχε ενοχλήσει. Το να λέει κανείς κάτι τέτοιο επίσης είναι (κρυμμένα ή παθητικά) επιθετικό και εχθρικό, κάτι που δεν θα το ανεχτώ ξανά από κανέναν. Είναι disrespectful. Ήδη είχα αυτές τις σκέψεις για το πόσο προσβλητικό ήταν και είναι αυτό, πόσο ενδεικτικό της διάκρισης απέναντί μας και των στερεοτύπων που έχει κανείς στο μυαλό του (και Ableist) -κι αυτό φανερώνει πράγματα για το άτομο που το λέει τελικά, βλέποντας πριν λίγο ξανά και αυτό: https://www.facebook.com/ParentingThroughTheFog/posts/pfbid0bR1o4D2CzmEFf9nKcrxMmvsJ3BSYtGL2zb7c71nhAUGecHQamRr6VFyJDQiSjK1Sl )
(Μαζί με το παραπάνω είχα αναδημοσιεύσει επίσης ξανά και αυτό για το ζήτημα της εργασίας: https://neuroclastic.com/talent-isnt-enough-ableism-gifted-autistics/ )
Μιας και έβαλα εδώ συγκεντρωμένο υλικό για το ζήτημα της εργασίας, παραθέτω ακόμα:
Κείμενό μου για το τρομακτικό αδιέξοδο που βιώνω και για την επιπλέον ακύρωση από τη μη αναγνώριση της κατάστασης που βιώνω. https://aujournals.blogspot.com/2022/06/blog-post_27.html
Άλλο ένα πολύ σημαντικό κείμενο για το ζήτημα της εργασίας. https://www.facebook.com/growingupautie/posts/pfbid0nVpKYQbeb2wXdwPVjf4okVv6g2nLWFgMuSd6BXXL14kDrtcMuFbvwhMzT3B45ajcl
Ένα πολύ καλό άρθρο για το ζήτημα της πρόσβασης και του νευροτυπικού προνομίου στην αγορά εργασίας.
Αναλύει και ορίζει συγκεκριμένα τι συμβαίνει και πώς εμποδίζεται η πρόσβαση στην αγορά εργασίας. Το προνόμιο για το οποίο μιλάμε δεν είναι κάτι αφηρημένο, είναι πολύ συγκεκριμένο.
"Neurotypical privilege is the special and unearned advantage afforded by those who happen to have the most common cognitive expression; these individuals, herein neurotypicals, order their thoughts and communicate ideas in the most typically seen way. The privilege comes from living in a world that favours and is built for this specific neurology."
Neurotypical privilege in the labour market
https://blogs.lse.ac.uk/businessreview/2022/02/24/neurotypical-privilege-in-the-labour-market/
*
Νόμιζα ότι επειδή εγώ κατάλαβα, θα καταλάβαιναν και οι άλλοι. Αλλά όχι. Δεν.
Δεν μπορούν ή δεν θέλουν; Επειδή λόγω του προνομίου τους αυτό το ερώτημα θα μείνει αναπάντητο, το θέμα που τίθεται αφορά Ανθρώπινα Δικαιώματα, και όχι το να "καταλάβουν".
Μην το καταλάβεις και ποτέ. Δεν χρειάζεται κάτι να "καταλάβεις" για να σέβεσαι όλα τα άτομα, ή για να αναγνωρίσεις [...] την καταπίεση, τον αποκλεισμό και την καταπάτηση των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων μιας ομάδας στην οποία δεν ανήκεις.
Δεν χρειάζεται να "καταλάβεις" κάτι για να σε αφορά, ως άνθρωπο προς άνθρωπο. Και αν όχι μην ξαναχρησιμοποιήσεις την λέξη "αλληλεγγύη", δεν σου ανήκει η λέξη αυτή.
Στο Θέατρο του Παραλόγου οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.
