Διαβάστε τη συνέχεια: Οι 6 Μύθοι του Μάσκινγκ
Ενημέρωση: Λέγοντας εδώ «τείνω πλέον να πιστεύω ότι δεν υπάρχει καν μάσκινγκ», αναφέρομαι καταρχάς στο «μάσκινγκ» ή «καμουφλάζ» ως έννοια ή πλαίσιο αντίληψης και επικοινωνίας, και σε ιδέες γύρω από αυτό. Η αναφορά αυτή δεν είναι αόριστη, έρχεται μέσα από μία προσωπική διαδρομή, και έχει συγκεκριμένο νόημα, το οποίο έχει καταγραφεί στις αναρτήσεις του μπλογκ. Δεν ακυρώνω την εμπειρία, εντελώς αντίθετα προσπαθώ να την ορίσω, αναζητώντας τα κατάλληλα πλαίσια αντίληψης και επικοινωνίας, και εντοπίζοντας προβληματικά σημεία στις αφηγήσεις και πλαίσια που επικρατούν, τα οποία στην πραγματικότητα αποδυναμώνουν τα μηνύματα της εσωτερικής εμπειρίας. Σε αυτήν την ανάρτηση, το «καμουφλάζ» τοποθετείται σε ένα εξωτερικό επίπεδο, όχι ως εμπειρία καθεαυτή, αλλά ως μία κατασκευή, και η εργαλειοποίησή του μέσα από αφηγήσεις για αυτό. Διαβάστε την αναλυτική τοποθέτηση Υπάρχει «Μάσκινγκ»; – Σειρά αναρτήσεων.
Γιατί «Ableist»: Αυτή είναι μία περίπτωση που η ελληνική μετάφραση μπορεί να βοηθήσει περισσότερο στην κατανόηση. Η σωστή ελληνική μετάφραση του Ableism είναι «εξιδανίκευση της κανονικότητας». Κυριολεκτικά το «καμουφλάζ» είναι μία Ableist κατασκευή.
Όπως εξηγώ στις πρόσφατες αναρτήσεις και βίντεο, τείνω πλέον να πιστεύω ότι δεν υπάρχει καν «καμουφλάζ» ή «μάσκινγκ»
(βλ. Ενημέρωση). Είναι ένας μύθος αορατότητας που μας έχουν χρεώσει και έχουμε αποδεχτεί. Έχει κατασκευαστεί ένα «επίπεδο» αορατότητας, ως «υψηλή λειτουργικότητα», το οποίο αποτελεί και στόχο, ως «θεραπεία».
Δεν έιναι τίποτα άλλο από έναν καταπιεστικό Ableist μύθο.
Παίζουν με το τραύμα μας, την καταπίεσή μας, τον εσωτερικευμένο Ableism, ως άμυνα για να αντέξουμε ψυχολογικά, όπως έγραψα σε προηγούμενη ανάρτηση. Έτσι έχουμε αποδεχτεί αυτόν τον μύθο και τις κυρίαρχες καταπιεστικές ερμηνείες για το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε, για την ύπαρξη και ορατότητά μας, για την πρόσβαση, για την κοινωνική μας ύπαρξη και σχέση, για την θέση μας στην κοινωνία, για την «χρησιμότητά» μας, για τα ίδια τα ανθρώπινα δικαιώματά μας.
Το «καμουφλάζ» πολύ βολικά χρεώνεται ως μία δική μας πράξη αορατότητας, για την οποία κάποιοι «είμαστε ικανοί». Ένα ψευδές στάτους που συντηρεί την μη πρόσβαση και την καταπίεσή μας, για το οποίο άλλοι «δεν είναι ικανοί», και πρέπει να προσπαθήσουν ή να επιτύχουν με θεραπείες μεταστροφής. Μία τεράστια βιομηχανία και σύστημα που υπόσχεται αυτό το ψευδές στάτους με πολύωρες θεραπείες μεταστροφής που οι ίδιες είναι τραυματικές και καταστροφικές και προκαλούν Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD), ενώ καθιστούν ευάλωτα τα άτομα (κυρίως παιδιά στα οποία απευθύνονται) σε κακοποιήσεις και στο να μην εκφράζουν την δική τους βούληση. Αυτό εκθέτει τα παιδιά σε πάρα πολλούς κινδύνους, ενώ καταστρέφει τα όρια και τον αυτοσεβασμό τους.
Μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα από τη νέα σελίδα Highlights and Quotes σε κατηγορίες που διαγράφουν την Ableist κατασκευή του «καμουφλάζ»:
Μάσκινγκ - Καμουφλάζ
(Συμπεριφοροποίηση - Ψυχολογικοποίηση)
Η κατασκευή του «καμουφλάζ» ως στόχος εξάλειψης και αορατότητας μέσα από τις κυρίαρχες προσεγγίσεις του ιατρικού μοντέλου.
- Άρνηση της διαφοράς λειτουργίας.
- Καμουφλάζ ως επίπεδο λειτουργικότητας.
- Η κατασκευή του «Καμουφλάζ» ως πράξης (αορατότητας) που χρεώνεται στα ίδια τα Αυτιστικά άτομα.
- Θεώρηση διαχωρισμού συμπεριφοράς ως οντότητας.
- Η κατασκευή ενός αόρατου «επιπέδου λειτουργικότητας».
Αν από μόνο του το άτομο «επιτυγχάνει» το «καμουφλάζ», δεν χρειάζεται κάτι, είναι κανονικό. Ή, έχει θέματα ψυχικής υγείας, τραύμα, διαταραχές προσωπικότητας και άλλες διαγνώσεις, για τα οποία πρέπει να αναζητήσει θεραπεία ή να «διαχειριστεί» ατομικά.
*
Απλό είναι. Ειδικά πριν την ύπαρξη της διάγνωσης «Άσπεργκερ», αυτό που διαγίγνωσκαν ήταν η Νοητική αναπηρία. Διαγίγνωσκαν επίσης τους μη ομιλούντες (που επίσης θεωρούσαν Νοητική αναπηρία). Τόσο απλό. Οτιδήποτε άλλο απλώς για αυτούς *δεν υπάρχει*. *Δεν υπάρχει*. Ούτε «μάσκινγκ», ούτε καμία άλλη κοροϊδία.
Οκ, ήταν και η άτυπη «υψηλή λειτουργικότητα», σε μερικά λευκά αγόρια. 🙄🤔
Το ότι η ίδια η Αυτιστική λειτουργία δεν υποστηρίζεται, και τι σημαίνει αυτό, δεν τους ενδιαφέρει και δεν τους ενδιέφερε ποτέ καθόλου. 💯
*
Δεν κρυβόμαστε. Μπροστά στα μάτια σας είμαστε και δεν μας βλέπετε, δεν μας ακούτε. Ανίκανοι να μας «διαγνώσουν» λένε ότι εμείς κρυβόμαστε. Ανίκανοι να μας «διαγνώσουν», γιατί ούτε που τους ενδιαφέρει να μας «διαγνώσουν», δεν τους ενδιέφερε ποτέ αυτό. Τους ενδιέφερε να μην υπάρχουμε. Προσωπικά τα τελευταία χρόνια ήμουν αρκετά «unmasked». Γιατί και πάλι δεν αναγνωρίστηκα από κανέναν; Ως οτιδήποτε άλλο θα με χαρακτήριζαν, παρά να αναγνωρίσουν αυτό που είμαι. Πώς το εξηγείτε; «Unmasked» και πάλι «δεν φαινόμουν»; 🤔 «Δεν φαινόμουν»; Είστε σίγουροι ότι «δεν φαινόμουν»;
Προσωπικά κριντζάρω όταν λένε «lost generation». Εδώ ήμασταν πάντα μπροστά στα μάτια σας, in plain sight.
Άρα λοιπόν το «masking» είναι;
*
They just can't accept that we can be Autistic, because for them it's a condition that 3-year-old boys have, and not adult women. If they accept it they'll still see it as a "mild case" according to the medical model, because for them it is divided into "mild" and "severe", so "severe" is an issue (for 3-year-old boys again).
So for them, an undiagnosed adult Autistic woman is basically allistic with some "difficulties" that can be worked through in therapy, as with any allistic.
The medical model is very damaging.
*
Η επιβολή της ιδέας και Ableist θεώρησης του «μάσκινγκ» ως «ικανότητας» ή επιλογής κανονικοποιεί την καταστολή του νευρότυπου, τον τραυματισμό και την καταπίεσή μας.
Δεν αποτελεί πρόσβαση.
Δεν αποτελεί λειτουργικότητα (μειώνει ή εξουδετερώνει τελείως την απόδοσή μας καταστέλλοντας την φυσική μας λειτουργία).
Η επίδραση των κυρίαρχων προσεγγίσεων που αναπαράγονται κοινωνικά στις αντιλήψεις για το «καμουφλάζ».
