Το κακό ως κίνητρο πράξης, ως πρόθεση, δεν έχει καμία λογική ποτέ. Η αντίληψη αυτή της εκλογίκευσης (ψυχολογικοποίηση του κακού) χρειάζεται να αποδομηθεί.
Το κακό ως κίνητρο πράξης, ως πρόθεση, δεν έχει καμία λογική ποτέ. Η αντίληψη αυτή της εκλογίκευσης (ψυχολογικοποίηση του κακού) χρειάζεται να αποδομηθεί.
Το μόνο που έχει σημασία είναι τι του επιτρέπει να υπάρχει ή να δρα (enabling). Αυτό δεν είναι συζήτηση με όρους ψυχολογίας. Αντίθετα αυτή η εκλογίκευση είναι μέρος του enabling. Επίσης η δυνατότητα αυτή δίνεται μέσα σε συστήματα και δομές εξουσίας και ελέγχου (χωρίς και πάλι αυτό να αποτελεί εκλογίκευσή του). Enabling επίσης είναι η εντύπωση κοινωνικής συναίνεσης, η οποία (εντύπωση) μπορεί να κατασκευαστεί μέσα από διαμεσολάβηση πληροφορίας. Γι' αυτό έχουμε χρέος να μιλάμε.
Την ψυχολογικοποίηση αυτή την έχετε αναγάγει μέχρι στην ιστορία και στην πολιτική που αντιλαμβάνεστε ως ψυχό-δραμα.
Οι έννοιες της ψυχολογικοποίησης και ψυχοδραματοποίησης.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου