Το Τραύμα του Νευρικού Συστήματος είναι διαφορετική κατάσταση από το ψυχολογικοποιημένο "τραύμα" της αλλιστικής θεώρησης υπεροχής, και πρέπει να γίνει ξεκάθαρος αυτός ο διαχωρισμός.

Χρειάζεται η εκπαίδευση των αλλιστικών, δεν λέω όχι σ' αυτό, αλλά πρέπει κάπου να σταματήσει το ανέκδοτο ότι αυτό είναι το πρόβλημα, ότι "δεν κατανοούν". Δηλώνουμε ένα σοβαρότατο θέμα, με επιπτώσεις στην ζωή μας, στην υγεία μας, την παραβίαση, την κακοποίηση, την μη πρόσβασή μας. Ο σεβασμός δεν χρειάζεται την κατανόηση. Και δεν είναι θέμα κατανόησης γιατί αυτό που λέμε είναι πάναπλο και κατανοητό. Είναι ευθύνη τους ο σεβασμός απέναντί μας, αν δεν το κάνουν δεν είναι θέμα κατανόησης. Αρνούνται την πρόσβαση της Αυτιστικής λειτουργίας. Μας οδηγούν σε βασανισμό και burnout, μας εκμεταλλεύονται, μας εξαπατούν, μας κακοποιούν. Δεν τίθεται θέμα κατανόησης σε αυτό. 

Καταρχάς θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να καταλάβουμε την διαφορά της λειτουργίας μας και του βιώματός μας. Δεν πρόκειται να καταλάβουν με αναλογίες γιατί δεν αντιστοιχεί το βίωμά τους στο δικό μας βίωμα. Έχω αναφερθεί ξανά σ' αυτό στο blog στην ανάρτηση Οι νευροτυπικοί δεν πρόκειται *μέσα από δική τους εμπειρία* να κατανοήσουν την δική μας, γιατί δεν βιώνουν τα ίδια πράγματα. Αυτή η στόχευση είναι λάθος.

Το ίδιο για το καμουφλάζ, και για οποιοδήποτε άλλο βίωμα. Το Αυτιστικό καμουφλάζ είναι καμουφλάζ λειτουργίας, οδηγεί με άμεσο τρόπο στο Αυτιστικό burnout, και δεν αντιστοιχεί στο βίωμα κανενός αλλιστικού. Είναι επίσης ένα βίωμα συνολικό, που αφορά ολόκληρη την υπόστασή μας, και δεν μπορούμε ως "μάσκινγκ" να το διαχωρίζουμε ως μία επιτέλεση εξωτερικής συμπεριφοράς, άσχετης με το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε, μία αντίληψη dehumanising που μας μηχανοποιεί, κανονικοποιώντας την καταστολή και παραβίασή μας. Έχω μιλήσει για αυτά στις αναρτήσεις Το Αυτιστικό καμουφλάζ είναι καμουφλάζ *λειτουργίας*, αυτό είναι βασανισμός και τραυματισμός και δεν μπορεί να αποτελεί κοινή εμπειρία κανενός αλλιστικού, 

Η αντίληψη του "μάσκινγκ" μειώνει τις διαστάσεις της συνολικής εμπειρίας μας, την κανονικοποιεί, την ορίζει και κατηγοριοποιεί με βάση την εξωτερική παρατήρηση της αλλιστικής λειτουργίας, 

και στην ετικέτα Masking is an allistic concept. 

Αυτό που χρειάζεται είναι η πρόσβαση για την Αυτιστική λειτουργία. Χωρίς κανενός είδους gatekeeping και διάκρισης για αυτό. (Σχετική ανάρτηση Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 8: Το θέμα βρίσκεται στην διαφορά λειτουργίας και στην πρόσβαση για την Αυτιστική λειτουργία.) 

Ακόμα θα πρέπει οι ίδιοι να καταλάβουμε ότι η υποτιθέμενη "υψηλή λειτουργικότητα" ή "Άσπεργκερ", εξυπηρετεί τον διαχωρισμό και την συνθήκη της μη πρόσβασής μας. Διατηρεί την παθολογικοποίηση της Αυτιστικής λειτουργίας και δίνει ένα ψευδές στάτους σε όσους ζουν υπό καθεστώς καμουφλάζ, αποποιούμενοι την Αυτιστικότητά τους, την οποία και παθολογικοποιούν. Δεν επιτυγχάνει τίποτα αυτό και δεν αποτελεί πρόσβαση, είναι ψευδές. (Σχετική ανάρτηση "Μάσκινγκ", η επιτέλεση της εικόνας δεν είναι πρόσβαση, δείτε επίσης "Μάσκινγκ" ως κριτήριο "λειτουργικότητας", η επιτέλεση της αλλιστικής λειτουργίας ως εικόνας.) 

Υπόψιν ότι τα "επίπεδα λειτουργικότητας", όπως και το "Άσπεργκερ", είναι τόσο παρωχημένα ώστε έχουν καταργηθεί ακόμα και από το διαγνωστικό εγχειρίδιο DSM. Ποιος ο λόγος που συνεχίζουμε να έχουμε αυτήν την αντίληψη του διαχωρισμού; Είναι ένα ψευδές στάτους που δεν επιτυγχάνει τίποτα. Εμείς πρώτοι πρέπει να το καταλάβουμε, και να δράσουμε για την πρόσβαση της Αυτιστικής λειτουργίας, αντί να ζούμε σε μία ψευδαίσθηση και διαρκές dissociation, που πολλούς έχει οδηγήσει σε burnout και άλλα πολύ σοβαρά προβλήματα. 

Τέλος, και ο λόγος που ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο, εφόσον οι αλλιστικοί κυρίως, και κάποιοι Αυτιστικοί από ό,τι φαίνεται (;), δεν βιώνουν με τον ίδιο τρόπο καταστάσεις όπως τραύμα, θα πρέπει επίσης να γίνει αντιληπτός ο διαχωρισμός. Ίσως να χρειάζονται διαφορετικές λέξεις πλέον, γιατί έχει καταντήσει κουραστικό. 

Το τραύμα βρίσκεται στο Νευρικό Σύστημα. Οι αλλιστικοί κυρίως το αντιλαμβάνονται με έναν "ψυχολογικό" τρόπο, όπου γι' αυτούς ό,τι είναι "ψυχολογικό" είναι και ανύπαρκτο ή ελάττωμα χαρακτήρα που κανείς οφείλει να υπερβεί. (Έχω μιλήσει στο blog, για ψυχολογικοποίηση τραύματος, ηθικοποίηση, "resilience".) Το τραύμα νοείται τελικά κοπανιστός αέρας και παράπονα αποτυχημένων με mindset θύματος. 

Τραυματισμό και επανατραυματισμό του Νευρικού μας Συστήματος επίσης προκαλούν ερεθίσματα (ήχοι κλπ) και έκθεση σε αυτά, κάτι που επίσης ψυχολογικοποιείται και ηθικοποιείται, τίθεται με όρους προσωπικής υπέρβασης, κανονικοποιώντας και πάλι την κατάσταση βασανισμού και παραβίασής μας, στην βάση της αντίληψης υπεροχής της αλλιστικής λειτουργίας. (Βλ. Σημείωση για ηθικοποίηση και resilience.) 

Θεωρώ ότι στις περισσότερες περιπτώσεις που Αυτιστικά άτομα φαίνεται να υιοθετούν την αλλιστική ψυχολογικοποιημένη θεώρηση, είναι γιατί βρίσκονται σε κατάσταση dissociation, χωρίς να είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν πράγματι ισχύει αυτό ή αν όντως δεν έχουν τραύμα στο Νευρικό Σύστημα και έτσι δεν αντιλαμβάνονται τι λέμε. Αν είναι όμως dissociation, είναι πιθανό αργότερα, όταν με κάποια αφορμή θα καταρρεύσει η ψευδής κατασκευή και η συνθήκη της *ασφάλειας* που τώρα απολαμβάνουν ενώ απαξιώνουν τους υπόλοιπους υιοθετώντας την αλλιστική θεώρηση υπεροχής και άρνησης διαφοράς, θα το βιώσουν και θα έχουν πολύ σοβαρές επιπτώσεις. 

Προσοχή όμως, αυτό δεν ισχύει για τους περισσότερους αλλιστικούς, οι οποίοι δεν το βιώνουν. Οπότε, ενώ μπορεί να χρειάζεται να έρθουν κάποια Αυτιστικά άτομα στην συνειδητοποίηση αυτή, δεν θα λειτουργήσει αν τίθεται γενικά, για κάτι που τα περισσότερα αλλιστικά άτομα δεν το βιώνουν, και όχι γιατί βρίσκονται σε dissociation, είναι άλλη η πραγματικότητά τους, έχουμε διαφορά, πρέπει εμείς οι ίδιοι να το κατανοήσουμε. 

Θα πρέπει το τραύμα του Νευρικού Συστήματος, που βιώνουμε πολλά Αυτιστικά άτομα, και συμπεριλαμβάνεται σε αυτό κάθε εξαναγκασμός σε υπέρβαση κάθε διαφορετικής λειτουργίας μας (από το καμουφλάζ, τα ερεθίσματα, και το σύνολο της λειτουργίας, βλ παραπάνω αναρτήσεις για καμουφλάζ και ηθικοποίηση), να το διαχωρίσουμε από το ψυχολογικοποιημένο "τραύμα", όπως το θεωρεί η αλλιστική υπεροχή. 

Εγώ σκοπεύω στο εξής να αναφέρομαι σε αυτό ως Τραύμα Ν.Σ. (Ν.Σ. = Νευρικό Σύστημα), ώστε να γίνεται ξεκάθαρος ο διαχωρισμός από το αλλιστικό ψυχολογικοποιημένο "τραύμα". 

Θα πρέπει να γίνει σεβαστή η διαφορά λειτουργίας, και να υπάρχει πρόσβαση, η άρνηση της διαφοράς οδηγεί στην παραβίαση και στην μη πρόσβασή μας (βλ. Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 7: Η άρνηση της διαφοράς λειτουργίας σημαίνει παραβίαση των ορίων μας.), και αυτό είναι απλό και κατανοητότατο, δεν είναι η κατανόηση αυτού του πράγματος που λείπει. Μια χαρά μπορούν να το αντιληφθούν οι αλλιστικοί αυτό, δεν είναι πυρηνική φυσική νομίζω. Τους το είπαμε 1,2,5,10, ξανά και ξανά με 200 διαφορετικούς τρόπους. Τι άλλο να εξηγήσουμε δηλαδή για τον σεβασμό μας; 

Αυτοί που συνεχίζουν να μη μας σέβονται και να υιοθετούν τα αφηγήματα της αλλιστικής υπεροχής θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη τους. 

Διαφορετικά θα πρέπει να μιλήσουμε για δικό τους έλλειμμα, και δεν είναι ableist αυτό, εφόσον μιλάμε για την θεωρούμενη υπεροχή, καθρεφτίζουμε ή αντιστρέφουμε την ableist θεώρηση, μήπως και βοηθήσουμε στην κατανόηση, αν αυτό είναι που λείπει.

Η έλλειψη πρόσβασης και κάθε συστημικό ζήτημα επίσης δεν είναι θέματα κατανόησης.

• Δείτε και την προηγούμενη σχετική ανάρτηση για την οικειοποίηση όρων. 

Χρειάζεται να προστατευτούμε από την οικειοποίηση.