Περίληψη

1 Ο Αυτιστικός νευρότυπος είναι μία φυσιολογική ανθρώπινη νευρολογική παραλλαγή. (Παράδειγμα Νευροποικιλότητας.) 

Η λέξη προέρχεται στην πραγματικότητα από το ιατρικό μοντέλο και χρησιμοποιήθηκε ως διαφοροποιημένη διάγνωση για πρώτη φορά από την Σουχάρεβα, ενώ πιο πριν χρησιμοποιούνταν από τον Μπλόιλερ για να περιγράψει μία κατάσταση που δεν αποτελούσε από μόνη της ξεχωριστή διάγνωση.

Μέχρι το 1994 στο DSM υπήρχε ως διάγνωση η "Αυτιστική Διαταραχή" (και μερικές ακόμα σχετικές διαγνώσεις που αργότερα καταργήθηκαν), οι οποίες σύμφωνα με τα κριτήριά τους "αναγνώριζαν" πολύ λίγες περιπτώσεις. Ο Άσπεργκερ διαχώριζε κάποια Αυτιστικά αγόρια (μόνο) τα οποία έκρινε ότι πληρούσαν τα κριτήρια αξίας της ανθρώπινης ζωής σύμφωνα με τα εθνικοσοσιαλιστικά ιδεώδη. Το 1994 συμπεριλήφθηκε στο DSM το "σύνδρομο Άσπεργκερ" ως ξεχωριστή διάγνωση. Το 2013 η διάγνωση καταργήθηκε, και κατανοήθηκε ότι (μαζί με τις άλλες σχετικές διαγνώσεις) αποτελούσε στην πραγματικότητα την ίδια "κατάσταση" σε ό,τι αφορά το ιατρικό μοντέλο, δημιουργώντας την σημερινή διάγνωση "Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος".

Διαβάστε περισσότερα στην σειρά Για ποια κοινωνικότητα μιλάμε; (Σειρά αναρτήσεων), όπου διερευνώ τον (άτυπο) διαχωρισμό της "λειτουργικότητας" και τις αντιλήψεις μέσα από τις οποίες διαμορφώνεται, το θέμα της "κοινωνικότητας" που παρουσιάζεται ως εγγενές χαρακτηριστικό (και έλλειψή του) τόσο στο ιατρικό μοντέλο όσο και στην ιδέα του "gemüt" των Ναζί, την επίδραση και σύνδεση των ιδεών του εθνικοσοσιαλιστικού πλαισίου στην παθολογικοποίηση του Αυτιστικού νευρότυπου και στο ιατρικό μοντέλο μέσα από την ιστορική του συνέχεια. 

Προτείνω το άρθρο Review of: Sheffer, Edith. Asperger's Children: The Origins of Autism in Nazi Vienna, by Elizabeth Cady Maher. 

Η απο-ανθρωποποιητική κατασκευή της διάγνωσης, ευθυγραμμισμένη με την παιδοψυχιατρική του εθνικοσοσιαλισμού, η παθολογικοποίηση των ανθρώπινων χαρακτηριστικών του νευρότυπου από το 1940. 

Ο διαχωρισμός δεν έχει καμία σχέση με την ίδια την Αυτιστικότητα, τον Αυτιστικό νευρότυπο. Δεν υπάρχει εκτός του ιατρικού μοντέλου, και ορίζεται από κοινωνικά και συστημικά στάνταρ. 

Για την ιδέα της έλλειψης κοινωνικότητας προτείνω επίσης το άρθρο New Research Suggests Social Issues are Down to Neurotypicals more than Autistics. Την προκατάληψη εναντίον μας και την κοινωνική έλλειψη και αδιαφορία του κυρίαρχου νευρότυπου να συσχετιστεί μαζί μας την χρεώνουν ως δικό μας έλλειμμα και αντικοινωνικότητα δική μας, ενώ υπάρχει μία ταύτιση με την παραπάνω ιδέα του εθνικοσοσιαλιστικού πλαισίου περί "ελλείμματος κοινωνικότητας" όπως παρουσιάζεται στο ιατρικό μοντέλο ως εγγενές χαρακτηριστικό. 

Highlights

(...) Τα ίδια πρότυπα "κοινωνικότητας" είναι τα επιθυμητά σήμερα και κριτήρια "υγείας", γιατί αυτό σχετίζεται με την συγκεκριμένη δομή κοινωνίας και παραγωγή, και όχι γιατί είναι "νόμος της φύσης". Είμαστε μέρος της φύσης, και η κοινωνικότητα και τρόπος ύπαρξής μας είναι φυσιολογική. Δεν μπορούν να το ορίσουν αυτό μερικοί άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους φορείς μίας φυσικής υπεροχής και ορίζουν τα κριτήρια της φύσης. Αυτό είναι αλαζονεία.

(...) Συνεχίζεται σήμερα μέσω της "ευγονικής". Αντιλήψεις για την εξάλειψή μας εκφράζονται ανοιχτά, από κάποιους. Ενώ έχουν ήδη φροντίσει για την κατασυκοφάντηση και στοχοποίηση του νευρότυπου και των χαρακτηριστικών μας, και την προβολή του ως ανεπιθύμητου και πηγής δυστυχίας και μη "προσαρμόσιμου".

Προσαρμόσιμου σε τι;

Διαβάστε την παρουσίαση του θέματος Νευροποικιλότητα, Νευροαπόκλιση.

Οι έννοιες της Νευροποικιλότητας και Νευροαπόκλισης ορίζονται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο μίας σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής ανάλυσης.

Οι όροι αυτοί είναι εργαλεία για την κατανόηση κοινωνικών μοντέλων και εννοιών.

2 Γύρω από την αλλιστική / "νευροτυπική" λειτουργία και κουλτούρα ως κέντρο, αναπτύσσεται μία (Ableist) κουλτούρα η οποία κυριαρχεί (στο κοινωνικό και συστημικό περιβάλλον), και είναι απόλυτα εχθρική προς τον Αυτιστικό νευρότυπο. 

Η αντίληψη της φυσικής υπεροχής της αλλιστικής λειτουργίας βρίσκεται στην ρίζα κάθε προβλήματος και βλάβης μας.

Ο εξαναγκασμός μας στην επιτέλεση μιας άλλης λειτουργίας είναι παραβίαση των ορίων μας, την οποία κανονικοποιούν εφόσον αρνούνται την διαφορά. 

Ολόκληρο το περιβάλλον είναι δομημένο για το αλλιστικό / "νευροτυπικό" βίωμα, λειτουργία, νευρικό σύστημα, τρόπο ύπαρξης, επικοινωνίας και σχέσης, το οποίο διαφέρει από το δικό μας. Το περιβάλλον επιδρά με διαφορετικό τρόπο, έχει διαφορετικές επιπτώσεις σε εμάς, και αυτό μας βλάπτει εφόσον απαιτείται η δική μας προσαρμογή.

Η καταπιεστική, και τραυματική αυτή κατάσταση από το περιβάλλον χρεώνεται ατομικά σε εμάς ("χαρακτηριστικά") ή παθολογικοποιείται.

Η αλλιστική ιδέα του "μάσκινγκ", η επιτέλεση της αλλιστικής λειτουργίας ως εικόνας, επιβάλλεται και είναι η καταπίεσή μας. "Δυνατότητα unmasking" σημαίνει δυνατότητα να υπάρχουμε χωρίς αυτήν την καταπίεση, και ασφαλές περιβάλλον. Δεν είναι "ψυχολογικό".

Η ιδέα ότι μέσω μιας "νευροτυπικής περσόνας" που θα χτίσουμε ως υποτιθέμενοι ηθοποιοί, μπορούμε να λειτουργήσουμε ως αλλιστικοί, μου φαίνεται αρκετά παράδοξη.

Διαβάστε περισσότερα στην ανάρτηση Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 1-8 (και νέα σχόλια), και στις παρουσιάσεις των θεμάτων Αυτιστικό καμουφλάζ και Ableism, Ableist.

Η επιβολή της ιδέας και Ableist θεώρησης του "μάσκινγκ" ως "ικανότητας" ή επιλογής κανονικοποιεί την καταστολή του νευρότυπου, τον τραυματισμό και την καταπίεσή μας. 

Δεν αποτελεί πρόσβαση.

Δεν αποτελεί λειτουργικότητα (μειώνει ή εξουδετερώνει τελείως την απόδοσή μας καταστέλλοντας την φυσική μας λειτουργία).

Ableism είναι να θεωρείς την δυνατότητα και την πρόσβαση εγγενή "ικανότητα" και υπεροχή.

Περίληψη

Ο Αυτιστικός νευρότυπος είναι μία φυσιολογική ανθρώπινη νευρολογική παραλλαγή. Γύρω από την αλλιστική / «νευροτυπική» λειτουργία και κουλτούρα ως κέντρο, αναπτύσσεται μία (Ableist) κουλτούρα η οποία κυριαρχεί (στο κοινωνικό και συστημικό περιβάλλον), και είναι απόλυτα εχθρική προς τον Αυτιστικό νευρότυπο. Η καταπιεστική, και τραυματική αυτή κατάσταση από το περιβάλλον χρεώνεται ατομικά σε εμάς («χαρακτηριστικά») ή παθολογικοποιείται, ενώ μας αφαιρεί πρόσβαση και ανάπτυξη δυνατοτήτων μας. Η επιβολή της ιδέας και Ableist θεώρησης του «μάσκινγκ» ως «ικανότητας» ή επιλογής κανονικοποιεί την καταστολή του νευρότυπου, τον τραυματισμό και την καταπίεσή μας.  

Summary

The Autistic neurotype is a natural human neurological variation. An ableist culture, centered around allistic / "neurotypical" functioning and norms, dominates the social and systemic environment and remains profoundly hostile toward the Autistic neurotype. This oppressive and traumatic environmental condition is either individually attributed to us (as "traits") or pathologized, while simultaneously stripping us of access and the opportunity to develop our potential. The enforcement of the ableist notion of "masking" as a "skill" or a choice normalizes the suppression of our neurotype, our traumatization, and our oppression.

Διαβάστε στο blog

Επιλεγμένα