Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 5: Αντί να μας υποστηρίξουν να επιτύχουμε τους στόχους μας και να αναπτυχθούμε μας οδηγούν σε burnout εξαναγκάζοντάς μας στην αλλιστική λειτουργία.

Όπως καμία εκπαίδευση δεν θα είναι εύκολη για το Αυτιστικό άτομο, διότι απευθύνεται σε άλλον τρόπο λειτουργίας (συν ableism και gatekeeping), το ίδιο, για να μην πω και περισσότερο θα ισχύει για κάθε καλλιτεχνική εκπαίδευση και σταδιοδρομία / αγορά εργασίας, και το ίδιο, για να μην πω και περισσότερο θα ισχύει για την θεατρική εκπαίδευση και σταδιοδρομία / αγορά εργασίας. Για όλους τους γνωστούς κοινωνικούς και συστημικούς λόγους. Χρειαζόμαστε υποστήριξη, όπως όλοι οι άνθρωποι. Αντί να μας υποστηρίξουν να επιτύχουμε τους στόχους μας και να αναπτυχθούμε μας οδηγούν σε burnout εξαναγκάζοντάς μας στην αλλιστική λειτουργία.

Για την αφελή ρομαντικοποίηση να νομίζουμε ότι ένα Αυτιστικό άτομο μπορεί έτσι απλά "να γίνει καλλιτέχνης", ασχέτως του αν πράγματι θα μπορούσε σε μια κατάλληλη γι' αυτό συνθήκη, έχω αναφερθεί ξανά εδώ: Το να συσχετίζουμε/συγχέουμε την καλλιτεχνική ιδιότητα/επάγγελμα με την νευροαπόκλιση είναι λάθος. Το πρόβλημα είναι ότι κάθε ρόλος και κάθε εργασία καταλαμβάνεται από αλλιστικούς, και είναι κατάλληλα διαμορφωμένη για αυτούς. Το ίδιο και η εκπαίδευση. Πρόκειται για συστήματα που μας αποκλείουν. Τα υπόλοιπα είναι εντελώς αφελείς ρομαντικοποιήσεις, για όσους απλά διακρίνουν την ικανότητά μας και νομίζουν ότι αυτό θα μετρήσει για να κάνεις οτιδήποτε. Όταν μιλάμε για Ableism, και για συστήματα αποκλεισμού, δεν μιλάμε για "ικανότητα". 

Masking is an allistic concept (Νέα ετικέτα)

-

Αλλά βαριούνται να σκεφτούν οτιδήποτε χρειαζόμαστε, βαριέται το "εκπαιδευτικό σύστημα" να ασχοληθεί με accommodations, προτιμούν να μην ασχολούνται με κάποιους μαθητές. Προτιμούν να φτιάχνουν ολόκληρα άκυρα συστήματα δικά τους και να μας διαχωρίζουν από το να κάνουν ακόμα και την ελάχιστη χωρίς κανένα κόστος προσαρμογή. Τόσο πολύ βαριούνται να βγουν από την ρουτίνα της λειτουργίας τους, αλλά κατά τ' άλλα εμείς είμαστε rigid και δεν αλλάζουμε, που προσαρμοζόμαστε μέχρι τραυματισμού ενώ δεν υπάρχει λόγος. Βασανιζόμαστε χωρίς λόγο επειδή αυτοί βαριούνται να κάνουν το ελάχιστο.

Για την "κυριολεξία"

-

Όταν κάποιος ζητάει τα accommodations που χρειάζεται (για να μπορεί [ = be able] να κάνει κάτι) συχνά εκλαμβάνονται ως περίεργες απαιτήσεις, εγωισμός και χειριστικότητα. 

Αυτή η παθητικά επιθετική στάση συχνά υπάρχει στους άλλους ακόμα και αν δεν ζητάς κάτι παρά μόνο ρωτάς για τις επιλογές σου. 

Τα accommodations συνήθως δεν γίνονται δεκτά. Ακόμα και αν συμφωνηθούν, στην πράξη συχνά θα αναιρεθούν. Η αναγκαιότητά τους θα αμφισβητηθεί και δεν θα λαμβάνεσαι υπόψη σε ό,τι πεις ή κάνεις γι' αυτό. 

Άλλες φορές θα γίνουν με δυσανασχέτηση, ως βάρος και αγγαρεία, με εκνευρισμό, και με παθητική επιθετικότητα ή εχθρότητα και πάλι. 

Accommodations: Οτιδήποτε δεν είναι neuronormative αγνοείται ή αντιμετωπίζεται με παθητική επιθετικότητα και εχθρότητα.