*
(...) Λένε "μη μιλάς έτσι μπροστά του γιατί καταλαβαίνει". Γι' αυτό; Τι σημασία έχει αν "καταλαβαίνει" ή όχι. Δεν μπορείς να σέβεσαι το άτομο σε κάθε περίπτωση; Αυτή η νοοτροπία δείχνει πόσο σε νοιάζει μόνο το φαίνεσθαι, και πόσο υποκρίνεσαι την ευγένεια. Κατά τ' άλλα χαρακτηρίζεις τα αυτιστικά άτομα αγενή. (...)
*
Ξεκίνησα ένα πείραμα και σας το προτείνω, έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Δοκιμάστε να μη χρησιμοποιείτε την παθητική φωνή (κακοποιήθηκε, δέχτηκε bullying, υφίσταται κλπ), αλλά να υπάρχει ενεργητικό ρήμα με υποκείμενο (κάποιος κακοποίησε). Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Και από αυτήν τη χρήση της γλώσσας ακόμα καταλαβαίνουμε πόσο βαθιά είναι αυτή η νοοτροπία και πόσο δύσκολη η μετατόπιση της προσοχής μας στον δράστη αντί για το θύμα.
Και επίσης παρατηρήστε πόσο φορτισμένη είναι και η λέξη "θύμα", με ντροπή και με ευθύνη.
*
(…) Δεν είναι το "demand avoidance" το χαρακτηριστικό, πόσο μάλλον το "pathological". Θέλουμε να είμαστε αυτόνομοι, να έχουμε εμείς τον έλεγχο του εαυτού μας και δεν δεχόμαστε να μας ελέγχουν οι άλλοι και να κάνουμε ό,τι μας λένε επειδή το λένε. Για μένα αυτό είναι το Φυσιολογικό και το αυτονόητο, νόμιζα ότι για όλους είναι, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είναι έτσι για όλους και ότι είναι PDA.
*
(…) The only support I have got is from the Autistic community. I feel very alone in this society, with no guidance at all, completely unsupported. Noise cancellation headphones was a huge improvement in my life.
*
(…) αναδημοσιεύω για το προβληματικό της "κάθαρσης". Πάντα με απωθούσαν τέτοιου είδους πρακτικές. Το τραύμα θέλει προσοχή, το νευρικό σύστημα είναι ευαίσθητο, δεν το θεραπεύουμε με το να του προκαλούμε ένταση, αντίθετα το επανατραυματίζουμε, αυτό δεν βοηθάει καθόλου. (Μιλάμε για τεχνητή πρόκληση έντασης και όχι για κάτι οργανικό.)
Το νευρικό σύστημα χρειάζεται να επανακτήσει την ανθεκτικότητά του, αργά, σε συνθήκη ηρεμίας και ασφάλειας, και όχι με ακόμα μεγαλύτερη έκθεσή του σε ένταση, ή καταστάσεις που το πυροδοτούν. Δεν θα απαλλαγεί με αυτόν τον τρόπο. Αυτές οι μέθοδοι είναι επικίνδυνες.
Το τραύμα είναι μια αρκετά σύνθετη κατάσταση, και μάλλον χρειάζεται έναν συνδυασμό προσεγγίσεων.
Αυτό που δεν χρειάζεται όμως είναι περισσότερη αναβίωση και ένταση. Χρειάζεται ηπιότητα.
*
-Γράψτους, αδιαφόρησε.
-Σοβαρά μιλάς; Έχεις γίνει ποτέ αποδιοπομπαίος τράγος; Όταν δεν σε συμπαθούν σε τρώνε λάχανο, το έχεις βιώσει ποτέ αυτό; Δεν θα σε προστατέψει και δεν θα σε υποστηρίξει κανένας. Αυτό το έχεις βιώσει; Δεν θα υπάρχει καμία ενσυναίσθηση προς εσένα.
Ναι, από ό,τι δεν εξαρτώμαι το γράφω.