- Εσωτερικευμένος Ableism.
- Μαγικές ιδιότητες υπέρβασης λειτουργίας και πρόσβασης.
- «Καμουφλάζ» ως κοινωνική δεξιότητα και τέχνη.
- Άρνηση διαφοράς, συμπεριφοροποίηση - ψυχολογικοποίηση (χαρακτηριστικά αρνητικά ή ρομαντικοποιημένα), τύπος προσωπικότητας, επίπεδο λειτουργικότητας.
- Αποδοχή υπεροχής αλλιστικής λειτουργίας και παθολογικοποίησης Αυτιστικότητας.
- Αποδοχή του «καμουφλάζ» ως πράξης (αορατότητας) που χρεώνεται στα ίδια τα Αυτιστικά άτομα.
Όσο μιλάμε για «μάσκινγκ», ή ασχολούμαστε με «χαρακτηριστικά» και «συμπεριφορές» που χρειάζεται να γίνουν αποδεκτές, παραμένουμε σε μία λάθος τοποθέτηση. Παραμένουμε σε μία τοποθέτηση συμπεριφοράς, επιμέρους συμπεριφορών.
Μιλάμε λες και είναι ένα θέμα «etiquette».
Γιατί τυποποιούμε την Αυτιστικότητα;
Και γιατί διαχωρίζουμε μία «αυτιστική συμπεριφορά»; Τι είναι αυτό που καλύπτουμε όταν λέμε μάσκινγκ ή καμουφλάζ; Κάτι που μπορεί να υπάρχει κάπου αλλού, χωρίς εμάς;
Στο βάθος όλο αυτό είναι άρνηση διαφοράς λειτουργίας.
*
Οι αντιλήψεις που και εμείς οι ίδιοι συχνά φέρουμε για το «καμουφλάζ» αντικατοπτρίζουν μία θεώρηση «προσωπικότητας», ή την συμπεριφοροποίηση και ψυχολογικοποίηση της λειτουργίας. Αυτή η άρνηση της διαφοράς αντικατοπτρίζεται επίσης στην ιδέα ότι «όλοι οι άνθρωποι κάνουν μάσκινγκ».
*
Δεν μιλάμε για «κόστος». Μιλάμε για κάτι ΑΝΕΦΙΚΤΟ. Αν θεωρούν ότι κάποιοι «μπορούμε», τέλος γι' αυτούς, «μπορούμε» = «μπορούμε». ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ.
*
Δεν υπάρχει καμία σύγκριση με το ότι ο αλλιστικός θα προσέξει λίγο περισσότερο τι ρούχα θα φορέσει και τις εκφράσεις του σε μία συνέντευξη για δουλειά. Δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Το βίωμα καταπίεσης του νευρότυπου υπάρχει σε κάθε αλληλεπίδραση, δεν έχει να κάνει με το αν είναι επίσημη ή ανεπίσημη μία κατάσταση και τι απαιτήσεις έχει, αλλά με το ότι καταρχάς οι απαιτήσεις δεν είναι καν γνωστές.
*
Η εσφαλμένη αντίληψη που έχουν μερικοί για το μάσκινγκ ή καμουφλάζ (το ίδιο είναι), είναι το να νομίζουν ότι ελέγχουν τι μεταφέρει η «συμπεριφορά» τους.
*
Η ιδέα ότι μέσω μιας «νευροτυπικής περσόνας» που θα χτίσουμε ως υποτιθέμενοι ηθοποιοί, μπορούμε να λειτουργήσουμε ως αλλιστικοί, μου φαίνεται αρκετά παράδοξη.
*
Πάντα είμαστε εμείς, δεν μπορούμε να είμαστε κάτι άλλο. Η αλληλεπίδραση με τα εξωτερικά περιβάλλοντα διαμορφώνει το καμουφλάζ της λειτουργίας με διάφορους τρόπους. Συχνά όχι συνειδητούς. Και δεν ξέρουμε καν τι είναι αυτή η υποτιθέμενη «νευροτυπική» περσόνα.
*
Δεν μιλάμε για κάτι συγκεκριμένο. Δεν μιλάμε για μία συγκεκριμένη συμπεριφορά. Μιλάμε για μία αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Μία αλληλεπίδραση σε πολλές περιπτώσεις πάρα πολύ τραυματική, και όχι σαν να κρύβουμε κάτι, σαν να φοράμε μία μάσκα ή όπως αλλιώς μπορεί κανείς να το αντιλαμβάνεται αυτό.