-

[Κυριολεκτικά δεν θέλουν να γεννιόμαστε. Μπορείτε να καταλάβετε πόσο εχθρικό είναι αυτό το περιβάλλον που δεν θέλει να υπάρχουμε, που κυριολεκτικά μιλάει για εξάλειψή μας, που αναφέρεται στο νευρότυπό μας σαν ασθένεια, που μιλάει για "συμπτώματα", "red flags", που τρομοκρατεί τους γονείς για να τους πουλήσει μία "θεραπεία" που αποδεδειγμένα θα δημιουργήσει στο παιδί τους Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD).] Φυσικά δεν μ' αρέσει να είμαι κάπου που δεν με θέλουν. Σας λέω ότι το θέμα δεν είναι απλό,  "φύγε από το ένα, φύγε από το άλλο, δεν χρειάζεται να επιμένεις". Εύκολα το λέει κάποιος που έχει την πολυτέλεια αυτή. Φυσικά και δεν θέλω να είμαι κάπου που παραβιάζονται τα όριά μου και που δεν με σέβονται. Καταλαβαίνετε ότι αυτό συμβαίνει σχεδόν παντού; Καταλαβαίνετε ότι δεν θα λυθεί με το να φεύγω; 

(...) Όταν λέω ότι δεν είναι εύκολο, δεν αναφέρομαι σε κάτι απλό, αλλά σε κάτι ψυχοφθόρο με τεράστιες συνέπειες. Αναφέρομαι σε καταστάσεις που το τραύμα το πληρώνω μέχρι σήμερα και χρόνια μετά. Και το τραύμα δεν είναι "ψυχολογικό" ξέρετε. Είναι σωματικό, είναι νευρικό σύστημα. Δεν είναι απλά τα πράγματα αυτά. Πρέπει να το καταλάβουμε. Χτες. 

-

[Για το "double empathy", επειδή οι αποστάσεις δεν είναι ίδιες, ώστε να μιλάμε απλώς για "διαφορά", ή "δΙαΦοΡεΤιΚόΤηΤα"] 

Εγώ προσωπικά, πηγαίνω ένα βήμα πιο πέρα από το "πρόβλημα της διπλής ενσυναίσθησης" (double empathy problem). Θεωρώ ότι αυτοί είναι που πραγματικά δεν έχουν ενσυναίσθηση προς εμάς, και λόγω της κυριαρχικής τους θέσης, δεν νοιάζονται. Δεν υπάρχει ίση απόσταση σήμερα για να μιλάμε για ένα τέτοιο πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που αυτοί δεν έχουν. 

Εμείς πολλές φορές είμαστε υπερ-συντονισμένοι στα συναισθήματα των άλλων. Δεν υπάρχει χειρότερο βασανιστήριο για ένα Αυτιστικό άτομο από τον "συμπεριφορισμό". Αν ο "συμπεριφορισμός" δεν είναι η απόλυτη έλλειψη ενσυναίσθησης, δεν ξέρω τι είναι. 

Η εντύπωση της κοινωνικής συναίνεσης είναι enabling. Το ίδιο συμβαίνει σε επίπεδο κοινότητας.

-

Χρειαζόμαστε όσο το δυνατόν ασφαλείς συνθήκες και χώρους για την επικοινωνία μας. 

Η "ψυχολογικο"-συναισθηματική κατάσταση ως κέντρο αντί του περιεχομένου. 

-

Δεν μπορώ να λειτουργήσω σε αλλιστικά κοινωνικά περιβάλλοντα με τον τρόπο που λειτουργούν οι αλλιστικοί. 

Δεν υπάρχει λύση γι' αυτό. Η μόνη λύση είναι το περιβάλλον να μην παρερμηνεύει και να μην υποθέτει. Έτσι κι εγώ δεν θα αγχώνομαι και θα μπορώ να λειτουργήσω με τον φυσιολογικό μου τρόπο στα κοινωνικά περιβάλλοντα.

Η προσπάθεια να "δείχνω" πράγματα εξωτερικά, δημιουργεί προβλήματα, περισσότερο άγχος και παρερμηνείες. Η λύση είναι να μην κρίνετε.

-

Πλέον έχω σταματήσει να το αποκαλώ "masking", γιατί δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και είναι τρόπος που οι αλλιστικοί  μας βλέπουν σύμφωνα με την δική τους λειτουργία, και δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις, σαν να μπορούμε εμείς να λειτουργήσουμε με τον ίδιο τρόπο, κάτι που δεν ισχύει γιατί εμάς μας δημιουργεί ένταση, πηγαίνει ενάντια στην νευροβιολογία μας, μας οδηγεί σε burnout, δεν είναι καν πάντα ή για όλους μας εφικτό. 

Θεωρεί την αλλιστική λειτουργία ως υγιή και ανώτερη και την δική μας ελλειμματική, και κρίνει το "επίπεδο" της "λειτουργικότητάς" μας. Κάτι εντελώς εσφαλμένο. Κρίνει μια εξωτερική εικόνα και "συμπεριφορά", χωρίς να λαμβάνει υπόψη το βίωμά μας και συχνά τον βασανισμό μας, ψυχικό, σωματικό και νευρολογικό. Πρόκειται για μία τραυματική κατάσταση, που βέβαια δεν έχει και καμία σχέση με το θέατρο και την υποκριτική τέχνη. 

Masking is an allistic concept (Νέα ετικέτα) (βλ. παραπάνω)

Δείτε επίσης την ανάρτηση "Μάσκινγκ" ως κριτήριο "λειτουργικότητας", η επιτέλεση της αλλιστικής λειτουργίας ως εικόνας.

και Είναι τόσο απλό. Όλα είναι εδώ, τα έχουμε πει όλα. Όποιος θέλει πραγματικά να επικοινωνήσει και να καταλάβει, μπορεί.