*
Ο αποκλεισμός από την κοινωνία δεν είναι ούτε επιλογή, ούτε μια ασήμαντη κατάσταση. Αφορά την επιβίωση. Επηρεάζει τα πάντα στη ζωή μας, υλικά, και φυσικά και την ψυχολογία μας.
*
(…) Συχνά τέτοιες αφελέστατες και επικίνδυνες απόψεις ξεκινάνε από κάτι πολύ καλοπροαίρετο, που πολύ θα θέλαμε να είναι έτσι: Όλοι είναι καλοί, όλα έχουν μία δικαιολόγηση ή έστω μία εξήγηση. Στο σύμπαν του θεάτρου μπορεί. Στην πραγματικότητα όχι.
Η δε δικαιολόγηση στην πραγματικότητα είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα, το πιο επικίνδυνο που υπάρχει. Και δεν είναι όλοι καλοί. Ούτε όλοι εν δυνάμει κακοί.
Μπορεί κάποιες καταστάσεις να προκαλούσαν την ηθική μας λίγο περισσότερο από αυτό που φανταζόμαστε, αλλά αυτό από το να κρύβουμε όλοι έναν Χίτλερ μέσα μας, απέχει πάρα πολύ. Κάπου έχει χαθεί κάθε όριο με αυτές τις ρομαντικοποιήσεις. Είμαστε ξεχωριστά άτομα, δεν είμαστε όλοι ένα. Αυτές οι απόψεις μου φαίνονται εξαιρετικά αφελείς.
*
Πολλοί από εμάς *δεν* έχουμε επιλογή. Η κατάσταση αυτή είναι καταπιεστική για εμάς. Μιλάμε για συστημική καταπίεση και όχι για κάτι που είναι ατομική υπόθεση με όρους ψυχολογίας. Πρέπει να σταματήσουμε να στρέφουμε κοινωνικά ζητήματα στο άτομο.
*
(...) Αυτό δεν ήταν ποτέ κανονικότητα για μας.
*
(...) Η μείωση όμως του ρυθμού της ζωής βοήθησε πολλούς από εμάς να χαλαρώσουμε και να είμαστε ο εαυτός μας. Η επιστροφή στην "κανονικότητα" για πολλούς από εμάς φαντάζει επώδυνη και τρομακτική, έχοντας πια βιώσει το πώς είναι για μας φυσιολογικά και κατάλληλα τα πράγματα για να είμαστε καλά, και πόσο αντίθετη στη δική μας φύση είναι αυτή η κανονικότητα. (...)
*
(...) το πώς δεν είναι οι ίδιοι οι νευροτυπικοί το πρόβλημα, και δεν έχουμε κάτι εναντίον τους, ένας νευρότυπος είναι κι αυτοί, το πρόβλημα είναι ένα ολόκληρο σύστημα "νευροκανονικότητας" το οποίο δεν αποδέχεται τον δικό μας νευρότυπο, μας καταπιέζει και μας αδικεί. Ενάντια στην κυριαρχία αυτής της νευροκανονικότητας είμαστε, και όχι ενάντια στους ανθρώπους. Μπορούμε να έχουμε μία κοινωνία στην οποία θα υπάρχουμε όλοι/ες.
*
Η Εφαρμοσμένη Ανάλυση Συμπεριφοράς (ABA) είναι κακοποίηση.
Το να προσπαθήσεις να μετατρέψεις τον εαυτό σου σε νευροτυπικό, εκτός από μάταιος κόπος και ψυχικό βασανιστήριο, δεν θα έχει κανένα θετικό αποτέλεσμα. Αυτός ο "νευροτυπικός" εαυτός θα έχει πάντα λιγότερες δυνατότητες από τους νευροτυπικούς, θα είναι πάντα κάτι λιγότερο.