Το μόνο που αλλάζεις τελικά είναι μία εικόνα, μία εντύπωση μάλλον που εσύ έχεις για αυτή την εικόνα, που δεν ξέρεις καν αν αυτό που εσύ νομίζεις είναι και αυτό που βγαίνει προς τα έξω.
Ούτε καμιά μάσκα λοιπόν φοράμε, ούτε τίποτα τέτοιο. Σύμφωνα με το τι καταλαβαίνουμε για το ποιες είναι οι απαιτήσεις του περιβάλλοντος, ανταποκρινόμαστε.
Η εντύπωση που μπορεί να δίνεται κατά περιπτώσεις είναι ότι εμείς χτίζουμε μία περσόνα υποτίθεται νευροτυπική, αλλιστική θα έλεγα, που όπως λέω εδώ, δεν ξέρουμε ούτε καν τι είναι αυτό. Όπως και παραπάνω είπα ότι δεν ξέρουμε ποιες είναι αυτές οι απαιτήσεις, έτσι δεν ξέρουμε και ποια είναι αυτή η νευροτυπική περσόνα, και εμείς εντύπωση έχουμε για το πώς λειτουργούν οι αλλιστικοί από αυτό που βλέπουμε.
Κάτι που πρέπει να κατανοηθεί είναι ότι μιλάμε για άλλη λειτουργία. Δεν είναι ότι σαν ηθοποιοί θα παίξουμε έναν χαρακτήρα. Δεν είναι χαρακτήρες. Ποια είναι αυτή η νευροτυπική περσόνα; Και σε ό,τι αφορά την συστημική πρόσβαση, τι θα επιτύχει, και πώς;
*
Πιστεύω ότι είναι ένα συνολικό θέμα, και βλέπουμε τα επιμέρους που προκύπτουν από αυτό.
Δεν πρόκειται για επιφανειακές ή επιμέρους «συμπεριφορές» οι οποίες θα γίνουν ή όχι αποδεκτές.
Νομίζω ότι παγιδευόμαστε σε αυτήν την αντίληψη ότι μπορούμε με αλλαγή στην «συμπεριφορά» μας να γίνουμε αποδεκτοί, να μην εμποδιστούμε σε κάτι. Και αυτό σχετίζεται με το πώς μπορεί να αντιλαμβανόμαστε το «μάσκινγκ». Το θεωρώ παγίδα ή αδιέξοδο. Γιατί δεν είναι στην πραγματικότητα «συμπεριφορές», ή «χαρακτηριστικά προσωπικότητας».
*
Δεν μπορούμε να υποκριθούμε την προσβασιμότητα.
*
Καμία τέχνη, καμία δεξιότητα και καμία εκμάθηση ξένης γλώσσας δεν σε οδηγεί σε burnout.
*
Όταν το συγκρίνουμε με την υποκριτική τέχνη, το ρομαντικοποιούμε και ελαχιστοποιούμε, το δεχόμαστε ως «ικανότητα» που μπορεί κανείς να «μάθει», ενώ έχουμε άγνοια για την ίδια την τέχνη και επάγγελμα του ηθοποιού. Το ίδιο όταν αναφερόμαστε στην αλλιστική ή στην δική μας λειτουργία ως (διαφορετική) «γλώσσα». Τι διαφορά έχει αυτό από το να αποδεχόμαστε ότι πρόκειται για ένα θέμα εκμάθησης «κοινωνικών δεξιοτήτων»;
*
Masking may also have a personality dimension. But that's only one dimension, and in my experience, not the most important one. Perhaps it's the first one becomes aware of. I first became aware of this. But there's more to it. It's not actually about personality.
*
If it's skills, or a choice of behaviour (also supposing we control and choose what it conveys to others, which isn't true), then how does it lead to Autistic burnout?
And if we accept this, how do we expect allistics to understand, when it doesn't make sense? Isn't it reasonable for them to think that we can just change our behaviour and learn some skills?
We don't "mask" anything, it's suppression of the neurotype.
A skill doesn't lead to Autistic burnout and mental health issues.
*
We can't really fake accessibility in inaccessible systems.
Διαβάστε στο blog
Περισσότερα στις ετικέτες της ανάρτησης στην έκδοση ιστού (οι ετικέτες μπορεί να μην είναι διαθέσιμες)
Βίντεο
Σχετικός σύνδεσμος (συγκεντρωμένο υλικό για ΑΒΑ)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου