Επιλεγμένα / Highlights

Ολόκληρο το περιβάλλον είναι δομημένο για το αλλιστικό / "νευροτυπικό" βίωμα, λειτουργία, νευρικό σύστημα, τρόπο ύπαρξης, επικοινωνίας και σχέσης, το οποίο διαφέρει από το δικό μας. Το περιβάλλον επιδρά με διαφορετικό τρόπο, έχει διαφορετικές επιπτώσεις σε εμάς, και αυτό μας βλάπτει εφόσον απαιτείται η δική μας προσαρμογή.

Η καταπιεστική, και τραυματική αυτή κατάσταση από το περιβάλλον χρεώνεται ατομικά σε εμάς ("χαρακτηριστικά") ή παθολογικοποιείται. 

Η αλλιστική ιδέα του "μάσκινγκ", η επιτέλεση της αλλιστικής λειτουργίας ως εικόνας, επιβάλλεται και είναι η καταπίεσή μας. "Δυνατότητα unmasking" σημαίνει δυνατότητα να υπάρχουμε χωρίς αυτήν την καταπίεση, και ασφαλές περιβάλλον. Δεν είναι "ψυχολογικό".

Η ιδέα ότι μέσω μιας "νευροτυπικής περσόνας" που θα χτίσουμε ως υποτιθέμενοι ηθοποιοί, μπορούμε να λειτουργήσουμε ως αλλιστικοί, μου φαίνεται αρκετά παράδοξη.

Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 1-8 (και νέα σχόλια)

Θεωρώ χαρακτηριστικό στην αλλιστική παρατήρηση και ερμηνεία έναν κατακερματισμό στην αντίληψη της εμπειρίας μας, που περιέχεται και στην ιδέα των "συμπεριφορών", και του διαχωρισμού της συμπεριφοράς ως επιτέλεσης, όπου εντοπίζεται και μία αντίληψη του "μάσκινγκ". [Περιέχεται επίσης και σε αντιλήψεις της (αλλιστικής) "προσωπικότητας", της "μάσκας" και της "περσόνας", και στο ίδιο το μοντέλο παθολογίας που διαχωρίζει τον "αυτισμό" ως μια "νοσολογική οντότητα" ή την "αυτιστική συμπεριφορά", και περιμένει να βρει κρυμμένο έναν "κανονικό" "αλλιστικό" εαυτό, που υπάρχει κάπου αλλού. Επίσης σε αντιλήψεις των κοινωνικών "ρόλων".] Αντιλαμβάνονται κομμάτια που παρατηρούν εξωτερικά και υποθέτουν την ερμηνεία τους μέσα από το δικό τους πρίσμα και εκλογικευτικά εργαλεία των αλλιστικών αφηγήσεων. Ως αφηγήσεις υπεροχής, μέσα από την ισχύ της "κανονικότητας", οι αντιλήψεις και ερμηνείες αυτές είναι εκ των πραγμάτων Ableist και καταπιεστικές για εμάς, και αρνούνται την διαφορά λειτουργίας μας.

(...) Όταν το συγκρίνουμε με την υποκριτική τέχνη, το ρομαντικοποιούμε και ελαχιστοποιούμε, το δεχόμαστε ως "ικανότητα" που μπορεί κανείς να "μάθει", ενώ έχουμε άγνοια για την ίδια την τέχνη και επάγγελμα του ηθοποιού. Το ίδιο όταν αναφερόμαστε στην αλλιστική ή στην δική μας λειτουργία ως (διαφορετική) "γλώσσα". Τι διαφορά έχει αυτό από το να αποδεχόμαστε ότι πρόκειται για ένα θέμα εκμάθησης "κοινωνικών δεξιοτήτων";

Αυτιστικό καμουφλάζ - Παρουσίαση θέματος

Τα συστήματα απαιτούν μία συγκεκριμένη επιτέλεση, που δεν αφορά στην πραγματικότητα την "ικανότητα". 

Ableism είναι να θεωρείς την δυνατότητα και την πρόσβαση εγγενή "ικανότητα" και υπεροχή.

enable(d), disable(d): δίνω ή αφαιρώ δυνατότητα, ρηματικοί τύποι [δεν σημαίνει ικανότητα] (ο λόγος που θεωρώ τις αγγλικές λέξεις βοηθητικές για την αντίληψη του Ableism)

Ableism, Ableist - Παρουσίαση θέματος

(...) Αυτό συμβαίνει γιατί την Αυτιστικότητα την θεωρούν ακόμα παθολογικοποιημένη, και μιας και οι κατηγοριοποιήσεις έχουν καταργηθεί είναι ένας τρόπος να διαχωρίζονται, κρατώντας την Αυτιστικότητα, για τις "σοβαρές περιπτώσεις", υιοθετώντας τελικά το ιατρικό μοντέλο. 

Αυτός που θα θεωρήσει τον εαυτό του "υψηλά λειτουργικό" είναι πιθανό να χρησιμοποιήσει το "νευροδιαφορετικός", ως πιο "light", διαχωρίζοντας τον εαυτό του από το στερεότυπο του "Αυτιστικού παιδιού".  Αυτό ακριβώς είναι το ιατρικό μοντέλο, και αυτό ακριβώς το στερεότυπο είναι που πρέπει να αποδομηθεί. 

Έβαλα κι αλλού το disclaimer, που κανονικά δεν χρειάζεται, αλλά είναι τόσο μεγάλο το ταμπού του διαχωρισμού, που προβάλλεται η ένταση από την μετατόπιση της στρεβλής αντίληψης, και μερικοί διαβάζουν μέσα από το πρίσμα της προκατάληψής τους. Αυτό ακριβώς όμως είναι που θέλουμε να αποδομήσουμε, αλλιώς υιοθετήστε ξεκάθαρα το μοντέλο παθολογικοποίησης και μην αναφέρεστε σε νευροαπόκλιση, neurodivergence, ή παράδειγμα νευροποικιλότητας (neurodiversity). Δεν αναιρείται το τι αντιμετωπίζει οποιοδήποτε άτομο και το ότι μπορεί να χρειάζεται μεγάλη υποστήριξη, αν διαβάσατε κάτι τέτοιο, δεν το έχω γράψει. Η αποδόμηση του ιατρικού μοντέλου και της αντίληψης παθολογικοποίησης δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται οποιοδήποτε άτομο υποστήριξη.

Η ρομαντικοποίηση σχετίζεται και με τον τρόπο που χρησιμοποιούν κάποιοι το neurodivergent, και με το πώς ενώ δεν θέλουν στην πραγματικότητα να συσχετίζονται με neurodivergent άτομα, αποδίδουν στον όρο μία ρομαντικοποιημένη σημασία. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με μία αντίληψη που δεν βρίσκεται στην πραγματικότητα, αλλά συμβολοποιεί ή μυθοποιεί την νευροαπόκλιση, που δεν είναι παρά μία πραγματική κατάσταση.

Νευροποικιλότητα, Νευροαπόκλιση - Παρουσίαση θέματος

Ψυχιατρικοποίηση της προκατάληψης, το πλαίσιο της "ομοφοβίας" ως απάντηση στην ψυχιατρικοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Η λέξη "φοβία" δεν χρησιμοποιήθηκε τυχαία και "μεταφορικά" για την προκατάληψη, αλλά για να μεταφέρει όντως την έννοια της πραγματικής ψυχικής ασθένειας, ως απάντηση στο να θεωρείται η ομοφυλοφιλία ψυχική ασθένεια. Διαβάστε περισσότερα γύρω από αυτήν τη συζήτηση και τα προβληματικά σημεία αυτής της αντίληψης: https://herek.net/blog/is-homophobia-a-mental-illness/ 

(Σημ. Να λάβουμε επίσης υπόψη για το πλαίσιο αυτό ότι οι ψυχαναλυτές υποστήριζαν ότι η ομοφυλοφιλία ήταν "φοβική αποφυγή" της ετεροσεξουαλικότητας.)

Η ψυχιατρικοποίηση της προκατάληψης είναι πραγματική σήμερα, υπάρχει στις λέξεις με το -φοβία, και είναι μία πολύ προβληματική και Ableist αντίληψη που αντανακλάται και διαμορφώνεται στην χρήση της γλώσσας. Το να παραβλέπουμε και αγνοούμε αυτό το γεγονός σαν να μην υπάρχει ή να μην είναι σημαντικό είναι ενδεικτικό της κυρίαρχης Ableist κουλτούρας που περνάει χωρίς αμφισβήτηση, ενώ επιλέγουμε να αγνοούμε την συγκεκριμένη καταπίεση.

Ableist/συστημική κατασκευή της κοινωνικότητας και αντικοινωνικότητας που προβάλλεται σε καταστάσεις νευρικού συστήματος ή/και νευρότυπους, νομιμοποιημένα ως η έγκυρη ερμηνεία της "συμπεριφοράς". 

Ο "φοβικός" άνθρωπος, ως στερεότυπο, είναι εχθρικός και προκατειλημμένος, είναι "αντικοινωνικός", δεν συμμετέχει στην κοινωνία. Αυτό αντανακλά και διαμορφώνει μία Ableist αντίληψη που αφορά την "κοινωνικότητα" ως εγγενές χαρακτηριστικό, μια Ableist και απο-ανθρωποποιητική ιδέα που επίσης προβάλλεται στην Αυτιστικότητα. Η καταπίεση και στοχοποίηση καταστάσεων νευρικού συστήματος ή/και νευρότυπων, ο συστημικός και κοινωνικός αποκλεισμός ομάδων ανθρώπων που δεν τους σέβονται, δεν συμπεριλαμβάνουν και αναγκάζουν σε αποφυγή, διαστρεβλώνεται ως εγγενής "αντικοινωνικότητά" τους, και τους αποδίδεται το στερεότυπο του αντικοινωνικού, εχθρικού και προκατειλημμένου, ίσως και "παράξενου", σνομπ, ελιτιστή και άλλων στερεοτυπικών "αντικοινωνικών" "χαρακτηριστικών".

Η Ableist κατασκευή του "φοβικού" - Παρουσίαση θέματος

Το DSM, δηλαδή οι διαγνώσεις των νοούμενων ως ψυχιατρικών νοσολογικών οντοτήτων ή διαταραχών, δεν είναι κάποιος φυσικός νόμος, καθορίζεται από γνώσεις, αντιλήψεις και κοινωνικά πλαίσια κάθε εποχής και κουλτούρας. Η ίδια η αντίληψη της διαταραχής και ψυχικής παθολογίας καθορίζεται κοινωνικά. Το ίδιο και το πρίσμα μέσα από το οποίο αντιλαμβανόμαστε και την στάση μας απέναντι σε ό,τι νοείται ως "ψυχική ασθένεια".

Το πρίσμα αυτό σήμερα και η στάση μας είναι βέβαια πολύ προβληματικό, όπως φαίνεται αν κοιτάξουμε γύρω μας. Προσφέρεται για κάθε είδους προβολές, νομιμοποιημένους στόχους εχθρότητας, και βέβαια την αντίληψη και κουλτούρα υπεροχής και διαχωρισμού. 

(...) Τα ίδια πρότυπα "κοινωνικότητας" είναι τα επιθυμητά σήμερα και κριτήρια "υγείας", γιατί αυτό σχετίζεται με την συγκεκριμένη δομή κοινωνίας και καπιταλιστική παραγωγή, και όχι γιατί είναι "νόμος της φύσης". Είμαστε μέρος της φύσης, και η κοινωνικότητα και τρόπος ύπαρξής μας είναι φυσιολογική. Δεν μπορούν να το ορίσουν αυτό μερικοί άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους φορείς μίας φυσικής υπεροχής και ορίζουν τα κριτήρια της φύσης. Αυτό είναι αλαζονεία.

(...) Συνεχίζεται σήμερα μέσω της "ευγονικής". Αντιλήψεις για την εξάλειψή μας εκφράζονται ανοιχτά, από κάποιους. Ενώ έχουν ήδη φροντίσει για την κατασυκοφάντηση και στοχοποίηση του νευρότυπου και των χαρακτηριστικών μας, και την προβολή του ως ανεπιθύμητου και πηγής δυστυχίας και μη "προσαρμόσιμου".

Προσαρμόσιμου σε τι;

Για ποια κοινωνικότητα μιλάμε; (Σειρά αναρτήσεων)

Η ψυχολογικοποίηση που αναλύω στο blog είναι επίσης ένα δικό τους αντιληπτικό και ερμηνευτικό εργαλείο και πρίσμα που είναι αναντίστοιχο με το δικό μας βίωμα. Ως εργαλείο της αλλιστικής υπεροχής είναι για μας εργαλείο καταπίεσης. Σε ό,τι αφορά εμάς στοχεύει στην καταστολή του νευρότυπου και όχι ενδυνάμωσή μας, και μπορεί να λειτουργήσει αποπροσανατολιστικά και στρεβλωτικά. 

Τέλος θα ήθελα να σημειώσω την απουσία ερμηνευτικών εργαλείων άλλων από της αλλιστικής υπεροχής. Αυτό μπορεί να οδηγήσει κάποια Αυτιστικά άτομα να αποπροσανατολιστούν μέσα σε έναν κυκεώνα αλλιστικής ψυχολογικοποίησης. Και πάλι το κλειδί είναι στην διαφορά. Στο να καταλάβουμε ότι αυτά τα πράγματα ισχύουν γι' αυτούς, τα εργαλεία αυτά είναι διαμορφωμένα κατάλληλα για αυτούς και δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να τους πείσουμε (και να πείσουμε κανέναν όπως είπα παραπάνω) για το αντίθετο. Δεν ισχύουν για εμάς.

Το τραύμα βρίσκεται στο Νευρικό Σύστημα. Οι αλλιστικοί κυρίως το αντιλαμβάνονται με έναν "ψυχολογικό" τρόπο, όπου γι' αυτούς ό,τι είναι "ψυχολογικό" είναι και ανύπαρκτο ή ελάττωμα χαρακτήρα που κανείς οφείλει να υπερβεί. (Έχω μιλήσει στο blog, για ψυχολογικοποίηση τραύματος, ηθικοποίηση, "resilience".) Το τραύμα νοείται τελικά κοπανιστός αέρας και παράπονα αποτυχημένων με mindset θύματος. 

Τραυματισμό και επανατραυματισμό του Νευρικού μας Συστήματος επίσης προκαλούν ερεθίσματα (ήχοι κλπ) και έκθεση σε αυτά, κάτι που επίσης ψυχολογικοποιείται και ηθικοποιείται, τίθεται με όρους προσωπικής υπέρβασης, κανονικοποιώντας και πάλι την κατάσταση βασανισμού και παραβίασής μας, στην βάση της αντίληψης υπεροχής της αλλιστικής λειτουργίας. 

Χρειάζεται να προστατευτούμε από την οικειοποίηση (Σειρά αναρτήσεων)