Δεν έχει νόημα να αναπτύσσετε το masking του παιδιού σας για να το κάνετε πιο συμμορφωμένο και να νιώθει πιο άνετα το περιβάλλον του. Αυτό δεν είναι θεραπεία για κάτι, διότι δεν βοηθάει το παιδί σας. Το παιδί σας χρειάζεται να αναπτύξει τον αληθινό αυτιστικό του εαυτό και τις δικές του δυνατότητες για να είναι ευτυχισμένο σε μια κοινωνία που το αποδέχεται. Η ΑΒΑ είναι κακοποίηση.
*
Ούτε κάνουμε τους ηθοποιούς (ακόμα και αν είμαστε), ούτε το κάνουμε για να "γίνουμε αποδεκτοί", σαν να είναι κάτι που το επιλέγουμε και είναι εντάξει για μας.
Δεν επιθυμούμε να παίζουμε θέατρο στη ζωή μας. Το masking είναι πολύ βαθύτερο. Είναι μηχανισμός επιβίωσης που έχει δημιουργηθεί μέσα από τραύμα. Είναι επώδυνο, δεν είναι επιλογή.
*
Από το κυρίαρχο ιατρικό μοντέλο για τον αυτισμό, προέρχεται η κακοποίηση, [...] η προκατάληψη, και κοινωνική μας καταπίεση. Αυτιστικοί σε όλον τον κόσμο θέλουμε να ακουστεί η δική μας φωνή και όχι όσων μιλούν για εμάς χωρίς εμάς. Είναι μία φυσιολογική λειτουργία, ένας διαφορετικός νευρότυπος. Έχουμε κοινωνικά καταπιεστεί, γι' αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχει κάτι παθολογικό στη λειτουργία μας.
Μπορεί να υπάρχουν άλλες καταστάσεις στο άτομο, τραύμα, άγχος, κατάθλιψη, κ.ά., μπορεί να υπάρχουν αρνητικά βιώματα που προέρχονται από αυτήν την καταπίεση και ακατάλληλη για μας συνθήκη, όμως αυτό πρέπει να διαχωριστεί από το ιατρικό μοντέλο που παθολογικοποιεί τον νευρότυπό μας, γιατί αυτό είναι για μας καταστροφικό.
Neurodiversity paradigm (το μοντέλο της νευροποικιλότητας)
https://embrace-autism.com/the-neurodiversity-paradigm/
*
Το masking είναι μηχανισμός επιβίωσης, και όχι πεδίο ανάδειξης του ταλέντου μας στην υποκριτική.
Masking is a surviving mechanism and not a field of showing our talent in acting.
Και είναι οδυνηρό για μας, γι' αυτό ας τα διαχωρίσουμε.
*
ΟΛΑ ΟΣΑ ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΤΕ 😀😀
Ρωτήστε με ό,τι θέλετε! Θα σας απαντήσω όσο καλύτερα μπορώ. 😀👍
#ActuallyAutistic
#AskingAutistics
(...) Αφήνω επίτηδες το είδος των ερωτήσεων ανοιχτό, για να μπορέσετε να θέσετε τις αυθεντικές σας απορίες, χωρίς προκαταλήψεις. Έτσι κι αλλιώς θα απαντήσω σε ό,τι μπορώ (...)
Συζήτηση / Σχόλια
Ερώτηση:
Πώς γίνεται να μην έχει καταλάβει κάποιος ενήλικας ότι είναι αυτιστικός;
Απάντηση: (...)
(Επιλεγμένες) Ερωτήσεις και Απαντήσεις θα δημοσιεύονται στο blog.
*
Ένα άλλο πρόβλημα παρανόησης που αντιμετωπίζουμε και έχει ιδιαίτερη σημασία σε εργασιακά περιβάλλοντα και γενικά σε επίσημες συνδιαλλαγές, είναι το να παρεξηγείται η πρόθεσή μας, ως αρνητική, χειριστική, αποφυγή εργασίας κλπ. Αυτό, εκτός του ότι είναι πάρα πολύ πληγωτικό, είναι πέρα για πέρα αναληθές για μας.
Δεν μπορώ να γενικεύσω, όμως συνήθως τα αυτιστικά άτομα χαρακτηρίζονται από ένα ιδιαίτερο ήθος, και ειδικά στην εργασία τους την οποία παίρνουν πολύ σοβαρά. Θα μου φαινόταν πολύ περίεργο να θέλει ένα αυτιστικό άτομο να αποφύγει εργασία. Αν ζητάει κάτι τέτοιο, σημαίνει ότι του είναι απαραίτητο για να λειτουργήσει ή για να κάνει καλύτερα τη δουλειά του, ή είναι πέραν των ορίων του. Γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει και τι χρειάζεται.
(...) είναι πάρα πολύ σημαντικός ο σεβασμός. Αν υπάρχει ένα τέτοιο καλό κλίμα και συμπεριφέρεστε στο αυτιστικό άτομο ακούγοντας αυτά που λέει και χωρίς να τα παρανοείτε ως χειριστικά ή οτιδήποτε άλλο, και να προσδίδετε/προβάλλετε κίνητρα σε αυτά, όλα μπορούν να είναι μια χαρά.
Αν αντίθετα παρανοείτε, προσβάλλετε, πιέζετε το αυτιστικό άτομο, αντί να ακούσετε τι του είναι απαραίτητο, και του αντιτίθεστε επειδή νομίζετε πχ ότι θέλει να σας χειριστεί, να είστε σίγουροι ότι χωρίς λόγο και αιτία του έχετε δημιουργήσει μία ανυπόφορη κόλαση στην οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει, και αυτό θα ζημιώσει και εσάς με το να μην αποδώσει στην εργασία του, πέρα από τις επιπτώσεις στην ψυχοσωματική του υγεία και την κόλαση που βιώνει. (...)
Εξίσου σημαντικό με το τι χρειάζεται είναι και το τι *δεν* χρειάζεται ένα αυτιστικό άτομο, και γνωρίζει πολύ καλά τι είναι αυτό. Δεν έχουμε περισσότερες ανάγκες, έχουμε εντελώς διαφορετικές ανάγκες, που τις γνωρίζουμε εμείς και όχι εσείς.
Μη μας κουράζετε λοιπόν χωρίς λόγο όταν κάτι *δεν* το χρειαζόμαστε, και αντίστοιχα ακούστε μας και δώστε μας αυτό που σας λέμε ότι χρειαζόμαστε, και μόνο αυτό, χωρίς τη διαρκή αμφισβήτηση και καχυποψία σας επειδή εσείς δεν το χρειάζεστε και σας φαίνεται γελοίο.
Αντίστοιχα γελοίο, ή μάλλον για την ακρίβεια εντελώς κουραστικό είναι να μας απασχολείτε με πράγματα που δεν χρειαζόμαστε επειδή τα χρειάζεστε εσείς. Ακούστε μας και σεβαστείτε μας.
Ούτε πατρονάρισμα θέλουμε, ούτε και υποτίμηση/μη σεβασμό. Σαφήνεια θέλουμε και καθαρή επικοινωνία, ισότιμη, με σεβασμό.
*
Πώς να μιλήσεις για παρανοήσεις, όταν παραβιάζονται τα βασικά δικαιώματά σου, όταν βιώνεις συστημική καταπίεση, όταν δεν μπορείς καν να υπάρχεις ισότιμα στην κοινωνία. Αυτό προέχει. Αλλά και οι παρανοήσεις παραμένουν εντελώς ενοχλητικές.
Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι οι νευροτυπικοί παίρνετε σαν δεδομένο ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Και μάλιστα δεν μπορείτε (ή δεν προσπαθείτε αρκετά) να δείτε πέρα από αυτό.
Έχοντας αυτό ως εντελώς δεδομένο μεταξύ σας, επικοινωνείτε, και αν κάτι ειπωθεί πχ εκτός αυτού του πλαισίου (που είναι πιθανό να γίνει από Αυτιστικό άτομο), εσείς εσφαλμένα θεωρείτε (και δε ρωτάτε βέβαια, γιατί είστε πάρα πολύ σίγουροι για τις υποθέσεις σας μέσα από το δικό σας πάντα πρίσμα) ότι ειπώθηκε στο δεδομένο για σας πλαίσιο.
Και δε φτάνει που το κάνετε αυτό, το εκφράζετε και με απολυτότητα και κατάκριση, για όποιον θα μπορούσε να πει κάτι που στο δεδομένο πλαίσιο που εσείς θεωρείτε ότι λέγεται, είναι για σας κατακριτέο.
Κάντε μία προσπάθεια να είστε πιο σαφείς ως προς το πλαίσιο σε αυτό που εννοείτε, και ειδικά όταν κατακρίνετε με απολυτότητα.
Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο όταν δεν μπορείτε να δείτε τίποτα πέρα από αυτό, αλλά κάντε μία προσπάθεια να ενδιαφερθείτε και για άλλους ανθρώπους, και να είστε πιο φιλόξενοι.
*
(...) Γι’ αυτό ενώ δεν έχω υποστεί την καθεαυτή ABA νιώθω απόλυτα πόσο φρικτή είναι, και αντιλαμβάνομαι ότι είναι βασανιστήριο. Μάλιστα πρόσφατα έγραφα κάτι παρόμοιο με αυτό που λέει εδώ. Φανταστείτε μία πρακτική (θεραπεία δεν το λες) που σκοπό έχει να σε απομακρύνει από τον εαυτό σου, από την ίδια την φύση σου. Αντιγράφω ένα απόσπασμα από προσωπικές μου σημειώσεις:
(…) Διαισθητικά καταλάβαινα χωρίς να γνωρίζω και δεν μου άρεσε ο συμπεριφορισμός ποτέ.
Και χωρίς να έχω υποστεί το ABA είναι σαν να το έχω υποστεί, για να επιβιώσω, σαν να μου έχει επιβληθεί κοινωνικά, ή από συγκεκριμένους κακοποιητικούς ανθρώπους (που επιχείρησαν να… “διορθώσουν τη συμπεριφορά μου”, λες κι ήμουν καμιά χτεσινή, που χρειαζόμουν αναμορφωτήριο.)
Είναι βασανιστήριο ψυχικό, από τα πιο επώδυνα πράγματα που έχω υποστεί στη ζωή μου, χωρίς απολύτως κανένα νόημα πέραν της κακοποίησής μου.
Η συγκεκριμένη “θεραπεία” (που μόνο θεραπεία δεν μπορεί να είναι κάτι τέτοιο) είναι απεχθής, είναι ένα ανοσιούργημα που έχει οδηγήσει ανθρώπους στην αυτοκτονία. Τι θέλουμε να θεραπεύσουμε; Τον άνθρωπο, εφόσον το χρειάζεται ο ίδιος. Δεν είναι θεραπεία το να θες να καταπνίξεις τη φυσιολογική λειτουργία ενός ανθρώπου, είναι εξόντωση.
Το ABA σου “μαθαίνει” να κάνεις masking, ό,τι πιο ανθυγιεινό υπάρχει. Εγώ το είχα μάθει από μόνη μου για να επιβιώνω, μέχρι που κάποιες κακοποιητικές εμπειρίες με τραυμάτισαν σε τέτοιο βαθμό που μόνο η επιστροφή στην αλήθεια μου μπορούσε να υπάρχει. Και αυτήν μου την επιστροφή βρέθηκαν “άνθρωποι” να την βεβηλώσουν και να με κάνουν ψυχικό ράκος, βλέποντας σε μένα, ολόκληρη γυναίκα που ψάχνομαι μια ζωή, έναν “ελαττωματικό” ή κακό χαρακτήρα. (…)
Σχόλια